Als je niks te doen hebt......

Dit zijn curieuze tijden, waarin veel gebeurt. En veel wat zou moeten gebeuren, niet gebeurt. Althans, zo komt het mij voor. Geen gebrek aan activiteit. Maar waar zijn mensen mee bezig? Wat staat hen voor ogen? Zien zij zichzelf wel in het juiste licht? Met de regelmaat van de klok kom ik mensen tegen die de indruk wekken geleefd te worden. Verwikkeld in ‘office politics’, een keur aan maatschappelijke organisaties die ambities hebben, en druk zijn met tijdrovende ‘procedures’ om hun gelijk te halen, terwijl ze zich het hoofd breken over wat ze moeten met ‘de kinderen’, niet zelden uit meerdere relaties. 

 

Kranten en televisieuitzendingen maken melding van lange lijsten van mensen met ‘aandoeningen’ die hulp nodig hebben. Men is ziek, bang om ziek te worden, of net genezen maar nog zwak. De medemens is tegelijk een ‘melkkoe’ die wel wat meer kan bijdragen om de zieken en zwakken de helpende hand te bieden, of een vijand. En niet zelden beide. De levendige handel in medelijden en schuldgevoelens, met per individu andere prioriteiten, houdt mensen uit hun slaap. Allerlei activiteiten die ooit geassocieerd werden met ‘vrije tijd’ hebben nu een dwangmatig karakter. Je ‘moet’ een boek lezen. Je ‘moet’ fietsen. Je ‘moet’ sporten. En je ‘moet’ feesten. Of ‘rellen’ als de ‘feesten’ niet doorgaan. 

 

Elke activiteit is ‘geprofessionaliseerd’. Mensen gaan ‘op cursus’ om te leren lopen. Ze contracteren een ‘gids’ als ze een eindje door het bos willen wandelen. Geen roeiboot zonder een instructieboekje. En o wee als je je helm vergeten bent als je ergens de trap op moet! Maar gelukkig ben je goed ‘verzekerd’. Of moet je je daar van de ‘consumentenorganisatie’ zorgen over maken? Wat staat er in de ‘kleine lettertjes’? 

 

Menige studie leidt op tot werkloosheid en met een schuldenberg als bagage. In andere sectoren zitten ze op miljarden, maar kunnen ze geen ‘gediplomeerde’ leerkrachten vinden. Wat mede komt omdat veel leerkrachten zijn ‘doorgestroomd’ naar functies die hen uit de buurt van het klaslokaal houden. Als ze al niet op ‘cursus’ zijn om te leren hoe ze om moeten gaan met ‘LGBT’ onder jongeren. Ook ‘geaardheid’ is inmiddels tot een ware industrie uitgegroeid, met een weelde aan ‘bureaus’, eigen ‘festivals’, en overal ‘campagnes’ waarvoor veel ‘werk’ moet worden verzet. Druk, druk, druk…….

 

Aan genieten van je ‘geaardheid’ kom je amper toe. En ik zag ergens voorbij komen dat een bekende auteur inzake ‘racisme’ een nieuwe ‘bestseller’ uit heeft gebracht, waarin de vloer wordt aangeveegd met blanke mensen die aardig zijn voor niet-blanke mensen. Dat zijn de ergsten! Volgens die auteur. En dan zijn we weer druk, druk, druk met de ‘discussie’ die dat losmaakt, terwijl ik bij mijzelf denk: ‘Kierewiet…..’. Maar daar moet je érg mee oppassen, want als je dat niet alleen denkt, maar ook zegt of schrijft, ben je weer veel tijd kwijt aan dat circus. 

 

Mijn ouders zeiden wel eens: ‘Als je niks te doen hebt, doe het dan niet hier’, als je in de weg liep. Maar die hadden het dan ook écht druk. Wat niet wegnam dat ze wel tijd voor je vrijmaakten als je ergens mee zat, maar dat moest dan even wachten tot een geschikt moment. Het was geen ‘voorpaginanieuws’, als u begrijpt wat ik bedoel. Waar we ‘werk’ en ‘ontspanning’ door elkaar zijn gaan halen, kan ik u niet precies zeggen. Er is geen afgebakend omslagpunt. Het is een proces. Een ‘sluipmoordenaar’. Want als je het verschil niet meer ziet, staat bij alles wat je doet érg veel druk op de ketel. Iemand met een ‘Ouderwetse’ achtergrond, zoals ondergetekende, denkt dan al snel: ‘Waar maakt men zich druk over?’ Hoe kun je nou genieten als je alles wat je doet gaat zien als essentieel? Zelfs als je nutteloos papierwerk verricht omdat iemand op een kantoor bedacht heeft dat dat nodig is, vermoedelijk om zijn of haar eigen ambities en status een extra impuls te geven. Je wéét, terwijl je het plichtsgetrouw invult, omdat het moet, dat niemand er ooit iets mee doet. Hooguit kan het achteraf als bewijs dienen dat een organisatie het allemaal al lang ‘wist’, als het mis gaat. En dan komt er weer een commissie, nadat de subsidie rond is, en zitten er weer duur betaalde mensen rond een tafel, of thuis te ‘Zoomen’, kissebissend over een punt en een komma in de notulen van de vorige vergadering, waarna er een ‘rapport’ verschijnt dat niemand leest, en waar niemand iets mee doet, behalve het ‘in ontvangst nemen’. 

 

Hoe voed je je kind op in zo’n omgeving, in het besef dat de trend niet bemoedigend is, en elk aspect van ons leven inmiddels onder een vergrootglas ligt? Het wordt bestudeerd door ‘gedragswetenschappers’ die gebruik maken van de camerabeelden die elk vermoeden van vrijheid hebben weggenomen als je je in de ‘publieke ruimte’ begeeft, die nog steeds groter wordt. Ik las recent een kop boven een artikel waarin een ‘gedragswetenschapper’ onderstreepte hoe belangrijk die camerabeelden zijn voor haar ‘beroepsgroep’, omdat je met ‘vragenlijsten’ toch niet echt vat krijgt op hoe mensen zich gedragen in ‘coronatijd’. U zult beseffen dat ik juist van mening ben dat camerabeelden niet zoveel zeggen, als je wetenschap bedrijft. Dan is het actuele gedrag slechts het topje van de ijsberg, en wil je weten hoe dat gedrag tot stand komt. Anders blíjf je ‘druk, druk, druk’, en vergaderen, speculeren, proberen, modificeren, modelleren, en rapporten schrijven om subsidie te kunnen vangen. Maar goed, let u niet op mij. Ga rustig zo door, en wie weet…..?

Go Back