Bent u ook zo nieuwsgierig?

Nieuwsgierigheid is de drijvende kracht achter vooruitgang. Willen weten, maar ook doen. Bij de aftrap van deze website stelde ik mij voor dat er een levendige uitwisseling van gedachten, ervaringen, gevoelens, sentimenten en emoties plaats zou kunnen vinden op basis van wat ik hier te melden had. Voor dat doel stelde ik een email-adres beschikbaar, voegde er later nog een tweede aan toe die ‘encrypted’ verkeer toestaat voor de mensen die dat veiliger vinden, hoewel het volgens mij niet veel om het lijf heeft. En er was een ‘commentaar’ mogelijkheid om direct commentaar te kunnen leveren op individuele bijdragen, die ik dan wel eerst moest goedkeuren, om de ellende te voorkomen die je op veel forums tegenkomt, waar raddraaiers de boel behoorlijk kunnen verzieken. En ik publiceerde enquêtes waar bezoekers anoniem (voor mij onbekende ‘zender’) op konden aanvinken hoe ze over bepaalde zaken dachten, en welke ervaringen ze hadden.

 

Wie wil weten, moet de neiging om reacties op voorhand te beperken het hoofd bieden. Je doet geen kennis op als je uitsluitend reacties van medestanders tot je neemt. Zelfs reacties van mensen die je vragen of bijdragen niet serieus nemen, en er een eigen invulling aan geven, zoals hier de ‘rollenspelers’, maar ook zekere ‘activisten’, dragen uiteindelijk bij tot meer kennis over het onderwerp. De enige beperking die ik hier van het begin af hanteerde, was dat van het ‘fatsoen’. Schelden, tieren, bedreigen en goedkoop effectbejag kwamen niet door de ‘censuur’. 

 

Als je nieuwsgierig bent, maar iedereen houdt de kaarten dicht tegen de borst gedrukt, kun je hen niet dwingen ze te laten zien. Er zijn zekere manieren om mensen uit hun tent te lokken, het ‘prikkelen’ of ‘uitlokken’ (teasen), maar dan vervorm je de communicatie op een manier die makkelijk tot grote misverstanden kan leiden, met alle gevolgen van dien. En in hoeverre zijn de reacties die je dan krijgt nog bruikbaar? Anderzijds is het hoe dan ook belangrijk om je te realiseren dat een reactie in alle gevallen een momentopname is. Het ene moment is het vertrouwen in de regering hoger dan ooit, en het volgende bereikt het een historisch dieptepunt. Ga je dan kijken wat er tussentijds gebeurd is, dan valt dat niet te herleiden op één concrete catastrofe, maar is het eerder een complexe verandering van de gemoedstoestand in het land. Commentatoren vissen er dan één bepaalde gebeurtenis uit waar zij zelf zwaar aan tillen, en gaan er met de buit vandoor, maar als je eerlijk bent moet je afstand nemen en je kalmte bewaren.

 

Nieuwsgierigheid noopt niet slechts tot een speurtocht naar kennis door anderen te ondervragen, maar het zet ons ook aan om te doen. Om te experimenteren. Wat nou als we het eens anders doen? De motivatie is niet altijd gelegen in het feit dat we ontevreden zijn met wat we hebben. Maar het kan misschien beter? Of anders en net zo goed, maar met winst op een ander gebied? En als je het niet probeert, weet je ook niet of het werkt. Dus vooruit met de geit! 

 

Een experiment kan ook volkomen verkeerd uitpakken, uiteraard. Daarom zijn sommige experimenten ook aan strikte regels gebonden. Als het dan mis gaat, is de schade nog te overzien. Zo’n gebied is van oudsher de introductie van nieuwe medicijnen. Waaronder vaccins. Daarom duurt het vaak zo lang voor een veelbelovend nieuw medicijn ‘op de markt’ komt. Dan nog komt het regelmatig voor dat, ondanks alle voorzichtigheid, bepaalde ‘bijwerkingen’ op de langere termijn in de onderzoeksfase buiten beeld bleven. Soms met zeer ernstige gevolgen, en astronomische schadeclaims tot gevolg. 

 

Op dit moment zitten we midden in zo’n experiment, waar miljoenen mensen experimentele vaccins krijgen toegediend in de strijd tegen ‘Corona’. De fabrikanten van die vaccins hebben ‘groen licht’ gekregen om hun product ‘op de markt’ te brengen zonder de gebruikelijke onderzoeksfase om vast te stellen of er ook schade kan ontstaan. Niet alleen dat, maar de overheden hebben ook bepaald dat als er schade ontstaat, die bedrijven niet aansprakelijk gesteld kunnen worden. Zo groot was de paniek. 

 

Inmiddels gaan we in Nederland nu ook tieners inenten met die experimentele vaccins, terwijl die tieners zelf amper enig risico lopen om ernstig ziek te worden door ‘Corona’. Ik lees in mijn krant dat ‘experts’ stellen dat tieners best zelf de afweging kunnen maken tussen wel of niet inenten. Wat bij mij de vraag oproept hoe dat nou mogelijk is, als niemand nog weet wat de effecten zijn op de langere termijn, zoals die normaal gesproken voor nieuwe medicijnen wordt onderzocht? In datzelfde artikel stond dat men het deed voor ‘opa en oma’, maar als het goed is zijn die inmiddels gevaccineerd, wat een afdoende bescherming zou moeten geven. En als dat niet zo is, omdat je nog steeds besmet kan worden, al ben je gevaccineerd, dan biedt het vaccineren van tieners dus eerder nep-veiligheid, waardoor ‘opa en oma’ eerder méér risico lopen, als die tieners zelf denken dat ze immuun zijn en dat virus niet meer over kunnen dragen, omdat ze gevaccineerd zijn. En dan blijft nog steeds de kans op schade door ‘bijwerkingen’ die nog aan het licht moeten komen, of die al in beeld zijn, in sommige gevallen met de dood als gevolg.

 

Voor mijn gevoel klopt er iets niet in dat verhaal. Het kan best dat ik iets over het hoofd zie, en ik wil ook zeker dat altruïsme van die tieners niet ontmoedigen, maar als later blijkt dat het wel een héél groot offer was wat ze brachten, en geen verhaal op de fabrikant, dus leef maar met de schade, en los het maar op, dan zou ik mij als opa toch wel héél erg bezwaard voelen als ik hen nu niet op de risico’s had gewezen. En eigenlijk vind ik, als ‘Ouderwetse’ man, dat tieners dat soort keuzes niet eens voorgelegd horen te krijgen, maar dat ouders daar een verantwoordelijkheid in hebben. Hoe kan een kind van twaalf dit allemaal weten en overzien, als zelfs de ‘experts’ er al moeite mee hebben?

Go Back