Onder 'Blog' vindt u de inhoud van deze website.

In zijn oorspronkelijke vorm was dit blog een ontmoetingsplaats voor mensen die zelf ‘ouderwets’ opgevoed waren, en daar positief op terugkijken. Waarbij dat ‘ouderwets’ verwees naar de methode, en minder naar bepaalde normen en waarden. Het was in die vorm onhoudbaar door een erosie van het taalgebruik, waardoor het gaandeweg steeds lastiger werd een individuele ervaring te beschrijven op een wijze die begrepen werd zoals die bedoeld was. Meer en meer woorden kregen een dubbelzinnige, of zelfs meervoudige betekenis, onder invloed van een streven naar een ‘waardevrije’ samenleving. 

 

Waar ik er in de eerste opzet vanuit ging dat het logisch was om vanuit het individuele naar het algemene te redeneren, is het inmiddels veel gebruikelijker om vanuit het algemene een oordeel te vellen over het individu. We nemen het individu in die zin niet langer serieus. Wie niet ‘correct’ denkt of voelt, wordt ‘gecanceld’. Buitengesloten. Veroordeeld. Met ‘schaamte’ overladen. Bedreigd. 

 

Onder invloed van die ontwikkeling schoof ik op dit blog ook meer op richting het ‘duiden’ van gedrag, en hoe complexe maatschappelijke processen het individu tekort doen, en in de kou laten staan. Met alle gevolgen van dien. Terwijl we juist het idee hebben dat de mens nu vrijer is dan ooit tevoren, en daarmee gelukkiger. Maar voor velen is ‘eenzaam’ en ‘aan je lot overgelaten’ een betere beschrijving dan ‘bevrijd’. Dat er derhalve mensen zijn die niet ‘ouderwets’ werden opgevoed, maar ‘ergens’ het gevoel hebben dat dat wel iets voor hen geweest zou zijn, vloekt met de opgelegde consensus, maar het bestaat. En het is voor mij niet duidelijk of dat een soort ‘fantoompijn’ is, of dat het de voorbode is van een reactie op een onbevredigende ontwikkeling in de maatschappij als geheel.

 

Voor mij is dat ‘duiden’ onbevredigend, omdat het mij dwingt partij te kiezen, waar ik dat liever aan anderen overlaat. Ik neem de mens liever zoals hij of zij is, en laat hem of haar in de eigen waarde, zolang daar geen gevaar voor anderen door ontstaat. Om te bepalen of er sprake is van een gevaar ga ik slechts uit van de wet, en niet van wat deze of gene activistische groepering ‘correct’ vindt, en doe ik niet aan het herschrijven van de geschiedenis. Als een handeling in het verleden binnen de wet was, rust daar voor mij niet met terugwerkende kracht een taboe op, maar beschouw ik het als een historisch gegeven. Omgekeerd ben ik ook van oordeel dat alleen de huidige, bestaande wet onze referentie dient te zijn voor het handelen in het hier en nu. Iets kan nu verboden zijn waarvan u vindt dat het een dwaling is, maar het is wel de wet. En de enige manier om die wet te veranderen, is via de volksvertegenwoordiging. 

 

Waar ik kritiek heb geuit op de volksvertegenwoordiging, omdat ze wetten aannemen die indruisen tegen wat een meerderheid van de bevolking wil, of omdat wetten niet eenduidig zijn, en niet voor alle burgers in gelijke mate gelden, door vage formuleringen, elkaar tegensprekende wetten, gedogen, en (positieve) discriminatie, neem ik daar geen woord van terug. Maar tegelijk moeten we constateren dat de wil van het volk ook allerminst eenduidig is, en eerder een rijke schakering laat zien van opvattingen die niet te vatten zijn in een wettelijke tekst. In mijn opvatting is het dan beter als de wetgever zich beperkt tot die zaken die wél ‘zwart/wit’ zijn, en de rest aan de burger zelf over laat. Omdat anders de kans bestaat dat elk incident wordt aangegrepen voor nieuwe wet- en regelgeving, waardoor we uiteindelijk verstrikt raken in een Gordiaanse Knoop van ‘gezonde volksgevoelens’, die gehakt maken van het uitgangspunt van ‘gelijkheid voor de wet’, door een lobby om de macht van mensen met de ambitie om anderen hun wil op te leggen. 

 

Op dit moment beraad ik mij over het vervolg van dit blog, en hoe ik terug kan keren naar de beleving van het individu, weg van de mallemolen van de ‘duiding’.