Ken Uzelf

Het valt mij op dit moment zwaar om verder te gaan met deze website, als gevolg van maatschappelijke ontwikkelingen. Ik zie dat ook als ik een tijdje niet schrijf, het bezoekersaantal redelijk op peil blijft, wat er wellicht op duidt dat ik minder 'vaste lezers' en 'lezeressen' heb dan toevallige passanten, die hier door de zoekmachines naartoe worden gedirigeerd. Al maak ik mij tegelijk niet overdreven veel illusies over de bereidheid van zoekmachines en sociale platforms om wat ik hier onder de aandacht breng te promoten. De realiteit is echter dat ik te weinig van u weet om aan te kunnen sluiten bij uw belevingswereld, en zo te komen tot een vruchtbare dialoog. 

 

Je kunt niet schrijven over een onderwerp als opvoeding, en hopen het iedereen naar de zin te maken. De controverses zitten ingebouwd. Over de taxatie van methoden die inmiddels in Nederland niet gangbaar meer zijn, of zelfs bij wet verboden, eigen ervaringen, of over de alternatieve methoden, voorzover daar enige lijn in te ontdekken valt. En waar ik recent de actuele politiek ook in mijn beschouwingen heb betrokken, betreed ik helemaal een mijnenveld. Het stoort mij persoonlijk niet als iemand bij de ene bijdrage instemmend zit te knikken, om bij een volgende op zijn of haar voorhoofd te wijzen. Het is niet mijn doel zieltjes te winnen voor een stroming, een religie, of politieke partij. Integendeel!

 

Onlangs kwam ik weer ergens op een website over opvoedkundige vragen tegen dat 'temperamentvolle' kinderen wellicht toch baat zouden hebben bij slaag. Ik kan daar zo somber van worden. Het is beslist moedig van de schrijfster van dat artikel om het bespreekbaar te willen maken, in een tijd waarin zelfs een 'tik' al bij wet verboden is. Maar langs die generaliserende weg wordt het nooit iets. Kijkend naar het verleden, naar de tijd waarin slaag nog een veel voorkomend fenomeen was, en luisterend naar de mensen die stellen dat ze er baat bij hadden, of denken dat ze er baat bij gehad zouden hebben, zie ik daar zowel 'temperamentvolle' types tussenzitten, als rustige, bedachtzame mensen die nooit op golven van sentiment en emotie uit de bocht vlogen, maar wel fouten maakten, zich daar schuldig over voelden, en verlost wilden worden van die pijn. Terwijl ook onder de meest fanatieke tegenstanders niet één bepaald type eruit springt. De hele materie is zo oneindig veel complexer dan dat. En op het kruispunt waar 'temperamentvolle' ouders 'temperamentvolle' kinderen slaan, zie ik zelf de meeste ongelukken gebeuren. In de uitvoering, en in de effecten op termijn. Vandaar dat ik mij er op deze website ook over verbaasd heb dat de minister die het verbod op de 'Opvoedkundige Tik' door de volksvertegenwoordiging joeg, waar het met unanieme stemmen werd aangenomen, repte over 'gedogen' van de impulsieve uithaal. 

 

Waar ik mij zorgen over maak, is dat we meer en meer de slachtoffers van een bepaalde misdraging laten bepalen welke straf correct is. Dat leidt tot een 'Volksgericht'. Tot 'Heksenverbranding'. Tot 'Lynchpartijen'. Het is een logische ontwikkeling, helaas, waar de overheid, en met haar collaborerende instanties, nu niet meer kunnen volhouden dat ze de situatie onder controle hebben. Ze hebben, zoals iedereen, de beste bedoelingen, maar we passen niet in hun modellen. Wat betekent dat mensen die zich slachtoffer weten, of wanen, of met slachtoffers meeleven, eisen gaan stellen. En dat is een proces dat onherroepelijk uitmondt in de 'Two Minutes of Hate' van de gemobiliseerde massa, zoals beschreven in Orwell's onvolprezen roman '1984'. Een roman, en geen ooggetuigenverslag. Met zijn 'Ministry of Truth', waar een virtuele waarheid wordt geschapen en opgelegd die niets van doen heeft met de realiteit. Geschreven als een waarschuwing, en niet als een script dat navolging verdiende. Maar inmiddels streeft men op het hoogste niveau van de sociale media naar de creatie van de 'Verse', een virtuele wereld die over de échte wereld heen wordt gelegd, en die in theorie iedereen gelukkig zou moeten maken. Ik denk niet dat het gaat werken, tenzij we tegelijkertijd de hele bevolking met medicatie murw en volgzaam maken. Maar ik laat mij graag verrassen, want ik kan het niet stoppen. Niemand lijkt het nog te kunnen stoppen. De protocollen worden geschreven. De technologie wordt ontwikkeld. 

 

In mijn optiek gaat er veel verloren, als we allemaal in onze eigen 'bubbel' vertoeven, en ons daar 'veilig' voelen, omdat we geen kennis hoeven te nemen van ons onwelgevallige meningen en gedachten, en gevoelens, sentimenten en emoties die we niet thuis kunnen brengen. De kracht van de samenleving die we al doende achter ons laten, was gelegen in de erkenning dat we als individu kwetsbaar waren. Kwetsbaar, feilbaar, en steun zoekend bij elkaar, met levenservaring als een belangrijk aspect van wat we nodig hadden om ons staande te houden. Een 'aanwijzing' voor het antwoord op de vraag welke mensen zelf menen baat te hebben gehad bij slaag (en andere 'Ouderwetse' straffen), of achteraf menen dat het wel iets voor hen geweest zou zijn, is dat het doorgaans mensen betreft die de pijn van anderen voelen. Het is niet hetzelfde als empathie zoals dat woord nu wordt gebruikt, als een staat van gecultiveerd 'plastic' medelijden met de 'underdog'. Ik kan het niet uitleggen, en het is ook niet zichtbaar als 'typisch' gedrag. Het is een product van de opvoeding, en individuele aanleg, maar niet te herleiden tot een protocol, of matrix, omdat een andere aanleg een andere opvoedkundige benadering vergt om uiteindelijk het optimale resultaat te bereiken. De basis is echter: 'Ken Uzelve' (gnĊthi seauton). En dat is niet iets wat je op een universiteit of hogeschool kan worden aangereikt als kennis, of wat je met een diploma aan kunt tonen als een afgeronde fase in je leven. 

Go Back