Het belooft een machtig interessant jaar te worden

Het eind van weer een bewogen jaar waarin de entropie spectaculair toenam. Entropie staat voor chaos. Voor verwarring. Ze is het gevolg van een vertrouwen op macht, waar je zou willen dat mensen konden terugvallen op kracht. Kracht vind je in jezelf. Macht wordt opgelegd. Kracht is flexibel en levert energie op, wat uitmondt in een productief leven. Macht kost energie en het voedt tegenmacht, wat uitmondt in een uitputtingsslag, waarbij nodeloos veel grondstoffen en mensenlevens verloren gaan. 

 

Kracht vinden we in het individu. Macht berust bij de groep. De massa. Macht heeft leiders nodig. Goeroes of tirannieke potentaten. Kracht is geen wapen, en het heeft geen wapens nodig. Macht kan niet alleen niet zonder, maar degenen die zweren bij macht komen altijd wapens tekort. Ze zijn geobsedeerd door wapens, en strijd. Hun hele vocabulaire is doortrokken van de woorden die ermee samenhangen. 

 

Kracht kan overweg met het compromis, waar dat een bindende afspraak is tussen partijen die niet tot een gelijkluidend standpunt kunnen komen. Terwijl de kwestie wel om een resolutie vraagt. Dat is de wet, zoals ik dat hier aan u heb voorgesteld. Het compromis heeft geen boodschap aan de consensus. De consensus is emotie, macht, bedrog, manipulatie, halve waarheden en hele leugens. Een wirwar van wetten en regels die elkaar tegenspreken waardoor het een doolhof wordt. De consensus is chaos. Entropie.

 

Op de valreep van 2022, en met macht die in ons deel van de wereld triomfen viert, en alles kapot maakt wat mij lief is, trek ik mij terug op mijzelf, en laat ik u begaan. Ik ben niet uw goeroe. Niet uw leider. Niet uw meester. Noch uw volgeling, aanbidder of slaaf. En ik heb ook nooit enige ambitie gehad in die richting. Macht heeft mij altijd tegengestaan, terwijl ik bewondering had voor krachtige persoonlijkheden die overliepen van energie en inzichten die boeiend waren als nieuwe vergezichten op een eindeloze reis, zoals ik het hier wel eerder formuleerde op deze website. 

 

Kracht ontspruit aan de ordening van al die emoties, sentimenten, gevoelens en gedachten die spontaan opwellen in ons brein, en het besef dat we niet 'puur goed', of 'puur kwaad' zijn, maar moeite moeten doen om er iets van te maken. Kracht verwijst niet naar het voltooide standpunt, maar naar de weg ernaartoe. Het handelt niet in termen als 'lijden' of 'medelijden', maar in 'humaniteit' als een inclusief concept dat het geheel omvat. Uiteindelijk wint kracht, wint liefde en vrijheid en wat ons individueel in balans houdt het van de macht. Maar voordat de macht capituleert zal het trachten begrippen zoals liefde, vrijheid en geluk te definiëren als een strak vastgelegde zienswijze die bij acclamatie tot wet is verheven, op voorspraak van de 'experts'. 

 

Mijn vaak herhaalde standpunt dat de opvoeding tot doel zou moeten hebben het kind te leren wat verantwoordelijkheid is, en hoe dat niet kan bestaan zonder dat men betekenisvol rekenschap aflegt, is niet (meer) van deze tijd. Kracht verwijst naar het individueel emancipatoire proces dat de gevoelens, sentimenten, emoties en gedachten oplijnt voor boetedoening zo dat nuttig en nodig is. U heeft mij hier bij herhaling zien beweren dat degene die straft een 'gehuurde hand' is, in dat proces, en niet de macht waaraan de 'zondaar' zich onderwerpt. Voorzover u in deze tijd de bereidheid heeft om het eigen falen onder ogen te komen, gaat het niet verder dan 'Sorry Zeggen'. En dan mogen we nog hopen dat het geen aangeleerd trucje is in een politiek machtsspel dat de deur wagenwijd openzet naar méér entropie. Naar méér chaos en verwarring. 

 

Zeker alle bezoekers die hoopten hier een vurig pleidooi te vinden van rigide leiderschap en blinde gehoorzaamheid zijn door mij niet bedient. Maar ook degenen die met hun egocentrische kijk op hun eigen individuele bevrediging grote weerstand voelen als iemand hen confronteert met zichzelf, of waar ze juist zweren bij macht die hen moet helpen aan 'gratis' goederen en diensten, en hulp op een pad dat zij gaan, zonder gedachte of besef van de realiteit en haalbaarheid, of gevolgen voor anderen, zien mij als een obstakel. En ik kan dat niet veranderen. 

 

Mijn uitstapje door de wereld van het 'rollenspel' onder de loep te nemen, deels gedreven door aandacht vanuit die hoek voor deze website, maar ook vanuit mijn eigen kijk op de wereld als een geheel dat zich niet aan ons openbaart wanneer we het opdelen in afgesloten compartimenten, wanneer de beleving zo evident 'leentjebuur' speelt bij wat je bespreekt, heeft de kracht waar ik zelf aan werk beslist doen toenemen. Waar dat 'rollenspel' flirt met macht, onderwerping, verkrachting en degeneratie kan ik de meerwaarde voor de participanten niet ontdekken. Maar het is niet mijn leven. Zo mensen volwassen zijn, en ze anderen geen schade berokkenen, zitten ze mij niet in de weg. Respect voor de ander is kenmerkend voor kracht. 

 

Waar dat 'rollenspel' een poging is om iets te herstellen, en een 'gehuurde hand' niet die van de 'meester' of 'meesteres' is, maar wordt aangestuurde door de eigen vrije wil, waarbij de beeldvorming binnen het 'spel' niet veel meer is dan een handreiking aan de 'gehuurde hand', begrijp ik het als emancipatoir. Zonder claim op een uniek inzicht, en scherpe scheiding tussen twee diametraal tegenover elkaar geplaatste functies die niet in een hybride vorm kunnen bestaan. Of, in andere woorden, wat ik wil weten is of het de kracht voedt in de deelnemende 'rollenspelers', of dat het leidt tot entropie, chaos en machtswellust, of compensatiegedrag? Nog los van de vorm, derhalve. Dat die geconcentreerd is rond bepaalde straffen, sancties of vormen van boetedoening is als zodanig zonder betekenis. En door het de taboesfeer binnen te trekken wordt het een machtsmiddel waar het zich leent voor chantage en andere onfrisse manieren om mensen te dwingen tot keuzes die ze nooit uit eigen vrije wil gemaakt zouden hebben. 

 

Het jaar 2022 belooft een machtig fijn jaar te worden voor allen die verzot zijn op entropie, chaos en onvoorspelbaarheid, met veel geweld, fysiek en anderszins, op jacht naar manieren om de kracht in het individu te breken middels steeds nieuwe gehoorzaamheidstest. Terwijl alles wat herinnert aan kracht, aan dat wat we hebben opgebouwd door focus, uithoudingsvermogen, een eigen wil, en empathie, met de grond gelijk wordt gemaakt. Ik zit op het puntje van mijn stoel, en kijk ademloos toe. Bij dat proces heeft u niets aan mij. Laat maar zien wat voor soort wereld u in gedachten had toen u zich afzette tegen mijn ideeën over de noodzaak van meer introspectie, meer meditatie en meer zelfdiscipline.

Go Back