De consequenties van de seksuele revolutie

De seksuele revolutie sloopte de moralistische beperkingen, en leidde tot de 'Summer of Love'. De hele popindustrie maakte overuren om te bezingen hoe plezierig het was om niet langer gebonden te zijn aan conventies. En de reclamewereld en de filmwereld beseften: 'Sex sells!' Televisieprogramma's voor de jeugd probeerden elkaar te overbieden, en de pers te halen met gratis reclame vanwege hun 'baanbrekende' programma's. Vele decennia later zag ik een regisseur uit die tijd die rood werd van schaamte in een live uitzending, toen hij het beeldmateriaal terugzag dat hij destijds zelf had geproduceerd. 

 

De kritiek vanuit religieuze hoek had minder te maken met de uiteenlopende individuele keuzes die zichtbaar werden, maar men meende dat het iets sacraals hoorde te zijn, en dat het tonen van wat men zoal uitspookte decadent was. Wat onder de seculieren eerder zorgde voor een uitnodiging om die hypocriete houding te confronteren waar het praktijken afdekte die bedrog in de hand werkten. 'Kom er toch gewoon voor uit!' Er werd een term voor bedacht: 'Uit de kast komen'. Miljoenen aan subsidie werden er in gestoken, en er werd nagedacht over manieren om de schroom die mensen voelden te slechten. Academici hadden er voor jaren werk aan, en ze vinden nog altijd nieuwe groepen die ze kunnen 'bevrijden'.

 

Tegelijkertijd ontstond er een reactionaire beweging, waar mensen meenden dat ze al doende werden gereduceerd tot een 'lustobject'. Een 'stuk vlees'. Die reactionaire beweging eist nu zijn tol, met een ruk naar 'nieuwe preutsheid' die aanzienlijk verder gaat dan wat in mijn jonge jaren onder de streng gereformeerden gangbaar was. Ineens is iedereen 'kwetsbaar' voor de meest uiteenlopende woorden en zinsconstructies, of beeldmateriaal waar men niet mee geconfronteerd wenst te worden. Uiteraard per individu dramatisch verschillend, waar er beslist nog mensen zijn die elke suggestie van 'homoseksualiteit' aanstootgevend vinden, maar die kunnen dan beter hun mond houden. Nu is het zaak om te onderstrepen dat je ernstig lijdt als iemand toespelingen maakt in de heteroseksuele sfeer. En 'kinky' mag wel, maar dan moet het 'rollenpatroon-doorbrekend' zijn, of vér buiten alle grenzen richting horror gaan, anders plak je een schietschijf op je voorhoofd. 

 

De winst van die seksuele revolutie vond ik zelf vooral dat het er voor zorgde dat dingen 'bespreekbaar' werden. Je kon bepaalde zaken benoemen in termen die steeds meer mensen kenden, of anders op konden zoeken. En je kon daardoor ook 'Nee' zeggen tegen dingen die je niet bevielen, voordat er onherstelbare schade werd toegebracht. Ik hoop dat u het met mij eens bent dat als iemand 'Nee' zegt, dat dan ook 'Nee' betekent, en gerespecteerd dient te worden. Tenzij dat 'Nee'-zeggen onderdeel is van een spel, maar dat maakt het wel erg gecompliceerd. En voor die mens die leefde met een romantische voorstelling van de 'verovering' van, of door een partner werd het leven er niet eenvoudiger op. Maar waar het helpt in de strijd tegen misbruik en geweld, vrees ik toch dat wat het zwaarst is, het zwaarst moet wegen. Niet dat ik een helder idee heb over de juiste matrix voor intieme contacten. Ik begrijp dat er mensen zijn die zekere afspraken maken met 'safe-words'. Het spel gaat door, totdat iemand 'Chocola!' zegt. Ik kan mij er niet echt iets bij voorstellen, maar alles beter dan verkrachtingen en trauma's. 

 

Het beste is natuurlijk dat je elkaar voldoende kent om te weten waar de grenzen liggen, en die dan ook respecteert. Maar in een wereld met 'wisselende contacten' en 'second loves' werkt dat niet. Bij elke handeling toestemming moeten vragen, zoals de 'experts' inmiddels voorstellen, en wat juristen ook hebben overgenomen, waar ze het ontbreken van een luid en duidelijk 'Nee' niet langer beschouwen als een conditie om tot het verwerpen van een veroordeling wegens misbruik en mishandeling te komen, is een koude douche voor de erotiek en liefde, en maakt het weer een 'stuk vlees' van de partner. Meer in het bijzonder als een partner via de rechter een financiële compensatie eist voor geleden schade, want dan laat je je betalen, en dat stigma raak je nooit meer kwijt. 

 

Hoe moet je daar als ouder nou mee omgaan in de opvoeding? Wat vertel je je kinderen? Of laat je het over aan het Jeugdjournaal, en kijk maar wat er van komt? Is het je taak als ouder om het kind al vroeg een 'identiteit' aan te smeren op grond van je eigen waarnemingen, en de adviezen van 'experts', waardoor je al in de kleutertijd kunt beginnen met de hormonen? Want die kant gaat het nu op. Volgens mij gaan de ouders van nu die daar erg mee bezig zijn, nog een zware pijp roken in de meeste gevallen. Als de inschatting die ze maakten, gesteund door een 'expert', het kind op latere leeftijd niet bevalt, zullen ze vermoedelijk proberen de 'expert' verantwoordelijk te houden, maar ik vrees toch dat die kinderen daar niet mee akkoord zullen gaan. Kinderen hebben van nature toch het idee dat ouders hen horen te beschermen, ook tegen 'experts'.

Go Back