Korte samenvatting

Een kind gedijt het best in een liefderijke omgeving. Het kind dat gewenst is, heeft een streepje voor bij het kind dat niet gewenst is, of 'genomen' wordt omdat de ouders zich daartoe verplicht voelen, om er hun status binnen de familie of gemeenschap mee op te vijzelen. Ouders die geen wens hadden, en werden overvallen door de komst van een kind, zijn echter niet op voorhand een gevaar voor het kind, en veelal wel degelijk in staat het kind de liefde te geven die het nodig heeft. Aan de andere kant kunnen ouders die kinderen wensten ook van mening veranderen. In het bijzonder als de relatie geen stand houdt, en het kind een 'voorwerp' wordt in de koehandel met de ex. Kinderen die men er later bij krijgt als stiefouder verdienen net zoveel liefde en respect als de 'eigen' kinderen.

 

Discussies over normen en waarden, en de vraag of straf nodig is, leiden de aandacht af van het gegeven dat kinderen doorgaans spelenderwijs leren wat wel, en wat niet mag. Tijdige interventie van de ouders, of leerkrachten, reikt een heel eind om een confrontatie te voorkomen. Het 'goede gesprek'. En veel kinderen hebben daar voldoende aan. 

 

Een krampachtig streven naar het voorkomen van straf door de normen en waarden op te rekken en je als ouder of leerkracht te ontpoppen als 'beste vriend/vriendin', is in mijn ogen een eindige propositie, die meer stuk maakt dan je lief is. Hetzelfde geldt voor het overlaten van de bestraffing aan een 'hogere autoriteit'. Het schaadt het vertrouwen dat een kind wil hebben in de ouder of leerkracht. En het zet die ouder of leerkracht weg als een machteloze schertsfiguur in een vijandige wereld in de ogen van kinderen die het slachtoffer zijn van leeftijdsgenoten. 

 

Een nieuw element is dat we in onze ijver de wereld te verbeteren de 'Cancel Cultuur' hebben binnengehaald. Iedereen wordt geacht foutloos te leven van de wieg tot het graf, en eenieder die ooit iets gezegd of gedaan heeft wat in de ogen van anderen verwijtbaar is, wordt zonder vorm van proces buitengesloten. Het contract wordt opgezegd. Je wordt ontslagen. Vrienden willen je niet meer kennen. De ironie is dat leiders van de beweging die 'Virtue Signalling' tot breekijzer hebben gemaakt, niet zelden ook zelf tussen de wielen komen. 

 

Die 'shaming' techniek is niet alleen een tweezijdig zwaard, maar de openlijke vijandschap die erdoor wordt aangemoedigd heeft een ontwrichtende uitwerking op de maatschappij, en relaties. Met inbegrip van de relaties tussen kinderen en hun ouders, kinderen en hun leekrachten, en kinderen onderling. 'Ik praat niet meer met jou' is een uitroepteken. En in bijna alle gevallen is er dan nog steeds volop ruimte voor vraagtekens. Vragen aan het kind, en vragen die je jezelf voorlegt, om uit de impasse te komen. 

 

Mijn stelling hier is, dat ouders en leerkrachten niet bang moeten zijn om te straffen. Bepaald gedrag is simpelweg onacceptabel, en als dat getoond wordt, kan een antwoord niet uitblijven. Het kind moet weten dat je hem of haar, maar ook jezelf serieus neemt. Slachtoffers van het ongewenste gedrag moeten gecompenseerd worden op een wijze die verder reikt dan een ingestudeerd 'sorry'. Daarmee zeg ik nog altijd niets over welke straf dan optimaal is, noch over welk gedrag simpelweg niet getolereerd kan worden. Een brede consensus binnen de samenleving over gangbare normen en waarden is gewenst, maar in de praktijk steeds meer een illusie. Over straf lopen de meningen inmiddels zo ver uiteen, dat de meeste mensen het onderwerp liever links laten liggen, om geen ruzie te krijgen. Of zelfs 'gecanceld' te worden. 

 

Liefde voor een kind van jezelf, of waar je als leerkracht de verantwoordelijkheid voor krijgt, van de ouders, behelst dat je dat kind op weg helpt naar zelfstandigheid in een wereld die bol staat van de verleidingen om dingen te doen die ontoelaatbaar zijn. Waar mogelijk zonder straf. Maar voorbij een zekere grens ben je aan dat kind, én aan de samenleving, verplicht om je weerzin tegen straf opzij te zetten, omdat jij je verantwoordelijkheid moet nemen, en op moet treden om herhaling, en erger te voorkomen. En op een wijze die past bij het kind, maar niet in die zin dat het kind de dienst uitmaakt. De straf moet de kortste, minst ingrijpende, niet traumatiserende weg zijn naar een resolutie.

 

Dat in ons land nu een boek 'bestseller' is waarvan de boodschap is dat ouders maar wat aan rotzooien, omdat ze het ook niet weten, en op goed geluk schipperen in een wereld vol tegengestelde belangen, met een weelde aan bemoeizuchtige lieden die dreigen je te 'cancelen' als je niet doet wat zij eisen, is volkomen logisch. Dat is de status. Oorzaak? Wet- en regelgeving waar nooit draagvlak voor was. Met als gevolg een keur aan problemen die in de kern onoplosbaar zijn, omdat ze teveel tegenstrijdigheden bevatten om er grip op te krijgen. Keer op keer bezweer ik mijn lezers dat ze de wet dienen te respecteren. Maar het is puur menselijk dat je je verzet als je een inbreker van de trap duwt, en jij wordt aangehouden wegens een poging tot doodslag. En dat je flipt als leerkracht, en omziet naar ander werk, wanneer je een raddraaier bij zijn of haar lurven pakt, en buiten de klas zet, waarna jij in de cel belandt. 

 

Mijn benadering was innovatief, waar ik voorstelde om eens te inventariseren welke straffen voor u hebben gewerkt. Maar dat slaat niet aan. Wat niet geheel verrassend is, in een tijd waarin iedereen van jongsaf met de paplepel ingegoten krijgt dat je 24/7 bezig moet zijn met het belang van 'Number One' (Me, myself, and I), en dat als we dat allemaal doen de wereld vanzelf beter wordt, omdat we van nature 'goed' zijn, en het de anderen zijn die ons corrumperen. In een wereld met zulke vrienden heb je geen vijanden meer nodig. Dat mijn benadering op koude grond viel, had ik mij eerder moeten realiseren. Ik ga het tij niet keren, zoveel is helder. 

 

De nieuwe loten aan de 'moderne' boom wijzen erop dat de overheid opschuift richting de eis dat we blind gehoorzamen aan de ordetroepen. Met gegarandeerde celstraf voor wie de wenkbrauwen fronst in het bijzijn van iemand in uniform. Dat is in mijn optiek geen gezonde ontwikkeling. Respect voor de wet, en degenen die haar handhaven, is slechts logisch als de wetten logisch en begrijpelijk zijn, en nauw aansluiten bij wat de overgrote meerderheid van de bevolking herkent als een gezonde ontwikkeling. Dat luistert nauw. En het vereist dat je niet moet proberen alles te regelen. 

 

Uw volste recht om van mening te zijn dat ik te somber ben, en overduidelijk een exponent van het tijdloze fenomeen van de conservatieve bejaarde die op de rem staat, en een sta in de weg is voor de gezonde vooruitgang. Mijn reactie? 'Laat maar zien dan!'

Go Back