Wat is wijsheid?

Een sinaasappel is een sinaasappel, totdat iemand claimt dat het een banaan is, en niet van wijken wil weten. Goede kans dat u na enkele pogingen om helder te krijgen dat je het over hetzelfde object hebt de moed opgeeft. ‘Wat jij wil!’ In de basis maakt het niet uit of je dat fruit een sinaasappel noemt, of een banaan, zolang je maar geen bananentaart probeert te maken met sinaasappels. Of een banaan probeert uit te persen op een vruchtenpers. 

 

Het wordt nóg ingewikkelder als iemand op het ene moment claimt dat die vrucht een sinaasappel is, en het volgende moment boos wordt omdat jij niet erkent dat het een banaan is. Er zijn mensen die wisselend leven in verschillende werkelijkheden. Klinisch beschreven als een ‘Dissociatieve identiteitsstoornis’, waar dat voorheen werd aangeduid als een ‘meervoudige persoonlijkheid’, wat een tamelijk zeldzaam fenomeen was. Mensen die daaraan lijden weten zelf niet dat ze voortdurend ‘schakelen’. De ene keer zijn ze ‘Dr Jekyll’, en het volgende ‘Mr Hyde’. En de één weet niet van het bestaan van de ander. 

 

Dat is evident anders dan degenen die zich zo nu en dan een andere ‘rol’ aanmeten, om welke reden dan ook. Daar zal de omgeving wellicht verrast zijn om te ontdekken dat iemand ook een ‘andere kant’ heeft, maar de persoon in kwestie weet dondersgoed wanneer hij of zij uit het ene vaatje tapt, en wanneer uit het andere. In dat laatste geval spiegelt die persoon zich in beide hoedanigheden aan een ‘morele code’. Het is alleen praktisch om ‘thuis’ anders te zijn dan ‘op het werk’. Of in de ene situatie ‘streng’ te zijn, en in de andere ‘relaxed’. 

 

Valt de ‘morele code’ weg, dan dreigt gevaar. Clinici die onderzoek deden naar het fenomeen van de ‘Dissociatieve identiteitsstoornis’ kwamen eerder tot de conclusie dat de oorsprong veelal te herleiden was tot een ‘traumatische ervaring’. Het probleem daarbij is dat ‘trauma’ arbitrair is, en niet exact kan worden gedefineerd. Een ervaring die voor de één ‘traumatisch’ is, laat bij de ander geen sporen na, en andersom. Wel kun je het omkeren, en vaststellen dat de ‘morele code’ in een bepaalde situatie afweek van wat die persoon eerder voor ‘waar’ had gehouden. Drugs, en bepaalde medicijnen, maken gehakt van de ‘morele code’, en stellen mensen in staat om dingen te doen die ze ‘bij zinnen’ niet in hun hoofd gehaald zouden hebben. 

 

Een samenleving die stimuleert dat iedereen moet kunnen leven aan de hand van zijn of haar hoogst persoonlijke ‘morele code’, graaft haar eigen graf, en dat van de bevolking. Ja, vrijheid is een groot goed, maar zonder gemeenschappelijk referentiekader wordt de ‘Dissociatieve identiteitsstoornis’ niet een uitzonderlijk fenomeen, maar de norm. Compleet met ‘waarheden’ die zijn afgeleid van de ‘markt’ voor ‘waarheden’, waar dagelijks wordt bepaald of iets een sinaasappel is, of een banaan. In zo’n omgeving leven we nu, in de westerse wereld. Niet overal. Maar het leger ‘dissociatieven’ rukt op, waarbij mensen het ene moment claimen dat je onder geen beding een ‘mondkapje’ op moet zetten, en het volgende moment met evenveel overtuiging claimen dat je crimineel bent als je dat niet doet. En dat is een enkel voorbeeld uit een waslijst met voorbeelden die alleen al het afgelopen jaar bestempelen tot een jaar waarin de ‘dissociatieve identiteit’ haar stempel op de hele samenleving drukte. 

