Introductie

Vergeet ‘ouderwets’, en vergeet ‘opvoeding’. Het ‘rollenspel’ is bij uitstek een moderne  manier om grip te krijgen op je leefomgeving, en begrip te kweken voor anderen. Het wordt ingezet voor therapeutische en educatieve doeleinden, naast zuiver recreatieve toepassingen. 

 

In mijn eigen jonge jaren, voor de introductie van de ‘games’, waren het juist de kinderen die opgingen in ‘rollenspel’, waar zij ‘vader-en-moedertje’, ‘ziekenhuisje’, ‘schooltje’, ‘cowboytje en indiaantje’, of ‘boef en politieagent’ speelden, en zo spelenderwijs dingen leerden over complexe zaken waar volwassenen mee te maken krijgen. 

 

Waar volwassenen in een ‘rol’ kropen, was dat om bij te dragen aan de mystieke wereld van het kind. Zoals tijdens het Sinterklaasfeest, waarbij ‘oom Piet’ als Sinterklaas, en de al wat oudere neven en nichten onherkenbaar geschminkt als ‘Zwarte Piet’, langskwamen met complimenten en cadeaus voor de kinderen die zich goed hadden gedragen. En met de roede en een vermanend woord voor de ondeugende kinderen. Die vervolgens echter niet werden overgeslagen met de cadeaus. Maar tegenwoordig mag dat niet meer, en moet ‘die dikke van de Jumbo’, zoals iemand schreef, herkenbaar als ‘roetveegpiet’ in beeld, omdat anders volwassenen in de war raken.

 

Wie in deze tijd als formeel volwassen burger de rechter vraagt om twintig jaar jonger te mogen zijn, krijgt een uitnodiging voor liefst twee praatprogramma’s. En hoewel de rechter er vermoedelijk niet in mee zal gaan, geeft het wel aan dat we meer zijn gaan hechten aan hoe we onszelf willen zien, en geen boodschap meer hebben aan wie we zijn. 

 

Bij ‘games’ kruipen zowel kinderen als volwassenen in de huid van een ander, maar komt er een geprogrammeerde reactie van een stukje software. Daarbij gaat het allang niet meer over alledaagse kwesties, maar over een permanente staat van oorlog, en andere tamelijk huiveringwekkende excessen. 

 

Waar ik nadrukkelijk werd geconfronteerd met een veranderende realiteit, was waar volwassen bezoekers van deze website, en mijn blog, in de war raakten, en blijkbaar dachten dat ik hen uitnodigde om te ‘spelen’. Het noopte mij om de enquêtes die ik enige tijd op deze site had staan te schrappen, omdat ik aanwijzingen kreeg dat er mogelijk mensen waren die er een handreiking in zagen voor het betreden van een fantasiewereld, waardoor de antwoorden onbetrouwbaar werden, vanuit mijn perspectief. 

 

Het is niet ongebruikelijk om in enquêtes mensen uit te nodigen om in de huid van een ander te kruipen, om zo te achterhalen hoe zij gehandeld zouden hebben indien..... In die vorm is het geen uitnodiging om er een ‘spel’ van te maken. Maar het opent wel een ‘Doos van Pandora’ als je tegelijk de anonimiteit garandeert, uit respect voor de privacy van betrokkenen, bij het beantwoorden van vragen over omstreden kwesties. 

 

Op mijn blog heb ik al enkele keren duidelijk gemaakt dat ik niet de ambitie heb mijzelf tot norm te verheffen, en ook zeker niet wil afdwingen dat volwassenen in hun keuzes worden beperkt, zolang zij anderen geen schade toebrengen. Of iemand opgaat in een ‘rol’ uit therapeutische, educatieve, of recreatieve overwegingen, of een combinatie daarvan, en daar meerwaarde uit haalt, gaat mij in principe niet aan. Maar ik merkte dat het, voor mijzelf, steeds lastiger werd om duidelijk te maken dat ‘ouderwetse opvoeding’ over iets anders gaat dan wat volwassenen uit eigen vrije wil introduceren in hun eigen leven als een ‘rol’ die zij af en toe, veelvuldig, of nagenoeg permanent spelen.

 

Die verwarring vraagt erom te worden geadresseerd. Negeren is mijzelf een rad voor ogen draaien. Blijkbaar is de tijd voorbij dat het onderscheid voor iedereen helder was. Dus heb ik besloten om naast mijn blog een aparte reeks bijdragen te publiceren over het fenomeen ‘rollenspel’. Niet slechts in het licht van de context van ‘nagespeelde opvoedkundige ingrepen’, maar daar zal de nadruk wel op liggen, omdat uit die hoek voor mij, met dit blog, de wind waait. Van mensen die zich daar aan overgeven, of met de gedachte spelen, krijg ik post. Maar het fenomeen is zeker niet beperkt tot die vorm, die op het geheel vooralsnog slechts een bescheiden omvang heeft, naar ik veronderstel.

 

Onderstaande beschouwingen hebben geen enkele formele basis. Het zijn niet meer dan zuiver persoonlijke gedachten waar u mee mag doen wat u goeddunkt. Op geen enkele wijze zijn die beschouwingen bedoeld als handleiding, of een poging om u te beïnvloeden, voor of tegen beschreven praktijken. Ook waar ik stellig klink claim ik geen bijzondere expertise, of persoonlijke ervaring. Daarbij betekent het tonen van begrip nog niet dat ik de beschreven praktijk acceptabel vind voor mijn eigen leven. Waar u de behoefte voelt kunt u mij via de mail bereiken, maar bespaar mij de 'sappige' details van seksueel getinte avonturen, en foto's, filmpjes en andere bijgesloten 'files'. 

