Zelf denk ik van niet

In een serie op Netflix staat de 'scene' op Ibiza centraal. Het is een Canadese serie, geënt op een verhaal over een groepje vrienden dat in de jaren negentig op dat Spaanse eiland belandt. De decadentie spat van je scherm. Er wordt gespoten, gesnoven, geslikt en gerookt, en 'iedereen' doet het met 'iedereen'. Minderjarigen schuiven eveneens door het beeld en participeren volop, al blijft de producent van de film wel binnen de lijntjes van de censuur door dergelijke 'contacten' slechts te 'suggereren'. Als je zestien jaar of ouder bent mag je die serie zien. Maar waar de serie zelf ook veel jongere tieners laat deelnemen aan volwassen activiteiten, is de moraal duidelijk een andere.

 

De serie zou erg populair zijn in ons land, en ik kreeg hem daarom aanbevolen. De acteerprestaties, noch het verhaal zijn echt overtuigend. De Spaanse politie wordt weggezet als een moderne versie van de 'Keystone Cops' uit de tijd van de zwijgende 'slapstick'-films. De attractie, zo komt het mij voor, is eerder de niet aflatende stroom met fragmenten over extreem decadent moreel verval. Muziek, seks en drugs, en volop geweld, in een wereld die slechts sporadisch verwijst naar gebrek aan geld, wat dan weer wordt opgelost door een 'handeltje'. 

 

Het komt mij voor dat degenen die de film zo populair maken beduidend jonger zijn dan ik. Of wellicht zijn het 'spijtoptanten' die menen iets gemist te hebben? Op enig moment trekt een succesvolle 'DJ' tijdens een orgie van decadente overvloed met een tang een gezonde tand uit zijn mond in een 'dare'. Dat de jongeman niet oud is geworden, wijt één vriend, die zelf aan de heroïne is geraakt met behulp van die 'DJ', aan het feit dat zijn hele levenswandel ervan getuigde dat hij niet oud wilde worden. De vrienden die hij om zich heen verzamelde werden geselecteerd op hun bereidheid om hem 'hulp bij zelfdoding' te bieden door zijn steeds extremer wordende gedrag toe te juichen, zo meende hij.

 

En dan ben ik gek als ik stel dat 'Ouderwetse' opvoeding ondergewaardeerd is. 

 

Het is op geen enkele manier het enige voorbeeld van een serie, of film, documentaire of 'showbiz' programma waarin de kijker lekker wordt gemaakt met keuzes die voortkomen uit een opvatting over vrijheid, en de speurtocht naar een eigen 'identiteit', die voor de volle honderd procent 'lustgedreven' is. Ieder vermoeden van een intellectuele ontwikkeling wordt er met wortel en tak uitgetrokken, en ritueel verbrand. De presentatie of productie is veelal in handen van iemand die heeft geleerd het te verkopen als een 'waarschuwing', maar je voelt aan alles dat het niet gemeend is. 

 

Experimenten met pijn en geestelijk lijden, gekoppeld aan extase, al dan niet versterkt met behulp van 'geestverruimende middelen' en pijnstillers, juich ik van mijn kant zéker niet toe! Sterker nog, als dat uw 'ding' is, dan bent u bij mij aan het verkeerde adres. Ik ben niet de wetgever, en heb geen begin van ambitie om u voor de voeten te lopen op zoek naar uw ultieme geluk, dus zal ik ook zeker niet bedelen om censuur uit hoofde van de geestelijke volksgezondheid op dit punt. Het is uw leven. Maar val mij er niet mee lastig. Ik kan het aanzien, ook omdat ik niet 'van gisteren' ben, en opgegroeid ben, en als volwassene omringd werd door mensen die verdwenen in dat zwarte gat. Ik was op Ibiza en het (destijds) veel rustiger Formentera, en in andere oorden waar de 'hippiecultuur' zich meester maakte van de samenleving, alvorens uit te groeien tot een ideeënloze orgie van lustgedreven activiteiten en destructieve tendenzen. 

 

Voor wie als ouder meent dat je jongeren de vrijheid moet geven om te experimenteren en ervaring op te doen, omdat ze zelf ook jong zijn geweest, zijn dat soort films helaas niet altijd een reden om de stormbal te hijsen, en de hakken in het zand te zetten. Een waarschuwend woord zal toch wel volstaan om zoon- of dochterlief ervan te weerhouden zich mee te laten sleuren? En anders heeft hij of zij tenminste 'lol' gehad…………

 

Zelf denk ik van niet.

Go Back