 

Dat zou je dan nog kunnen wegschrijven onder het kopje ‘traumatische ervaring’, wat zeker zo is voor de mensen die geliefden verloren, ook al weten degenen die zich nog vastklampen aan de oorspronkelijke ‘morele code’, de ‘Ouderwetse’, dat velen feitelijk bezweken aan uiteenlopende kwalen, waar ‘Corona’ overheen kwam, zoals dat altijd al gebeurde bij een ‘griepgolf’. Over de vele discussiepunten die nog steeds voor veel furore zorgen wil ik het verder niet hebben. Het gaat mij er slechts om dat wat het ene moment stellig voor ‘waar’ wordt verkocht, een dag later ‘verboden’ is, en iedereen ‘schakelt’ in gehoorzaamheid, en niet uit overtuiging.

 

Hier op deze website heb ik steeds gewaarschuwd voor het gevaar van ‘blinde gehoorzaamheid’. Eigenlijk iets waar ik niet voor zou hoeven waarschuwen, nadat we zo ons neus hadden gestoten als mensheid met het geloof in het ‘ware woord’ zoals dat gangbaar is bij religies en ideologieën. We hadden elkaar beloofd: ‘Dat nooit weer!’ Maar op de één of andere onnavolgbare wijze zijn we beland in een schijnwereld waarin niets ‘waar’ is, en ‘experts’ ons van het kastje naar de muur sturen, op elk gebied. Dus niet alleen ‘Corona’. 

 

Je mag niet discrimineren, behalve als het moet. Racisme is strafbaar, behalve als het wordt gepropageerd om een historisch onrecht te ‘corrigeren’. Iets is bij wet verboden, maar als het gedoogd wordt hoef je je er niks van aan te trekken. Maar pas op! Het kan later alsnog tegen je gebruikt worden. Vrouwen zijn voor de wet een herkenbare categorie die moet worden geholpen, maar niet als jij hen herkent als vrouw op basis van biologische kenmerken. Sterker nog, als jij als man ook geholpen wilt worden, hoef je slechts te verklaren dat jouw ‘dissociatieve’ zelf vrouw is. Die banaan is nu een sinaasappel. En waag het niet om met je ogen te knipperen! 

 

Er zijn complotdenkers die menen dat er boze opzet in het spel is. Je kunt je voorstellen dat een wereld die aan elkaar hangt van de gehoorzaamheidstests een speeltuin is voor machtswellustelingen. Maar zo zit ik er niet in. Ik vrees dat we gewoon collectief van het padje zijn. Niet iedereen. Maar die mensen die vasthouden aan een ‘morele code’, hoe die ook luidt, spelen zichzelf in de kijker van een groeiende horde die angstig aansluiting zoekt bij de waan van de dag om niet tussen de wielen te geraken. En ik neem het hen niet kwalijk, want het is geen pretje om de ene keer te worden afgeschoten als ‘te streng’, om de volgende dag te worden weggezet als ‘te slap’, terwijl je zelf niet verandert, en de feiten ook niet anders zijn. 

 

In zo’n intellectuele omgeving kan zo’n website als deze niet bestaan. Het voegt niets meer toe. Het staat buiten de rubberen realiteit van een plastische waarheid die naar believen vervormd kan worden, waarin je van voren niet meer weet of je van achteren nog leeft, en ‘anxiety’ en ‘stress’ is ingebouwd. Hoe de toekomst eruit ziet voor de mensheid als normen en waarden, en de mensen zelf zijn verworden tot ‘handelswaar’ op een ‘markt’, kan ik u niet zeggen. Het gaat mijn voorstellingsvermogen te boven als ik het tracht te begrijpen als de volgende evolutionaire fase, want in mijn optiek is het verval. Terug naar het dierenrijk, en het recht van de sterkste. Anderzijds kan ik er ook niet omheen te erkennen dat ‘morele codes’ ons ook geen vrede, veiligheid en welvaart op mondiale schaal hebben gebracht, en dat de uiteenlopende ‘codes’ zijn opgevoerd als legitimatie voor gruweldaden. Dus wat is wijsheid?

Go Back