Niet wat, maar hoe

Geen gebrek aan kwesties die de aandacht opeisen. Corona beheerst ons leven. Dan is er de tragische dood van een misdaadverslaggever. De overstromingen. En in het verlengde daarvan een zomer die snikheet zou zijn, maar vooralsnog behoorlijk teleurstelt. Huizenprijzen die een astronomische hoogte hebben bereikt, evenals de brandstofprijzen, die best nog wel eens een Euro per liter kunnen gaan stijgen omdat de regering geld nodig heeft. En als de loonsubsidie straks wegvalt, omdat het niet meer op te hoesten is, en bedrijven alsnog failliet gaan, of dramatisch moeten ‘afslanken’, wat blijft er dan nog over om blij van te worden?

 

Tegen die achtergrond schrijven over opvoeden is een ondankbare taak. Sterker nog, het is begrijpelijk als mensen stuiten op een ingewikkeld verhaal zonder veel praktisch nut, en tegen hun computerscherm roepen: ‘Heb je niks beters te doen!’ Dat is een variant op het thema van mijn vorige bijdrage. Sommige mensen lijken teveel met zichzelf bezig te zijn. Verkeerde prioriteiten. Opvoeden! Man! Zie je niet hoe druk we het hebben?

 

Ja, en nee. Inplaats van bloemen en knuffels leggen op de plek waar Peter R. de Vries werd neergeschoten, zie ik meer in het bedenken van mogelijkheden om dat in de toekomst te voorkomen. En als ik niet in een gebied woon dat getroffen is door noodweer, en ik niet druk in de weer ben met het slepen met huisraad en zandzakken, dan heeft dat voor mij geen prioriteit. Het is nieuws. Maar geen gespreksthema. Het is gebeurd en je kunt er niks aan veranderen. Wellicht dat de regering iets kan doen, maar wat verwacht u van mij? En ja, stijgende prijzen, en toenemende onzekerheid, zijn beslist iets om in de gaten te houden, maar zeker ook iets dat de armslag van ouders en anderen die verantwoordelijk zijn voor kinderen enorm zal beperken, met alle consequenties van dien. 

 

Een tegenvallende zomer, opnieuw afgelaste festivals, en ondanks het gegeven dat praktisch iedereen vanaf twaalf jaar nu ‘geprikt’ is spectaculair oplopende ‘gevallen’ van corona, waardoor vakantieplannen in het water vallen, zal best wel eens tot spanningen binnen het gezin leiden. Hoe ga je daar dan mee om? Is dit zo’n moment waarop je als ouders je kinderen moet manen kalm te blijven, omdat het nou eenmaal niet altijd rozengeur en maneschijn is in het leven? Of ga je voorop in de uitbarstingen van woede en frustratie, en onderstreep je daarmee dat je als volwassene ook maar een dobber bent op een oceaan van emoties? 

 

Ga je samen met je kind op zoek naar oplossingen? En als dat kind zich verdiept in de materie, en aan komt dragen met tegendraadse informatie, afwijkend van wat de overheid en de gangbare media ons voorzetten, ga je dan bovenop de rem staan? Of ga je op zoek naar feiten en argumenten die overtuigen? Ook als dat een hachelijk avontuur blijkt, omdat er zoveel tegenstrijdige informatie is, en zelfs de experts het onderling niet met elkaar eens zijn? Welke expert moet je dan vertrouwen? En kun je die voorkeur overbrengen aan je kind? 

 

Dit is geen omgeving waarin je als opvoeder wegkomt met straf opleggen, zonder dat je het respect van je kind kwijtraakt. De ene keer mág je niet. En dan moet het ineens. Het wemelt van de arbitraire scheidslijnen en beslissingen. Al helemaal als je wereldwijd gaat kijken. Afgeladen voetbalstadions met schreeuwende, juichende, huilende, en elkaar omhelzende mensen die naar een potje voetbal kijken. Maar het optreden van je favoriete band wordt afgeblazen. Leg dat maar eens uit aan een kind dat zelf geen risico loopt om te overlijden door corona. En we gaan het klimaat redden, maar vervolgens zie je hoe je helden uit die groene wereld per raket even voor hun plezier naar de rand van de dampkring vliegen. 

 

Er zijn inmiddels zoveel onlogische verplichtingen en adviezen, over elk aspect van het leven, dat ik ouders van nu niet benijdt. U moet het mij maar niet kwalijk nemen, maar ik vrees toch dat dat ook komt omdat zoveel mensen met goede bedoelingen zich nooit de vraag stellen hoe je dat ooit uit gaat leggen aan je kinderen? De vertaalslag van een ‘hersenscheet’ naar de opvoeding van kinderen die ermee moeten leven komt niet voorbij in de vergadering. Sterker nog, in veel gevallen zie je hoe volwassenen een ‘hersenscheet’ van hun kinderen oppakken en ermee vandoor gaan alsof het een geniale ingeving is, terwijl éven nadenken je tot het inzicht zou brengen dat het onuitvoerbaar is, of dramatische consequenties heeft op de wat langere termijn. 

 

Met andere woorden: Volgens mij is een brede maatschappelijke dialoog over opvoeden juist belangrijker dan ooit. En dan niet in de zin van wát, maar hoe.

Go Back