Naar jou luister ik niet

'Naar jou luister ik niet', en 'Jij mag niet met anderen praten', ligt in elkaars verlengde. Formele censuur is in ons deel van de wereld nog een heikel punt. Het komt met rasse schreden dichterbij, dat wel. Ik blijf er van mijn kant alert op, en zal mij er bij neerleggen als het wordt doorgevoerd, en het mijn publicaties hier raakt. Niet omdat ik zwicht onder druk, maar omdat ik er van overtuigd ben dat de kortste weg naar inzicht niet leidt via martelaren die zich opofferen, maar door de confrontatie met de consequenties van de eigen lethargie. 'Wie niet horen wil, moet maar voelen'. 

 

Dat is iets dat mij onderscheid van mensen met een religieuze achtergrond, die zichzelf inbeelden dat ze onmachtige, weerloze schepsels zijn die op zoek moeten naar iemand om te gehoorzamen voor het beste resultaat. De spirituele kant van het geloof vind ik boeiend, en de complexe mythologie, met haar omfloerste manier om het volk te inspireren tot goede daden en gedachten vind ik fascinerend, maar als puntje bij paaltje komt is het onze eigen individuele 'inborst' die de doorslag moet geven, en niet wat 'Pietje Puk' van de kansel roept. Dat is nadrukkelijk niet bedoeld als een schoffering van mensen die geloven, maar ook zij moeten de rekening opmaken, of leven met de gevolgen. 

 

De weg naar een 'Sterke Leider' wordt geplaveid door grootschalig, systematisch falen van alles en iedereen in de samenleving. Een proces dat begint met zelfcensuur, veelal verpakt als desinteresse. Een 'laat nou maar….', houding. Een 'Ze zullen het wel beter weten dan jij….', boodschap. Het is geen bewuste zelfcensuur, zoals bij iemand die er voor kiest te zwijgen om geen 'last' te krijgen. Het is eerder een vorm van overgave, doorgaans tegen een achtergrond van: 'We hebben het toch goed?'. Jezelf in slaap sussen. En als de vlam in de pan slaat, wonen onbetaalbaar is geworden, evenals het voedsel, en de energie om ons warm te houden, terwijl de maatschappelijke chaos door een wirwar aan regels en toezeggingen met elke nieuwe dag verder toeneemt, zodat je niet meer afzijdig kúnt blijven, dan volgt de roep om de 'Sterke Leider'. 

 

Waar ik in mijn vorige bijdrage enigszins cynisch vroeg of u dan wellicht toch de voorkeur geeft aan een hond boven kinderen, verwijst dat ook naar een algemene attitude die ons als opvoeders kenmerkt. En de reden waarom ik niet de kant kies van ouders op deze website, maar van de volwassene die begrijpt waarom de opvoeding die zij kregen nuttig en nodig was. Of de volwassene die, omkijkend, meent dat er nog wel iets te verbeteren viel. En dat als vertrekpunt kies. Ondanks het ongemakkelijke gevoel dat je jezelf daarmee tot het centrum van het universum maakt, alsof alles om jou draait. Het punt is, dat opvoeden in mijn optiek nog wel iets anders is dan 'africhten'. En ouders die zichzelf centraal plaatsen, en straf zien als een instrument om hun kinderen af te richten, daar heb ik geen affiniteit mee. Zoals ik ook het hele justitiële bouwwerk zoals het nu functioneert niet kan zien als een verheffende factor die ons als mensheid emancipeert. En nog maar even voor alle duidelijkheid: Hier op deze website gebruik ik 'emanciperen' in zijn oorspronkelijke betekenis, en niet in de moderne versie van 'voortrekken' en 'discrimineren'. 

 

Dat Barbie en Ken inmiddels politiek correct gemodelleerd zijn om elk kind in de gelegenheid te stellen zich ermee te identificeren, is voor mij geen vooruitgang. Het is de opmaat naar verdere verloedering en meer: 'Met jou praat ik niet meer!' Elk kind in zijn of haar eigen konijnenhol, en niet in staat om zich te verdiepen in de ander. Jij jouw wereld, en ik de mijne. En binnenkort met 'VR'-lenzen voor je ogen die een virtuele waas over de realiteit leggen, aangestuurd door politiek correcte computerprogramma's waar geen begin van educatieve intentie vanuit gaat. In mijn perceptie gaat die 'zombie-staat' zich op spectaculaire wijze wreken, als hij al geïmplementeerd kan worden, want wie moet het geld verdienen voor die hoog-technologische droomwereld? Maar trekt u zich van mij niks aan. Geniet ervan, zolang het nog kan.

Go Back