Olie op het vuur, of op de golven?

In een serie op Netflix speuren agenten van de FBI naar de wortels van het kwaad zoals dat zich manifesteert in mannen die zich ontwikkelen tot seriemoordenaar. Al snel stuiten zij op een patroon. Afwezige vader, en tirannieke, veeleisende moeder die er geen geheim van maakt het kind in kwestie te haten. Al dan niet omdat ze in dat kind de karaktertrekken ziet van de afwezige echtgenoot. Het is een geromantiseerd verhaal, met verwijzing naar echte massamoordenaars.

 

Recente slachtpartijen in de Verenigde Staten door jong volwassenen en tieners brachten de 'Onvrijwillig Celibataire' man (Incels) in beeld als 'typische' dader. Terroristische groeperingen maken gebruik van homoseksuele jonge mannen die in de gemeenschap worden uitgekotst, en daar welhaast per definitie 'celibatair' zijn, of anders het risico lopen op een gewelddadige wijze aan hun eind te komen. 

 

Een gebrek aan liefde is een serieus probleem, maar een overspannen verwachtingspatroon eveneens. Tegelijk erkent men op wetenschappelijk niveau dat het in onze hedendaagse maatschappij wemelt van de psychopaten en sociopaten die keurig binnen de lijnen van de wet blijven, en niet zelden zeer succesvolle, leidinggevende mensen zijn in onze samenleving. Ik kan het daarbij niet laten om er op te wijzen dat ook bij die mensen soms een 'steekje los' zit waardoor ze niet wakker liggen van tientallen doden bij een bombardement waar zij het licht voor op 'groen' hebben gezet. Of dat er mensen creperen die zij hebben ontslagen. 

 

Het is mijn stelling dat we die 'kwaliteit' ook terugvinden bij vrouwen, maar dat die zich tot op heden anders manifesteerde omdat het 'optimale pad' dat leidt naar de bevrediging van die verdorven lusten anders was als gevolg van maatschappelijke restricties. Maar nu die worden weggenomen, zullen we zien dat ook op dat niveau de verschillen tussen man en vrouw gaan verdwijnen. Dat kinderen naast de afwezige vader daardoor ook vaker te maken zullen krijgen met de afwezige moeder, is iets wat ons zorgen zou moeten baren. 

 

De Nederlandse autoriteit die is aangesteld om 'Rapport' uit te brengen over uitbuiting en misbruik had recent verheugend nieuws. Het aantal meldingen was spectaculair gedaald. Je zou zeggen dat dat reden is voor een feestje, maar zo ziet de 'Rapporteur' het niet. Hij beseft uiteraard dat zo'n feestje zou culmineren in de roep om zijn kantoor op te doeken, en daar zitten ze op dat kantoor niet op te wachten. Met verwijzing naar het bovenstaande zult u beseffen dat ik mij terdege realiseer dat het lot van kinderen van het grootste belang is voor wie wil bouwen aan een gezonde toekomst, en het uitbannen van leed door een onvolkomen verzorging en tekortschietende opvoeding. Maar ik kan mij niet vinden in de oproep van de 'Rapporteur' om de vorig jaar ingevoerde wet die de privacy van de burger beter zou moeten beschermen nog eens tegen het licht te houden op dit punt.

 

De scherpe daling van het aantal meldingen zien we over de periode 2014 tot 2018, en die wet werd pas vorig jaar ingevoerd. Die was dus niet de oorzaak van die scherpe daling. Wat dan wel de oorzaak is? Dat kun je zo niet zeggen. Als er minder gerapporteerd wordt, kan dat betekenen dat er minder gevallen van uitbuiting en misbruik zijn. Het kan zijn dat daders hun activiteiten beter maskeren, of zijn uitgeweken naar andere landen. En het kan zijn dat daders sneller 'escaleren' om hun sporen uit te wissen, wat het alleen maar veel gruwelijker maakt. En de aandacht voor het fenomeen contraproductief, als het doel is mensenlevens te redden, en de kwaliteit van dat leven op een hoger niveau te brengen.

 

De felle campagne voor meer vrouwen op 'topposities' is, in de huidige context, een pleidooi voor de creatie van meer psychopaten en sociopaten onder vrouwen, die de concurrentie met mannelijke psychopaten en sociopaten aan moeten gaan, terwijl je die mannelijke kandidaten doelbewust teleurstelt. Dat lijkt mij geen gezonde ontwikkeling, en vragen om serieuze problemen. Het slopen van de privacy zal dan ook geen oplossing brengen, maar de problemen eerder nog groter maken, zo is mijn vrees. 

 

U denkt van niet? Laat maar zien dan.

Go Back