Het blog zit op dood spoor

Met dit blog zit ik op dood spoor. We leven in een gevaarlijke, instabiele wereld, en mijn grootste vrees is dat ik met mijn insteek hier de dreiging alleen maar groter maak. Toen ik met dit blog begon, leek er ruimte voor een ontmoetingsplaats waar mensen met 'ongemakkelijke' gevoelens over de snelle veranderingen in de wijze van opvoeden, normen en waarden, terecht konden. Waar men inspiratie op kon doen over de herkomst van die gevoelens, en waarom er geen universeel geldend perspectief uit kan worden gedistilleerd. 

 

De grootste monsters onder ons zullen u nog voorhouden dat ze handelen uit liefde. Uit liefde voor hun God, uit liefde voor hun kinderen, hun ouders, het land, of de mensheid. Ze houden zich afzijdig, terwijl ze verantwoordelijkheid zouden moeten nemen, of grijpen in terwijl ze afzijdig zouden moeten blijven, of in elk geval het geweld zouden moeten schuwen. Ze beroepen zich op het oordeel van deskundigen die net zomin in staat zijn om te doorgronden wat er speelt als zij zelf, en laten zich gewillig bij de hand nemen, omdat het hen niet slecht uitkomt 'op een ander niveau'. 

 

Het brengt mij bij de vraag: 'Wat is Liefde?' 

 

Handelen we uit liefde als we het leven van een lijdende medemens bekorten, of hem of haar helpen een weg te vinden om een einde te maken aan zijn of haar leven? Of speelt de erfenis een rol op de achtergrond? Of dat we het 'gezeur' van die hypochonder zat zijn. Of dat we als 'mantelzorger' eindelijk wel weer eens wat tijd voor onszelf willen? Of laten we ons de kop gek maken door de 'talkshow-host', of de uitgever die het sappige verhaal van dat lijden vertaalt in aandacht voor ons, als direct betrokkenen? 

 

Als we onze kinderen overladen met alles wat hun hartje begeert, en al hun wensen honoreren, is dat dan het bewijs van onze liefde voor hen? Of kopen we ons geweten af, omdat we geen tijd voor ze hebben? Of tuigen we ze op als een kerstboom om met hen te pronken, ten bate van onze eigen status? 

 

Als we onze kinderen angst aanpraten over het vergaan van de wereld als gevolg van ons eigen handelen, doen we dat dan uit oprechte bezorgdheid voor hun welbevinden? Of rinkelt op de achtergrond de kassa, waar ouders azen op werk gerelateerd aan die problematiek? Dito met de opvang en zorg voor immigranten. Manipuleren we die kinderen slechts ten bate van een ideologisch of religieus gedreven agenda, en zijn ze onze kindsoldaten in de strijd om de macht? 

 

Waar ik hier eerder uitvoerig stilstond bij 'ouderwetse' opvoedkundige methoden besteedde ik met opzet amper aandacht aan de motivatie van de ouders die hun kinderen 'ouderwets' straften. Allen deden dat uit Liefde voor hun kind. Althans, dat zullen ze ons, en zichzelf, ook vertellen. Maar hoe ervoeren de kinderen dat? Destijds, en zoveel jaar nadien? Zien ze in dat het voor hun eigen bestwil was? Dat het de betere optie was, afgezet tegen de alternatieven? Dat het hun geluk, per saldo, bevorderde, en niet hinderde? Zagen ze dat destijds al in? Of pas later? 

 

Een bezoekster van dit blog die enkele jaren geleden reageerde op bijdragen van mijn hand, waarin ik stelde een gelukkige jeugd te hebben gekend, schreef dat ze blij was voor mij. Maar hoeveel gelukkiger was mijn jeugd dan wel niet geweest als ik nooit 'ouderwets' was gestraft?! Ik begrijp de reflex, maar vrees dat ik haar insteek niet kan honoreren met een sympathiebetuiging. Er is geen garantie, maar ik vrees oprecht dat mijn jonge jaren dan aanmerkelijk minder gelukkig geweest zouden zijn. In het bijzonder als het had betekend dat schulden niet vereffend zouden zijn, maar zouden hebben 'doorgezeurd', of als er politie of therapeuten, al dan niet met pillen en poeiers, aan te pas zouden zijn gekomen om de ongebreidelde wildgroei van mijn 'aanleg' bij te buigen. Overigens was ze niet zo consequent in haar denken, waar ze meende dat een 'flink pak op de blote billen' in een bepaald geval inderdaad wel de correcte straf was, in de tijd dat dat nog tot de mogelijkheden behoorde. Al zou ze wel 'medelijden' hebben gevoeld, waar de meeste anderen die reageerden minder de behoefte voelden om te getuigen van hun 'Liefde' als zij het slachtoffer waren geweest van mijn onoorbare gedrag. En zo zingen we allen ons eigen lied. Ieder voor zich overtuigd van onze blanke inborst, en 'Liefde' voor de medemens. En in het bijzonder de slachtoffers onder ons.

 

De Tolteken, een uitgeroeide beschaving in Zuid-Amerika, meende dat de mens 'van nature' goed was, maar dat de 'collectieve droom' (het product van de opvoeding), onze kansen op individuele ontplooiing in de wielen reed. Die 'collectieve droom' zadelde ons op met een 'Rechter' die de hele dag niets anders deed dan anderen, en ons eigen gedrag be- en veroordelen. En daarnaast het 'Slachtoffer', waardoor we ons wentelden in het idee dat we tekortgedaan zijn. Het devies van die indianen: Doe die 'Rechter' de deur uit, en vergeef de mensen die je iets hebben aangedaan, zodat je door kunt gaan met je leven. Het is aan de gemiddelde Nederlander in deze tijd niet besteed! We oordelen en veroordelen aan de lopende band, van de vroege ochtend, tot de late avond. En we cultiveren het slachtofferschap met een passie. Anderzijds kun je ook opmerken dat die Tolteken het ook niet hebben kunnen navertellen. Dus wat is wijsheid?

 

Dat het geen slecht idee is als we ons wat minder met 'de ander' bemoeien, en wat vaker in de spiegel zouden kijken, en wat scherper zouden definiëren wat 'goed' is, en wat 'slecht', opdat discriminatie, en andere minder aangename trekjes niet de ene keer 'positief' zouden zijn, en de andere keer 'negatief', en we wat minder kleinzerig zouden worden, en ook eens zouden kijken naar wat het ons gebracht heeft als iemand ons een 'pak slaag' gaf, letterlijk of in overdrachtelijke zin, dat lijkt mij geen slecht uitgangspunt. Maar het mag er niet in ontaarden dat iemand met een claim op de 'Liefde' kinderen verkracht of mishandelt, of medemensen tegen hun wil meesleurt naar zijn of haar grot om hem of haar deelgenoot te maken van zijn of haar 'Liefde'. 

 

'Liefdeloze' ouders, en een 'Liefdeloze', in regels gevangen omgeving die mechanisch, conform het protocol, op kinderen reageren, maken de grond bouwrijp voor massamoordenaars en hun pathologische 'broertjes' en 'zusjes'. Als ik vasthoud aan de lijn van dit blog na de laatste omzetting, dan bewijs ik u daar geen dienst mee. Goede raad is duur………….

 

Go Back