Dan liever een hond?

Een categorie met belangen die ik amper aan het woord laat komen als het gaat over de vraag of bepaalde straffen passend zijn, dat zijn de ouders. Weliswaar peilde ik ooit hun 'stamtafeloordeel' middels enquêtes, maar ik voer hen niet op als de autoriteit die het laatste woord heeft in die zaak. Dat is voor velen van u ongetwijfeld vreemd, om niet te zeggen onwenselijk, of zelfs frustrerend waar u van mij juist uitgesproken steun verwacht voor uw oordeel. Is de ouder niet uniek degene die daarin het laatste woord heeft?

 

Zeker. Net als de rechter het laatste woord heeft bij het vellen van een vonnis. Maar hen voor onfeilbaar houden, en een unieke capaciteit toedichten om vonnis te wijzen op een manier die garandeert dat de verdachte nooit zal recidiveren, is tenenkrommend bezijden de realiteit. Ze houden zich keurig aan bepaalde protocollen, zoals vastgelegd in de wet, en met een klein beetje geluk beschikken ze ook nog over enig inlevingsvermogen, en kunnen ze voorzien wat een vonnis met de verdachte zal doen, maar zelfs die 'professionals' slaan de plank wat dat betreft regelmatig opzichtig mis. En recidiverende criminelen zien ze zelf ook niet als hun verantwoordelijkheid, daarvoor zijn andere overheidsinstellingen. 

 

De ouder, inmiddels aan handen en voeten gebonden door diezelfde overheid, heeft geen vrije keuze. In sommige gevallen is dat maar goed ook. In andere gevallen is het tragisch, omdat de verdachte, het kind, daardoor niet de straf kan krijgen die erger kan voorkomen. Tegelijk moeten we daarbij aantekenen dat de ouders in deze maatschappij, net zomin als de rechters, een vrije keus hebben om te bepalen welk gedrag strafbaar is, en welk gedrag niet. De overwerkte rechtbanken en de overbelaste ouders hebben daardoor veel gemeen. Het is de overheid die daarin stuurt. En het resultaat is een kakofonie van eisen, wensen en vage teksten, die bovendien bijna dagelijks weer veranderen, met de waan van de dag. Het is geen gelukkig huwelijk, zal ik maar zeggen.

 

Het tast de autoriteit van zowel de rechters, als de ouders aan. Ga een dagje naar Amsterdam of Rotterdam, en het heeft meer weg van een 'Fight Club', dan van een gereguleerde samenleving waarin je je veilig voelt. Voor de één is dat een 'warm bad', en voor de ander is het een ijskoude douche. Maar wie moet ik nou het woord geven dan? Degene die vervolging eist van iemand die een 'seksistische' of 'racistische' opmerking plaatst in zo'n heksenketel waar alle regels overboord lijken te zijn gezet? Of degene die niet eens beseft wat er 'seksistisch' of 'racistisch' zou zijn aan die opmerking, maar die zich groen en geel ergert aan het geweld en fietsers die alle verkeersborden en verkeerslichten consequent negeren? 

 

Zelf pas ik mij aan als een kameleon, wat echter nog niet betekent dat ik vrede heb met zekere keuzes en prioriteiten. Ik woon zelf liever niet in een land waar de meest getoonde reclame op de televisie er één is voor een privacy-schendend alarm in je huis, compleet met camera in je woonkamer, omdat je zonder niet meer veilig bent. En waar een onbeholpen kreet op een onbewaakt moment je achter de tralies kan doen belanden, omdat iemand het uitlegt als bedreiging. Maar mijn mening doet er niet toe in dit land. Grote kans dat als ik die kenbaar maak, mensen weglopen, om pas weer terug te keren als ik uitgesproken ben, want zo gaan ze zelfs in de volksvertegenwoordiging blijkbaar met elkaar om. 'Naar jou luister ik niet!' Zo ben ik zelf niet opgevoed. Je kunt het oneens zijn met iemand, maar als je de dialoog ontwijkt, zet je de zaak op scherp. 

 

Daarmee neem ik het niet op voor de politicus die dat recent overkwam, maar voor mij is het een principe dat je altijd wel moet trachten te begrijpen wat iemand over wil brengen, waarbij je moet proberen te achterhalen of de feiten en argumenten die hij of zij noemt valide zijn, ook al zijn ze niet in te passen in je eigen wereldbeeld. Binnen het gezin, zo is mijn voorstel, bepalen de ouders uiteindelijk wat het beleid is, welke wetten en regels er gelden, en welke straffen passend zijn. Maar dat is iets van vroeger. Nu bepaalt het 'Jeugdjournaal' dat. Om het maar even gechargeerd te zeggen. 

 

Mijn vraag aan de volwassenen is dan: 'Bevalt die aanpak?' Vind u als volwassene dat we het daardoor nu goed doen, en bent u blij dat die ouders uit de vergelijking zijn gehaald? Is het voor u als ouder een enorme opluchting dat die loden last van het opvoeden niet meer op uw schouders drukt? Dat u slechts met de kinderen naar het 'Jeugdjournaal' hoeft te kijken om te weten wat er vandaag van u wordt verwacht? Welke onderwerpen nu even de aandacht hebben, en hoe ermee om te gaan. Morgen weer wat anders. En op school en de 'opvang' zijn ze op de hoogte. Als u binnen dat regime bent opgegroeid, bevalt het u dan nu u volwassen bent? Heeft het u adequaat voorbereid op uw leven als volwassene? Bent u klaar voor het ouderschap? Vis in het water? Of voelt u zich onwennig, onthand, in de steek gelaten? Is het alsof die kinderen die u op de wereld zet, en waarvoor u de lasten draagt, niets meer met u te maken hebben? Dat u bent gereduceerd tot een 'fabriek' van kinderen die als 'Barbies' en 'Kens' op de bank zitten, en heeft u eigenlijk liever een hond?

Go Back