Gouden tijden voor de morbide avonturier

U moet het mij maar vergeven, maar volgens mij zijn we collectief de weg kwijt. Daarbij stel ik niet dat u bij mij moet zijn voor de oplossing. Ieder van ons moet maar te rade gaan bij zichzelf, en de vraag stellen of dit nou is wat we willen, voor onszelf, onze kinderen en kleinkinderen. Nationale discussies over een 'dating-soap' die uitliep op een geval van aanranding. Nationale discussies over een 'kermis-ruzie'. En kinderen die gemobiliseerd worden in de politieke strijd rond het klimaat, en andere 'beladen' kwesties.

 

Het is verleidelijk om te zeggen dat het allemaal erg 'verwarrend' is, maar dat zou impliceren dat er ergens wel een logica valt te ontwaren in de maatschappelijke processen die ons bezig houden. Mijn indruk is dat iedere structuur, ieder streven naar een betere wereld, ieder besef van 'goed' en 'kwaad' ontbreekt, en dat de 'kijkcijfers' leidend zijn. Wie er onder de bus wordt gegooid wordt bepaald door het toeval. Steeds minder vaak gaat het over dingen die men daadwerkelijk heeft gedaan. Men is 'schuldig' bij associatie, of omdat iemand met toegang tot de media meent dat iemand anders een bedreiging vormt. Zo niet voor mensen die nu leven, dan toch zeker voor 'de toekomst'. 

 

Van een 'ouderwets' afstandje, vanuit mijn 'ivoren toren', oogt het als de 'kwade dronk' van de eeuwig beschonken vader of moeder. In benevelde toestand slaat hij of zij er op los. De legitimatie haalt men uit een Gordiaanse knoop van wetten en regels, en bijbehorende 'uitvoeringsbepalingen' en 'jurisprudentie', waar geen hond nog een touw aan vast kan knopen. 

 

Het is beangstigend, als je leeft in het besef dat je elk moment door de bliksem getroffen kunt worden, zelfs als er geen wolkje aan de lucht is. Schuilen in de massa is een bezoeking, omdat het een aanslag is op je verstandelijke vermogens, als je al die morele en ethische haarspeldbochten moet zien te volgen. Mijn standpunt hier, op dit blog, is altijd geweest dat normen en waarden niet voor eeuwig zijn, en dat er evident verschillen waren tussen gezinnen. Maar alleen degenen die opgroeiden in een gezin met alcoholistische of verslaafde ouders leerden hoe je hen moest leren 'lezen' om te overleven. Ik heb die kennis niet, anders dan uit de horror-verhalen van anderen. En dat maakt dat ik onthand ben in deze tijd. 

 

Het is geen intoxicatie die hieraan ten grondslag ligt. Het is eerder een aangeleerde verdwazing. Mijn ontzetting toen ik minister Donner 'geruststellend' op de buis zag uitleggen dat mensen die de controle over zichzelf kwijtraakten, en hun kinderen een 'tik' gaven, niet bang hoefden te zijn voor vervolging, omdat men het vizier scherp had gesteld op ouders en anderen die welbewust een 'tik' gaven, was indirect de aanleiding voor dit blog. Maar die bries is nu een storm, en het wordt tijd om een schuilplaats te zoeken. De gecultiveerde irrationaliteit en onvoorspelbaarheid bevalt slechts de meest morbide avonturier, die er de erkenning in ziet van onze 'menselijkheid'. Om het hardst eisen ze respect voor hun 'uitingen' en 'identiteit', die nu zulke absurde vormen heeft aangenomen, dat 'menstruerende mannen' die 'kinderen baren' ons worden aangeprezen als lieden die het begrepen hebben. U bent mij kwijt.

Go Back