Een trauma is geen lolletje

Op het moment dat je iets verbiedt, maak je het voor een zekere groep mensen juist erg aantrekkelijk. Als je een verbod opheft, verliezen velen die er eerder door werden aangetrokken hun interesse. Dat is een fenomeen dat geen toelichting behoeft. Het is al eeuwen bekend. En er wordt ook volop gebruik van gemaakt door een sfeer van geheimzinnigheid te creëren om de vraag te stimuleren, en de prijs op te drijven, van een 'verboden product' of een 'verboden dienst'. 

 

Openlijk, en ontnuchterend schrijven over 'Ouderwetse' opvoeding stuit daarom ook op verzet in kringen van mensen die het 'mysterie' er omheen juist willen cultiveren. Voor een deel zijn dat mensen die druk zijn met het 'volwassen rollenspel', maar daarnaast betreft het ook de 'klagers'. Met beide groepen zoek ik geen ruzie. De eerste groep zit mij niet in de weg, zolang het een volwassen activiteit betreft en alle betrokkenen er mee instemmen. En de 'klagers' wil ik niet voor de voeten lopen waar zij oprecht zijn, en niet opportunistisch proberen een slaatje te slaan uit een veranderde mores binnen de samenleving. Een onderscheid dat ik niet kan maken op basis van de klacht, omdat ik niet in het hoofd van een ander kan kijken.

 

Dat mensen verleid worden tot klagen als de prijs die ze kunnen vragen oploopt, is eveneens een open deur. Een geringe ergernis wordt een diep beleefd trauma als er een miljoen tegenover staat. En zelfs een positieve ervaring wordt een helse gebeurtenis als de prijs maar hoog genoeg is. Het tegenovergestelde zie je niet snel. Dat als iemand een vette worst wordt voorgehouden, diegene argwaan krijgt, en juist de boot afhoudt. Die dynamiek is in zoverre tragisch, dan mensen met serieuze, welgemeende klachten die al bestonden voor een verbod werd opgelegd, en het prijskaartje aantrekkelijk werd gemaakt, verdwijnen in de massa, en daardoor niet de aandacht krijgen die ze verdienen. 

 

In eerste instantie voelt het weldadig als je bemerkt dat je niet de enige was die leed. Maar tegen de tijd dat je in Nederland zeventien miljoen slachtoffers hebt, ben je niet meer dan een nummer. Een stip in de statistiek. Waar ik in het gearchiveerde deel van dit blog al verscheidene malen schreef dat mijn hart bloedt voor degenen die op achterstand werden gezet door ervaringen die bij hen een trauma teweeg bracht, denk ik daar nu nog steeds hetzelfde over. Ook als ik het niet kan plaatsen door die gebeurtenis op mijzelf te projecteren. Het doet er niet toe hoe ik denk dat ik het ervaren zou hebben. Het enige wat telt, is dat die ander benadeelt is. 

 

Dat ik, in dezelfde geest, ook begrip toon voor mensen die menen benadeeld te zijn omdat ze juist niet 'Ouderwets' werden opgevoed, voorzover ze daarin oprecht zijn, is alleen maar consequent. Ik ben niet aan één oog blind. Maar ook daar geldt dat projectie van mijn eigen taxatie geen houvast biedt, en dat slechts de gevoelens en gedachten van de betrokkene van waarde zijn. En dat als er op enig moment zeventien miljoen slachtoffers zouden zijn, allemaal klagend over tekortschietende ouders en leerkrachten, je door de bomen het bos niet meer zou zien. En hoewel er wel van dat soort geluiden zijn, is het maar zelden dat iemand oprecht stelt dat een 'Ouderwetse' opvoeding voor hem of haar dé oplossing was geweest.

 

In onze huidige maatschappij kun je naar hartelust klagen over tekortschietende ouders, leerkrachten en andere autoriteiten, zonder je geroepen te voelen tot introspectie. Je hoeft niet te bedenken wat dan wél goed zou zijn geweest. Klagen is in ons land een goudmijn. Een onuitputtelijke bron die blíjft geven. Het is niet goed, of het deugd niet. Het is te weinig. Te veel. Er zit geen certificaat bij. Het is te duur. We krijgen niet genoeg. De eisen zijn te hoog. Of niet hoog genoeg. En het ligt altijd aan een ander. Bij voorkeur een ander die wel een schadevergoeding kan betalen, of die we graag een toontje lager zouden horen zingen. Dichter bij het maaiveld.

 

Op het eerste oog lijkt die inspanning er op gericht om te komen tot eenheidsworst. Maar het tegenovergestelde is eerder waar. Het mondt uit in chaos, bizarre claims, en de desintegratie van de gemeenschap. Een spiegelbeeld van wat ooit gezien werd als een diverse, maar op gemeenschappelijke normen en waarden verenigde samenleving. Eerder een 'potje pieren'. Fascinerend, maar doelloos bewegend op zoek naar voedsel. De beloning voor een innovatieve, geslaagde klacht, waardoor je eindigt aan een haakje in een vijver waarin de grote vissen zwemmen. 

 

Mijn voorstel is om dat lot te vermijden, en wat te maken van je leven. Een trauma is geen lolletje. Zoek het niet op.

Go Back