Meneer pastoor is ook maar een mens

Als je worstelt met vragen, en je wilt antwoorden, dan ga je naar iemand die er ‘verstand’ van heeft. Deze hele website staat bol van de betogen die er op neerkomen dat waar het onderwerp de ‘opvoeding’ is, er geen mensen zijn die er ‘verstand’ van hebben. Er zijn slechts mensen met bepaalde ervaringen, en mensen met pretenties. In die laatste categorie vinden we de ‘experts’, waarvan sommigen regelrechte ‘charlatans’ zijn, ook al claimen ze zelf dat ze er ‘verstand’ van hebben, en hebben ze de titels en een waslijst met publicaties en spreekbeurten waaruit zou moeten blijken dat ze ‘erkend’ zijn als autoriteit. In mijn recalcitrante visie zijn ze ‘meneer pastoor’. 

 

Een hoogleraar die veel wordt geconsulteerd als het over het ‘tienerbrein’ gaat, claimt dat ‘recalcitrant’ karakteristiek is voor tieners, en dat ‘veertigjarigen’ daar veel minder last van hebben. Studeren, en wat daar omheen hangt aan ‘fondswerving’, heeft hen geconditioneerd om zich te conformeren, en nog slechts te concurreren op grond van boeken-geleerdheid, die structuur geeft aan het denken. Anderzijds noteerde Steven Pinker, een wereldberoemde auteur over het functioneren van de hersenen en de psyche van de mens, dat een ‘onbeschreven blad’ dé relevatie in het vakgebied was op enig moment, exact omdat ze niet beperkt werd door de consensus binnen de ‘vakliteratuur’. 

 

Recalcitrant staat voor ‘tegendraads’, ‘opstandig’, maar ook ‘origineel’ en ‘out of the box’, dus ‘creatief’. In mijn kijk op mens en maatschappij dienen opvoeders, ouders, leerkrachten en anderen die een taak hebben op dat gebied, slechts tegengas te geven waar het denken zich vertaalt in handelen, en dat handelen een gevaar oplevert voor het kind, of de omgeving, of onevenredig veel schade genereert. Wat in alle gevallen een arbitraire keuze is, en daarom is de hele kwestie van ‘opvoeden’ zo’n geweldig heet hangijzer. 

 

Concreet ging het erover dat tieners zouden kunnen zeggen dat ‘Corona’ een ‘hoax’ is. Een Engels woord dat vermoedelijk een verkorting is van ‘hocus pocus’. Een poets, nep, bedrog, truc, oplichterij, broodjeaapverhaal. Dat kan een schadelijk standpunt zijn, vooral voor anderen, waar tieners zelf weinig risico lopen als ze besmet raken, als je gelooft dat ze alleen ongevaccineerd 'Corona' over kunnen brengen op anderen. Maar het kan ook verwijzen naar inzicht, als die tiener wéét dat hij, of zij, niet of nauwelijks risico loopt, dat vaccineren niet immuun maakt, en je gevaccineerd nog steeds anderen kunt besmetten. ‘Hoax’ kan dan verwijzen naar de volwassen conclusie dat vaccineren geen zin heeft, en mogelijk zelfs risico’s met zich meebrengt die beter vermeden kunnen worden. Het is recalcitrant als het tegen de consensus onder de ‘experts’ ingaat, maar wat is daarop hun antwoord?

 

Als ‘Ouderwets’ denkende medemens zult u mij er niet voor zien pleiten dat die ‘snotaap’ zijn mond moet houden, en gewoon moet doen wat de ‘experts’ zeggen. Curieus genoeg is dat juist kenmerkend voor de insteek van veel ‘Moderne’ opvoeders, die ook zichzelf al hebben weggecijferd als eindverantwoordelijke voor de opvoeding, en gehoorzaam slikken, prikken en likken om niet op te vallen binnen de kudde. Mijn standpunt is dus niet dat die ‘snotaap’ gelijk heeft, maar dat hij een punt heeft, als hij ‘hoax’ zo verklaart. De hele kwestie is geweldig complex, en waar er naar buiten toe consensus lijkt onder medici en wetenschappers over ‘Corona’ zelf, en over ‘vaccineren’, wemelt het van de dissidenten onder hen, die echter geen ruimte krijgen in de media. Op basis van die tweespalt constateer ik slechts dat er ruimte is voor discussie, en dat het spijtig is dat die discussie niet plaats heeft. 

 

Het voegt niets toe om de hoogleraar in kwestie bij naam te noemen, want het is voor mij niet persoonlijk, en ik beschuldig hem ook nergens van. Hij heeft zonder meer veel specialistische kennis, die bij mij ontbreekt. En hij staat zeker niet alleen in zijn kijk op het ‘tienerbrein’. Daarnaast is het heel wel mogelijk dat bepaalde standpunten die hij inneemt waar het gaat over de vorming van de hersenen uiteindelijk veel genuanceerder liggen dan in de synopsis die ik op het internet tegenkwam. Of dat ik die synopsis verkeerd begrijp. Maar ik meen dat hij zegt dat ‘aanleg’ amper een rol speelt, en dat de ‘omgeving’ bepalend is. Je moet een ‘brein’ hebben om te kunnen denken, dus dat is dan de ‘aanleg’, maar de ontwikkeling is 100% ‘nurture’. Dat is in strijd met onderzoek waarbij de ontwikkeling van tweelingen, en drielingen werd geanalyseerd waar die al direct na de geboorte van elkaar waren gescheiden, en in een verschillend ‘milieu’ waren opgevoed. Eén behoorlijk wreed onderzoek behelsde een Joods Amerikaanse drieling die speciaal voor dat doel na de geboorte van elkaar werd gescheiden, en waarvan de ontwikkeling minutieus werd gevolgd, hoewel de adoptieouders niet wisten dat er ook broers waren. Ze werden herenigd op latere leeftijd. Eén van hen pleegde vervolgens zelfmoord, omdat hij niet kon verwerken dat zijn ‘liefhebbende ouders’ hem opzettelijk tekort hadden gedaan. Er werd een documentaire over gemaakt, ‘Three Identical Strangers’, die volkomen terecht, in mijn ogen, bergen stof deed opwaaien. 

 

Een ‘braaf’ kind dat popelt om gevaccineerd te worden, is voor mij geen schoolvoorbeeld van een geslaagde opvoeding, moet ik eerlijk bekennen. Het mag de ouders vervullen van trots dat hun kind zijn verantwoordelijkheid neemt, en daar heb ik geen kritiek op. Evenmin zult u mij zien schrijven dat ik van mening ben dat de ouders de plicht hebben om dat kind aan het twijfelen te brengen. Ik constateer slechts dat dat ‘brave’ kind niet overdreven ‘nieuwsgierig’ is, en dat zijn omgeving geconditioneerd is in het volgen van adviezen van ‘experts’. Mijn eigen insteek is dat je er verstandig aan doet te luisteren naar een expert waar je zelf niet weet waar je het zoeken moet, of hoe een apparaat werkt. Maar dat het raadzaam is je te realiseren dat sommige kwesties zo ontstellend complex zijn, dat niemand het écht begrijpt. Een goede opvoeding, zoals ik er tegenaan kijk, resulteert in een volwassen houding, die ik karakteriseer als het midden tussen ‘branie’ (Laat mij maar! Dat doe ik wel even!), en ‘sulligheid’, waarbij iemand voor elke beslissing een ‘expert’ nodig heeft. 

 

Met andere woorden: ‘Meneer pastoor is ook maar een mens’.

Go Back