Enkele gedachten over liefde

De liefde voor het kind is anders dan de liefde die we ervaren als we het hebben over onze partner, die weer anders is dan de liefde die we hebben voor onze auto, of ons huis, of de hond, of de kat. Althans, dat is gangbaar, maar zoals we uit de literatuur, de kranten en persoonlijke ervaring weten zijn er mensen die geen, of een 'ongebruikelijk' onderscheid maken. Waaronder mensen die hun kind 'functies' toedichten die normaal gesproken met de partner worden geassocieerd, of die meer affectie hebben voor hun hond of kat dan voor hun partner of kind. 

 

In deze tijd kan het allemaal, al is pedoseksualiteit (terecht in mijn ogen) nog, of weer, taboe, na een periode waarin er 'genuanceerd' over werd gedacht, met hele organisaties die rijke en invloedrijke mensen hielpen bij het vinden van een minderjarige partner, die niet werden aangepakt. 

 

In dat licht bezien is het onverstandig om het verschijnsel van liefde voor kinderen, en meer in het bijzonder de eigen kinderen, uit te diepen. Waar er in de wetenschap over wordt geschreven heeft men het over de 'band'. De 'ouderschapsband'. Maar ik vind dat een zwaktebod. We hebben een 'band' met alles en iedereen. In de meeste gevallen is daarbij van liefde geen sprake. Liefde verwijst naar wederkerigheid, zelfs als het een object betreft, zoals een auto. De verliefde eigenaar zal u vertellen dat die auto tegen hem 'praat'. Voor eenieder die die passie niet kent is dat begrijpelijk als een vertaalslag die onderstreept hoe groot het belang is dat men hecht aan dat object, maar voor de verliefde eigenaar is het meer dan dat. 

 

De liefde die mensen voelen voor hun eigen kinderen verschilt ook. Zoals de liefde die kinderen voelen voor hun ouders niet gelijk is voor elk kind. Reciprociteit, waarbij de liefde van de ouders past op de liefde van het kind, is de ideale situatie. Maar door de ongelijkwaardigheid wordt van de volwassene geëist dat hij of zij de 'verstandigste' is waar de liefde ongezonde vormen aanneemt. De excessen die we zien bij seksuele handelingen zijn evident in strijd met wat gezond is binnen de hedendaagse kaders, die ik wat dat betreft te vuur en te zwaard verdedig. Zonder de ogen te sluiten voor het gegeven dat onze verre voorouders er kennelijk anders over dachten, en er nog steeds landen zijn waar men op dit gebied niet de normen en waarden respecteert die bij ons gebruikelijk zijn. 

 

Een strakke definitie van de liefde die je als ouder voelt voor je kind, of die het kind voelt voor de ouder, is niet te geven. Ook al niet omdat het kind en de ouder zich ontwikkelen met het verstrijken van de jaren, waardoor ook de relatie verandert. Op enig moment wil het kind niet meer als kind behandeld worden. Waar dat het idee voedt dat je een kind moet zien als gelijkwaardig, doe je volgens mij dat kind tekort. We komen niet als 'mini-volwassene' uit de baarmoeder. Maar waar volwassenen zich veel moeite getroosten om hun leven lang kinderlijk gedrag te vertonen, zijn de verschillen klein. En is er ook geen ambitie om het kind iets te leren.

 

In het ideale geval hou je als ouder van je kinderen, van de geboorte, tot aan je graf. En houden jouw kinderen van jou, van hun geboorte, tot aan jouw graf, en daar voorbij. De kwaliteit van die liefde verandert wel met het klimmen van de jaren, en het is volkomen natuurlijk dat er bepaalde momenten zijn waarop de liefde op de proef wordt gesteld. Maar in alle gevallen waar de liefde permanent van één kant moet komen, is er iets grondig mis. Dat geldt zowel voor de liefde van het kind voor de ouder die niet wordt beantwoord, als de liefde van de ouder die door het kind begrepen wordt als een vrijbrief om zoveel mogelijk profijt uit de relatie te halen. Het belonen van normaal gedrag voedt een ongezonde ontwikkeling waar het leidt tot liefde die wordt gekocht. Die vorm van prostitutie stuit mij op elk niveau tegen de borst.

 

Waar ik op mijn blog heb aangegeven dat slaag als straf in mijn optiek niet het bewijs is van een gebrek aan liefde van de ouder voor het kind, heb ik in Nederland nu de wind tegen. De wetgever heeft, in haar onmetelijke wijsheid, fysieke tucht bij wet verboden, en ik herhaal dat ik vind dat van u en mij verwacht mag worden dat we de wet respecteren. Dat laat onverlet dat je best mag nadenken over de wijsheid van dat besluit, en waar het toe leidt. Meer in het bijzonder of het medicijn niet erger is dan de kwaal, waar alternatieven in beeld verschijnen die net zo goed van invloed zijn op de ontwikkeling van de liefde van de ouder voor het kind, en van het kind voor de ouder. Straffen die over een langere tijd worden uitgesmeerd belasten de relatie langdurig. Geforceerde 'Cold Shoulder' straffen die het kind isoleren van de liefde en zorg van de ouder omdat het kind zich heeft misdragen, en waarbij de ouder voorwaarden stelt aan het herstel van de liefdevolle relatie, leren het kind dat de liefde niet onvoorwaardelijk is, maar een product dat verhandelbaar is.

 

Daarmee zeg ik niet dat slaag beter is. Ik neem zelfs geen tussenpositie in, tussen de mensen die slaag resoluut afwijzen als het bewijs dat je niet van je kind houdt, en de religieus bevlogen mensen die als dogma hebben dat wie zijn of haar kind liefheeft, het hoort te 'kastijden'. Mijn onorthodoxe benadering is om meer gewicht toe te kennen aan 'zelfanalyse', om van daaruit met babystapjes de wegen te vinden die het minst schadelijk zijn voor het kind. Wat onvermijdelijk betekent dat we zullen ontdekken dat de noden van het ene kind anders zijn dan die van het andere kind. Zelfs binnen één gezin, en kinderen met dezelfde biologische ouders. Laat staan waar we het hebben over 'samengestelde' gezinnen. Met andere woorden, slaag verbieden, of proberen er een acceptabele norm aan te verbinden, of het als dogma omarmen, omdat het in de Bijbel, of de Koran staat, of welk ander eeuwenoud boekwerk dan ook, is niet het bewijs dat we de liefde voor onze kinderen serieus nemen. Het is het bewijs dat we aan 'Virtue Signalling' doen, wat een vorm van ijdelheid is die eerder schadelijk is voor onze capaciteit om lief te hebben, omdat we al verliefd zijn op onszelf. 

 

Het bovenstaande is geen uitgewerkte visie op de betekenis van liefde. Daar kun je met gemak een veel lijviger blog mee vullen dan dit. Ik hecht er alleen aan om de zelfopgelegde beperkingen, door te kiezen voor het thema van de 'ouderwetse opvoeding', in het juiste perspectief te zetten.

Go Back