Aansluiting met wie of wat?

We willen allemaal het beste voor onszelf, en voor onze kinderen, als we die hebben. Daar ga ik vanuit. We menen dat we daarmee een positieve bijdrage leveren aan de maatschappij als geheel. De meeste mensen hebben geen uitgewerkte ideeën over hoe die maatschappij er uit moet zien om ervoor te zorgen dat we er ons in thuis voelen, maar we hebben een lijstje met aspecten die we níet willen. Dat is een 'logisch' lijstje, want wij zijn redelijke mensen, met redelijke verlangens. 

 

Toen ik vanochtend las dat één van de belangrijkste Amerikaanse politici, voorvrouw van de 'Democraten', en hoogbejaard, maar kennelijk van plan om in het harnas te sterven voor de 'goede zaak', verkondigde dat het kapitalistische systeem gefaald had, terwijl ze een persoonlijk vermogen van meer dan honderd miljoen bijeen heeft gesprokkeld als politica, zonk mij de moed in de schoenen. Gisteren zeurde ik nog over een gebrek aan 'feedback', waardoor ik in het luchtledige oreer, maar vandaag ben ik dankbaar dat na mijn klacht het bezoekersaantal instortte. Waar moet ik het over hebben met mensen die zo ver buiten de werkelijkheid staan? 

 

Volgens mij is een wereld waarin de leugen soeverein regeert, gesteund door een trouwe aanhang die bij verkiezingen steeds weer zorgt voor een meerderheid, niet levensvatbaar op termijn. Aan de beademing lukt het wellicht nog om lange tijd de schijn op te houden, maar het is een lijk. Niet die politica, maar het hele systeem. Een illusie. Een fictie. Geromantiseerde horror. En het is niet de fout van iemand. Het is niet de fout van 'links', of 'rechts', of het zwalkende 'centrum'. Het is niet de schuld van de kerken. Niet de schuld van partijen. En niet de schuld van 'wetenschappers'. Het is niet uw schuld. Niet mijn schuld. We kunnen niet iemand straffen en hopen dat het leed dan geleden is. Anderzijds zijn we ook geen slachtoffers, maar willoze, over onzinnige dingen kwebbelende tijdreizigers zonder visie, levend in het 'moment'. Van opwelling naar opwelling. Koortsachtig op zoek naar de 'trends' die we moeten volgen om de 'aansluiting' niet te verliezen. 

 

Aansluiting met wie of wat? 

 

Het is een manifestatie van onze existentiële angsten, al dan niet bewust aangewakkerd door lieden die mooie mogelijkheden zien om er misbruik van te maken. Lang niet alle angsten zijn onredelijk. Als je even niet oplet wordt je 'digitaal' gestript. Te schande gemaakt. In je rug gestoken. Bedrogen. Misbruikt. Mishandeld. Uitgescholden. Verdacht gemaakt. Bespuugd. Beschimpt. Gehaat. En het is allemaal legaal. Wat niet legaal is, is je ertegen verzetten. Je eigen keuzes maken. Een rechte rug tonen. Je eigen mast overboord varen. Verantwoordelijkheid nemen. Voor jezelf, en je geliefden. 

 

De zwakte van deze website, zo realiseer ik mij steeds meer, is dat ik mij richt tegen mensen die zichzelf willen leren kennen, en zichzelf willen zijn binnen redelijke kaders die aan iedereen gelijke grenzen opleggen. Die realiteit bestaat niet meer. Ik heb er geen moeite mee om met iemand te converseren die opgaat in 'rollenspel', mits ik niet wordt misbruikt als een 'commodity'. Ik begrijp het dat mensen zich verschuilen achter een 'alias' als het over gevoelige onderwerpen gaat, zolang die 'alias' maar niet wordt gebruikt als een 'lokfiets' om iemand in het pak te naaien. We zijn geen van allen zeker van onze zaak. We hebben gevoelens, sentimenten, emoties en gedachten, dromen en ervaringen die in hun samenhang uniek zijn, en lang niet altijd 'logisch' met elkaar te verbinden zijn. Daardoor zijn we allen kwetsbaar, en dat is iets wat we zouden moeten koesteren, en niet moeten afdekken en overschreeuwen om de 'aansluiting' niet te verliezen. In die kwetsbaarheid schuilt onze kracht, en niet in onze 'zekerheden'. Al helemaal niet als dat de 'zekerheden' van anderen zijn die ons door de strot worden gewrongen, maar die we man- of vrouwhaftig verkopen als iets van onszelf. Niet de kampbeul is een 'mooi mens', maar zijn slachtoffer. 

 

Het stoort mij mateloos als mensen zich tot mij richten en uitspreken dat mijn opvattingen over straf zijn te herleiden tot 'Nazi-sympathieën' of iets in die geest. Dat is niet slechts een extreem gemakzuchtige poging om 'gelijk' te krijgen, maar vergt bovendien dat men zichzelf censureert en verloochent. Temeer daar ik hier nog nooit generaliserend bepaalde specifieke straffen heb verdedigd als universeel toepasbaar. Juist niet! Maar ik censureer en verloochen mijzelf niet, en weiger mijn kop in het zand te steken voor de realiteit. Aan mij is geromantiseerde horror niet besteed. Maar ik accepteer dat uw definitie van horror anders is dan de mijne. De vraag is dan: Hoe gaan we daar mee om? Kunnen we er wellicht ook als volwassen en verantwoordelijke mensen over praten? Of rust u niet voor bij mij het licht uitgaat?

Go Back