Een gure wind

Als je niks doet, kun je ook nooit iets fout doen. Met die gevleugelde woorden groeide ik op. Het was niet bedoeld als een aanmoediging om inert weg te duiken in mijn eigen ‘Safe Space’. Het was eerder een aanmoediging om je niet te laten weerhouden door de angst om fouten te maken. Zo moet u deze website ook zien. Er een punt achter zetten valt dan niet zwaar. 

 

Deze laatste bijdragen gebruik ik om te onderstrepen dat het geen impulsieve beslissing was om deze website op te zetten, en dat het geen impulsieve beslissing is om er weer mee op te houden. En dat ik het niet zie als vergeefse moeite, of verspilde energie. Maar je moet niet blijven trekken aan een dood paard. Ik hoop dat u beseft dat ik niet verbitterd ergens in een hoekje wegkruip, en de hele samenleving de rug toekeer, omdat die ‘ondankbaar’ heeft gereageerd. Het begint er al mee dat ik dat helemaal niet kan inschatten, omdat je nooit kunt weten wat anderen met je uitgeschreven teksten doen. De samenleving wemelt van de getalenteerde mensen die beter gekwalificeerd zijn dan ik om het gedachtengoed dat ik hier heb geëtaleerd onder de aandacht van een groot publiek te brengen. Voorzover daar al behoefte aan is. 

 

Fouten maken is nuttig en nodig in het leerproces. Fout ‘zijn’ is iets geheel anders. Ik heb hier betoogd dat we allen de potentie hebben om te handelen in strijd met ons geweten. Ons geweten valt niet noodzakelijk samen met de bestaande wetten en regels. In een tirannieke, repressieve, manipulatieve samenleving is er een gezonde spanning tussen ons geweten, en wat anderen van ons eisen. Wat impliceert dat enige overheid er verstandig aan doet weg te blijven van pogingen om elk aspect van ons leven voor ons te ‘regelen’, en de wet- en regelgeving beperkt te houden tot een solide basis van ‘gezond verstand’-regels, waar je eigenlijk niet over hoeft na te denken. Dat resulteert dan in de praktijk in verschillen tussen mensen die gewetensvol handelen, ieder met eigen normen en waarden binnen een gemeenschappelijk kader. 

 

Die opzet is niet ‘ideaal’ voor wie droomt van de harmonische idylle van een hemel op aarde, maar in mijn optiek is het het hoogst haalbare, zolang mensen wordt toegestaan om een ‘eigen wil’ te hebben. Ik ken persoonlijk helemaal niemand die vurig bepleit dat we de mens zijn of haar ‘eigen wil’ af moeten nemen, maar geen gebrek aan mensen die de ‘eigen wil’ van anderen hopen te beperken tot de omgeving waar zij zelf geen onderdeel van uitmaken. Wat in de praktijk met elke nieuwe dag ingewikkelder wordt, omdat we dankzij de moderne communicatietechnieken onderdeel zijn geworden van wat wel de ‘Global Village’ genoemd wordt. U kunt vanaf uw zolderkamer op de meest uiteenlopende plekken op aarde ‘live’ meekijken wat daar gebeurt, en niemand die u verbiedt om een ‘mening’ te hebben over dat wat u waarneemt. Onmiddellijk gevolgd door het formuleren van eisen om ervoor te zorgen dat wat u voorbij ziet komen u geen ongemakkelijk gevoel geeft. U kunt Djokovic op de tennisbaan in Australië zien trainen, en ‘live’ zien hoe hij wordt afgevoerd nu iemand die zich tot doel heeft gesteld dat land als ‘Safe Space’ in te richten voor louter ‘gevaccineerden’, zijn visum weer heeft ingetrokken. 

 

Mijn mening is dat Australië altijd al een bijzonder land was, met openlijk racistische wetgeving op immigratiegebied, maar omdat ik er niet woon gaat het mij verder niks aan. Het is zonde van zo’n mooi land, maar het is niet mijn land. Gewapend met mijn geweten zou ik als tennisser die zijn opwachting maakt voor dat toernooi bedanken als Djokovic niet mee mag doen, maar ik zou mij niet geroepen voelen het parlement in Canberra te bestormen, en ik ga vanuit Nederland ook geen petitie ondertekenen. Het is hun ‘begrafenis’, hoorde je vroeger, als mensen je wilden laten weten dat je je niet met de zaken van andere mensen moest bemoeien. Ik vind het dan wel interessant om de dialoog aan te gaan, als de ander daar voor open staat, om via het scheppen van meer ‘diepgang’ over en weer begrip te creëren voor gevoelens, sentimenten, emoties en gedachten die ten grondslag liggen aan wat wij ons geweten noemen. ‘Waar ben je bang voor?’ is vaak een goed vertrekpunt. Ook omdat het vaak goed in beeld brengt welke vooroordelen iemand meebrengt naar het vormen van een mening op basis van wat men ziet. 

 

Met dat uitgangspunt kon ik volhouden dat wie angst had voor wat hier ter sprake kwam, altijd nog kon vertrekken en iets anders kon gaan lezen. Dat was ook het hele idee achter het recht op vrije meningsuiting zoals dat in beschaafde landen geborgd is in de wet. We schuiven nu in ijltempo op in tegenovergestelde richting, waar je een ‘eigen wil’ mag hebben, zolang het maar samenvalt met de consensus onder geselecteerde ‘experts’. Dat gaat beduidend verder dan: ‘Je mag een eigen wil hebben, als je maar doet wat ik zeg’, omdat het in die nieuwe matrix leidt tot een ‘gedachtenpolitie’, en dat is een levensgevaarlijke ontwikkeling. Een mijnenveld. En met mijnen op twee benen die zich verplaatsen, en die kunnen ‘exploderen’ terwijl je je van geen kwaad bewust bent, omdat je, zonder er erg in te hebben, hun 'Safe-Space’ binnen bent gedrongen. 

 

In zo’n omgeving wordt inertie een deugd, en gehoorzaamheid de opdracht, bij gelijktijdig verzwijgen van wat je bezighoudt. Mijn eigen opvoeding, het product van de traumatische ervaringen die de generaties voor mij hadden opgedaan tijdens de tweede wereldoorlog, stond daar diametraal tegenover. Niet dat iedereen van die generaties voor mij ‘in het verzet’ hadden gezeten. Allerminst, hoewel ik wat dat betreft trots ben op mijn eigen familie, maar dat zegt nog niks over mij, en of ik zelf zo’n test zou kunnen doorstaan. En het zegt ook niks over de mensen die minder trots zijn op hun eigen familie wat dat betreft. Het gedeelde besef was echter: Dat nooit weer! Maar de voortekenen zijn niet bemoedigend, wat vergt dat we ons moeten beraden op onze positie in elk afzonderlijk conflict. Met de vraag of het het brengen van een offer het ons ‘waard’ is om te handelen in conflict met de ‘gedachtenpolitie’, en dan is het overeind houden van deze website geen prioriteit. Dat is geen capitulatie, maar gezond verstand.

Go Back