Maar nooit geluk gekend

Hedonisme staat in de filosofie voor de leer die stelt dat genot het hoogste goed is. Hier op deze website heb ik mij daartegen afgezet, omdat het volgens mij een veel te simplistische kijk op de mens is, die geen recht doet aan het complexe geheel, en de mogelijkheden die we hebben om boven dat niveau van die ‘trekpop’ uit te stijgen. 

 

Als je je afzet tegen dat idee, dan is de narigheid dat je bijna volautomatische in de andere hoek gedrukt wordt, van mensen die menen dat we op aarde zijn om te lijden, opdat we in het Hiernamaals beloond worden. Daarmee raakt mijn kijk op de complexe mens ‘lost in translation’. Ook omdat ik geen alomvattend recept heb voor wat het dan wél zou moeten zijn. En dan verliezen mensen de interesse. Nou ga ik hier geen lans breken voor mensen die voortdurend kritiek op anderen hebben, maar als je hen dan vraagt hoe het wel moet, zeggen: ‘Dat weet je zelf wel!’ Nee dus, anders vroeg ik het niet.

 

Enig verbod legt een beperking op aan de mens, en als die mens daar zijn of haar genot haalt uit wat verboden is, dan is dat een probleem voor de hedonist. Die zal dat verbod willen omzeilen, tenzij hij of zij zich de argumenten die voor dat verbod pleiten eigen maakt. Daarnaast kan een opmerking dat je iets niet ‘zo’ moet doen, zoals je van plan was, er op wijzen dat de ander weet dat dat mis gaat, en hoe je het wél moet doen, om het resultaat te hebben dat je wenst. Niet in de vierde versnelling proberen weg te rijden, maar in de eerste. 

 

De problemen ontstaan als iemand niet wéét hoe het wél moet, en er ook geen verbod is dat leidend is, maar de ander ‘vindt’ dat je iets niet ‘zo’ moet doen. Ik studeerde vroeger liggend voor de radio, afgestemd op Veronica, de piratenzender met pop-muziek, en mijn ouders begrepen er niks van. Maar de resultaten waren goed genoeg, en mijn schoolwerk was mijn eigen verantwoordelijkheid, dus lieten ze mij begaan. Een advies om te overwegen het anders te doen, omdat het wellicht tot betere resultaten leidt, is nog iets anders dan iemand verplichten. 

 

En waar het pijn gaat doen, is waar iemand zijn of haar autoriteit inzet om verandering af te dwingen, het vervolgens fout gaat met degene die gedwongen iets anders doet, en de autoriteit er nog een schepje bovenop gooit. Tegelijk is er in sommige gevallen simpelweg geen ruimte voor optimaliseren. Het kan technisch mogelijk zijn, maar onwerkbaar in de praktijk voor degene die de eindverantwoordelijkheid heeft. Als er in mijn jonge jaren een formeel lesuur uitviel, en het werd omgezet in een ‘studie-uur’, was er geen debat over de vraag of Veronica wellicht aan mocht. Het was geen punt van discussie. Er werden geen vergaderingen over belegd, het werd niet voorgelegd aan het ‘schoolparlement’, er waren geen ‘inspraakrondes’, en er werden geen Kamervragen over gesteld. Het werd ook niet voorgelegd aan de rechtbank. 

 

Volgens een kop in mijn ’newsfeed’ vliegen er nu vliegtuigjes over Nederland waarin gevraagd wordt de ene ‘BN-er’ te steunen in haar strijd tegen haar ex, die al veel langer ‘BN-er’ is, en waardoor zij nu ‘naam’ heeft gemaakt, en ook ‘BN-er’ is. Ik heb maar niet op die link ‘geclickt’, want het interesseert mij de rozen, en hopelijk zijn haar fans die die vliegtuigjes huurden niet van ‘Het Klimaat’, want dan krijg ik zo’n onbedaarlijke lachbui, dat u wellicht denkt dat ik geniet, maar dat is niet mijn Hedonistische ‘Ik’ die in de lach schiet. Ik heb gewoon iets met gekkigheid en mensen die bloedserieus de grootste kolder kunnen verkopen. En dan kan je in deze tijd echt je lol op! Maar het is natuurlijk wel verschrikkelijk triest, dat soort aandachttrekkerij. 

 

Doorgaans gaat het om lieden die uitstralen dat Hedonisme hélemaal hun ‘ding’ is. En die niet begrijpen waarom het geluk hen niet toelacht. Het is in die gevallen ruimschoots te laat voor een ‘Goed Gesprek’, en als regel zijn ze allang ingevangen door een heel leger profiteurs, die zich ’therapeut’ noemen. Gieren lijkt mij een beter woord in dat soort gevallen, al zal het best zo zijn dat de meesten zichzelf geweldig serieus nemen, en écht denken dat ze iemand weer kunnen helpen de weg terug naar het maximale genot te vinden na een serieuze ‘kreukel’ in de privésfeer, die echter publiek bezit is omdat ze ‘BN-er’ zijn. In de praktijk past hun hele wereld op een postzegel, en voelen ze zich niet zelden verschrikkelijk eenzaam. En als het eindigt in suïcide, of een publieke inzinking, en onsmakelijk verval, heb ik vreselijk met hen te doen. Een leven vol genot, maar nooit geluk gekend. Er had zoveel meer ingezeten, als ze zich niet de kop gek hadden laten maken door een wereld waarin het genot de boventoon voert.

Go Back