Zorg voor rust en vertrouwen

Hoewel ik mij op dit blog profileer als een tegenstander van 'gedogen', betekent dat nog niet dat ik meen dat in alle gevallen het recht zijn 'loop' moet hebben. Er kunnen zwaarwegende argumenten zijn om de hand over het hart te strijken. Waar ik mij negatief uitlaat over 'gedogen' op dit blog, heeft dat uniek betrekking op een overheid die wetten opstelt, maar er vervolgens instructies bij levert die bepalen dat vervolging geen optie is.

 

Natuurlijk is het zo dat een opsporingsambtenaar, of een rechter, of een leerkracht, of de ouders, niet volstrekt 'digitaal' het 'spoorboekje' moeten volgen. Een zekere mensenkennis is hoe dan ook een elementaire noodzaak om bij geconstateerde misdragingen de strafmaat te bepalen, of zelfs te kunnen besluiten dat vervolging niet in het belang is van de samenleving. Neem de politieagent die een jongere in de kraag vat, en op het punt staat om hem of haar persoonlijk thuis af te leveren bij de ouders. Als die jongere vervolgens in blinde paniek smeekt en bidt om dat niet te doen, mag je als agent best even doorvragen. Als die jongere vervolgens duidelijk maakt bang te zijn finaal in elkaar te worden gebeukt, of op een niet-fysieke, maar niettemin extreme manier dreigt te worden gestraft, kan je je lastig verschuilen achter pertinente instructies van 'hogerhand', of een 'digitale' taakopvatting. 

 

Tegelijk is dat soort elementaire medemenselijkheid ook een valkuil. Iedereen kent de verhalen van mensen die zichzelf feliciteren, omdat ze een politieagent om de tuin hebben geleid. Of anders wel een leerkracht, of de eigen ouders. Niet echt iets om trots op te zijn, als wat je deed ook serieus fout was. Maar via 'borrelpraat', via films en televisieseries, en praatprogramma's is de afgelopen decennia een 'anti-autoritaire' sfeer geschapen die dat soort slimmigheidjes verheerlijkt. 

 

Daarnaast zijn er ook 'roofdieren' onder de mensen die behangen zijn met autoriteit, die een blijk van kwetsbaarheid zien als een invitatie om daar je voordeel mee te doen. Die zich ontpoppen als je 'beste vriend', of 'beste vriendin' op het moment dat je bang bent voor de consequenties van je eigen handelen. Wat autonoom een goed argument is om niet te pas en te onpas te 'janken' over het onrecht dat je boven het hoofd hangt. De hulp die je dan krijgt, kon wel eens veel traumatischer zijn dan de pijn die je met je eigen gedrag over jezelf hebt afgeroepen. Een samenleving die het 'klagen' institutionaliseert, en aanmoedigt, creëert een bevolking van diep ongelukkige mensen, met louter vijanden en gevaren. 

 

In eerdere bijdragen schreef ik dat het in het verleden gebruikelijk was dat een agent die een jongere betrapte niet zijn 'bonnenboekje' pakte, maar even de moeite nam om dat kind thuis af te leveren. Wat niet zelden leidde tot 'billenkoek' van de ouders, in de tijd dat dat nog niet bij wet verboden was, waarbij het ook zeker voorkwam dat die agent dat suggereerde, ook al stond dat niet in zijn taakomschrijving. Echter, zelfs als die agent dat zelf een correcte straf vond, maar de jongere in kwestie overduidelijk niet, dan deug je niet voor je vak als je dat zonder nader onderzoek naast je neerlegt. Ja, het kan toneelspel zijn, waarbij je als agent eindigt als de 'sukkel' die erin trapte, in de sterke verhalen van de betreffende jongere, maar het kan ook zijn dat de weerzin oprecht is, en dat een ander pad beter is. 

 

Wat ik met het bovenstaande wil onderstrepen, is dat een goede agent, een goede leerkracht, en een goede ouder héél wat in hun mars moeten hebben om effectief op te kunnen treden, in de geest van de wet. En dat ik meen dat de selectie van kandidaten, waar het betaalde functies zijn, zich dáár op zou moeten concentreren. En niet op 'diversiteit' of diploma's. Dat een agent, en een leerkracht, hun eigen naam moeten kunnen schrijven, om het maar even oneerbiedig te zeggen, dat is helder. Maar belast dergelijke functies niet met steeds complexere wet- en regelgeving, administratieve verplichtingen, en de waan van de dag, en laat die mensen hun werk doen. Zorg voor rust en regelmaat, en vertrouwen, na een zorgvuldige selectie op geschiktheid langs de lijnen die ik schets. En zorg voor een fatsoenlijk salaris.

Go Back