Klagen heeft geen zin

Er zijn volop mensen die zich beklagen, omdat niemand naar ze luistert. Tot die groep behoor ik niet, zoals u zich wellicht realiseert. Niet omdat ik zoveel invloed heb. Ik zou niet weten of ik invloed heb, noch of die invloed door mijzelf ook beschouwd zou worden als (overwegend) positief, of negatief. Ik heb domweg niet de roeping anderen de les te lezen.

 

Mijn observatie is wel dat mensen niet meer met elkaar praten, maar ik heb helemaal niet de illusie dat ik daar enige verandering in kan brengen. In zekere zin is het een luxe als je de tijd hebt om te praten. Het gros van de mensen heeft het gevoel dat ze iets belangrijks vergeten te doen als ze over 'filosofische' zaken na moeten denken, en bij zichzelf te rade moeten gaan hoe hun gevoelsleven nou écht in elkaar steekt. Ze zouden onmiddellijk gemist worden op de 'sociale media', waar ze de hele dag plaatjes en weetjes over hun dagelijkse beslommeringen, en 'likes' met elkaar delen. 

 

Wie ben ik om te zeggen dat ze iets over het hoofd zien? Dat je zo niet ver komt? Ze bewijzen dag in, dag uit, mijn ongelijk. De samenleving is zoals hij is. En het voedt en laaft hen. Wereldomspannende systemen verbinden hen. De veranderingen gaan in moordend tempo. Net als je de laatste 'I-Phone' of 'Samsung' hebt gekocht, brengen ze alweer een nieuw model uit. En moet je eens zien wat die allemaal kan! 

 

Er zijn wel ongemakkelijke gevoelens. Maar die zijn beperkt tot 'klimaatkwesties' en prangende vragen over je 'identiteit'. Je mist de boot als je daar je schouders over ophaalt, omdat je niet ziet hoe een man een vrouw kan zijn, of andersom. Een focus op herkenbare biologische kenmerken is iets van 'vroeger'. Een man met 'feminine' trekjes, of een vrouw die zich manifesteert als een 'macho', is geen recent fenomeen. Maar om het hardst huilen dat je in het verkeerde vel geboren bent, of dat anderen jou onrecht aandoen door niet te erkennen dat je zielig bent, waardoor je aanspraak kunt maken op geld en aandacht, is de motor van onze huidige economie. Dus vis je achter het net, en blijf je met lege handen achter als je niet meedoet. 

 

Dito met 'klimaatkwesties'. Het gaat er niet om dat je bijdraagt aan een oplossing. Hele volksstammen reizen in privévliegtuigen, of op privé-jachten de wereld rond, van conferentie naar conferentie, en doen niks nuttigs. Maar fondswervers weten het zo in te kleden dat het goudgeld oplevert. Hoe harder je schreeuwt dat iedereen zich moet schamen, hoe dieper mensen in de buidel tasten om je te helpen de missionaris uit te hangen, en de wereld rond te reizen. Als iemand voorzichtig opmerkt dat er iets niet klopt in het verhaal, dan roept hij of zij de toorn van het hele volk over zich af. Want de missionaris is 'manisch', of 'depressief', of worstelt met een andere 'stoornis', en wie ben jij om het sprookje in de war te schoppen, en het leven voor hem of haar nóg ondraaglijker te maken?!

 

Anderzijds kunnen eeuwenoude opvoedkundige sprookjes, die op enig moment ingehaald worden door de onthulling van je ouders dat Sinterklaas niet écht is, maar je oom, verkleed als Sinterklaas, niet meer, in deze tijd. Die vrolijke, onherkenbaar geschminkte en verklede helpers, die voor de gelegenheid een gekozen rol spelen met een educatieve ondertoon, zijn een belediging voor mensen met een 'identiteit' die op het niveau van de huidkleur overeenkomsten vertoont. Al zijn de mensen die daarover vallen volledig verzuurd, en ongeschikt als helper van wie dan ook, behalve zichzelf. In elk geval hebben ze niks met de moralistische boodschap, en willen ze die Sinterklaas, dat Christelijke relikwie, het liefst uit de weg ruimen, of vervangen door een exemplaar dat niet meer is dan het verlengstuk van de PR-firma van de speelgoedbranche. 

 

Verrassend genoeg lukt het vooralsnog om dit vreemde bouwsel, vanuit mijn optiek, drijvend te houden, terwijl we er met elke nieuwe dag meer 'gekkigheid' aan toe voegen. Ik voel mij afgeserveerd waar ik zo naïef was om uit te wijden over een incident met een 'mesje', en andere jeugdige misdragingen, in een tijd waarin we actief 'messentrekkers' terug willen halen naar ons land, als die zich eerder elders hebben uitgeleefd, maar in dat land nu niet meer welkom zijn. Ik sta in mijn hemd, als ik verhalen vertel over 'vroeger', waarin de politie na een 'kermisruzie' met de vechtersbazen afrekende door hen thuis te brengen, met het dringende advies aan de ouders om ervoor te zorgen dat het niet meer gebeurt. Het is allemaal geen thema meer. Dit blog is niet zozeer teveel, maar irrelevant. Ik heb niet de indruk dat er nog mensen zijn voor wie ik nog een functie heb, of het moest die zijn van bliksemafleider. Boksbal. 'Kop-van-Jut'. En daar pas ik voor. 

 

Het is helemaal geen ramp als er niemand naar je luistert in een wereld waarin het doodsimpel is om toehoorders te krijgen, en 'likes' te scoren, als dat je ding is. Op de eeuwigheid maakt het geen verschil of onze manier van leven en verspillen de toon zet, of het voorportaal blijkt te zijn van een liederlijke degeneratie, waardoor 'Darwin' vrij spel krijgt om orde op zaken te stellen. Het is hooguit een gemiste kans, en een blijk van onze steeds weerkerende hoogmoed, die historisch gezien al voor zoveel kwaad heeft gezorgd. Maar wie weet? Wellicht bereiken we via deze opening een geheel nieuw universum? Of vinden we pillen uit die maken dat het er allemaal niet meer toe doet, omdat we hoe dan ook gelukzalig zullen zijn? Wellicht in samenhang met een steeds verder om zich heen grijpende virtuele wereld? Maar ik heb u niets meer te bieden. Voor mij geen reden om naar de fles te grijpen, of mij af te reageren op mijn omgeving. Een mens doet wat hij of zij kan. Of het genoeg is, is aan de geschiedschrijvers.

Go Back