 

In alle gevallen waarin u hulp nodig heeft om met relevante gevoelens en gedachten die u benauwend vindt te kunnen leven, raad ik u aan contact op te nemen met een therapeut of gespecialiseerde instelling.

 

1.

 

In mijn jonge jaren identificeerden kinderen zich met ‘rolmodellen’, maar tegen de tijd dat ze volwassen waren, waren ze volwassen, en waren ze zichzelf genoeg. Als regel. De alles omspannende invloed van ‘sterren’, en inmiddels ook fictieve figuren uit 'games' en tekenfilms op volwassen burgers was verwaarloosbaar. Er was doorgaans geen schisma tussen wie men op het werk was, en hoe men zich privé manifesteerde. Men was gewoon altijd en overal ‘Piet’ of ‘Ellen’. Best kans dat ze samen hun ‘geheimpjes’ hadden als het licht uit was, maar dat was privé.

 

Dat is radicaal veranderd met de opkomst van ‘Lifestyle’ als onderscheidend kenmerk van onze identiteit, waarbij desgewenst geschakeld kan worden tussen verschillende groepen voor verschillende momenten en situaties als men het idee heeft daar beter van te worden. Of conform pertinente instructies van degenen die bewaken wat 'politiek correct' is, en wat niet. Er is niet langer een noodzaak om consistent te zijn. 

 

Je kunt de zorg voor je eigen kinderen uitbesteden om tijd vrij te maken voor een actiegroep die zich inzet voor de verbetering van het lot van de kinderen elders op de wereld, die je niet kent. Je kunt met je privé-jet van ‘klimaatconferentie’ naar ‘klimaatconferentie’ vliegen. Je kunt bulken van het geld, terwijl je eist dat mensen die elke stuiver om moeten draaien meer belasting betalen, en jij minder. Je kunt jezelf afficheren als iemand die pal staat voor de vrijheid van meningsuiting, terwijl je eist dat mensen met een mening die jou niet aanstaat de mond wordt gesnoerd.

 

We kiezen er steeds nadrukkelijker voor afstand te nemen van wie we werkelijk zijn, en wat we werkelijk willen, omdat mensen die er verstand van hebben ons voorhouden dat we ‘effectiever’ zijn als we ons conformeren aan een bepaalde ‘rol’. Op het werk krijgen we daarvoor speciale ‘trainingen’ die ons conditioneren als Pavlov-honden. En via ‘bladen’, kranten, de televisie, en middels films en ‘games’ wordt ons privéleven ingekleurd. En we geloven stellig dat het ons gelukkiger maakt. Maar ik houd mijn twijfels. Sterker nog, die worden met elke nieuwe dag, en elke nieuw eis van deze of gene 'minderheid' die we moeten ontzien, alleen maar groter.

 

De bestaande realiteit ontkennen gaat echter niet helpen die realiteit blijvend te veranderen, als die verandering indruist tegen onze 'aard'. Vandaar dat ik het hier nu raadzaam acht tenminste duidelijkheid te scheppen, om verwarring te voorkomen. Het is daarbij, helaas, onrealistisch om te denken dat ik al doende misverstanden zal weten uit te bannen, maar ik doe mijn best. Van uw kant kunt u mij helpen door niet stilzwijgend uw eigen conclusies te trekken, maar waar nodig om opheldering te vragen, of de discussie over omstreden punten aan te gaan. Ik ga die discussie niet uit de weg, zolang het beschaafd blijft, en ik er de tijd voor vrij kan maken.

 

2.

 

Voordat ik mijn licht laat schijnen over 'rollenspel' in de context van 'ouderwetse opvoeding', is het van belang om te benadrukken dat ik mij hier, zeker in die context, exclusief zal richten op 'rollenspel' waarbij  alle betrokkenen zich ervan bewust zijn dat zij een 'rol' hebben, en handelen conform een vooraf bereikte consensus.

 

In de dagelijkse praktijk komen we constant mensen tegen die welbewust zichzelf verloochenen, en een 'rol' spelen, om anderen beter 'van dienst' te kunnen zijn. Veelal is dat het gevolg van specifieke training, of iemand imiteert in een bepaalde omstandigheid een 'rolmodel' om anderen te imponeren, omdat dat op de televisie, of in de film, of het 'pop-podium' ook succesvol is. In die gevallen is het een 'leugentje om bestwil'. Als iemand er in slaagt het lange tijd vol te houden, kan het een 'tweede natuur' worden. Het kan ook ondraaglijke spanningen oproepen.

 

Dat soort 'dienstbaarheid' zien we ook wel terug in visies op gezin en samenleving in de jaren vijftig en zestig, waarin door christelijke groeperingen en humanisten werd opgeroepen tot het (deels) wegcijferen van jezelf, ten bate van het collectief. Dat vloekt met het individualisme, het streven naar de verbetering van de eigen 'effectiviteit', en pleidooien voor de erkenning van een 'Safe Space' waar het nu over gaat. 

 

Bij 'rollenspel' gaat het om een 'inclusieve' verandering van de totale persoonlijkheid zoals de omgeving die ervaart. Het gaat dus aanzienlijk verder dan concessies op grond van fatsoen of om anderen niet tegen het hoofd te stoten. 

 

In deze reeks bijdragen richt ik mij op 'rollenspel' waarbij financieel gewin of status niet de belangrijkste motivatie zijn. Zeker in de context van 'rollenspel' en 'ouderwetse opvoeding' staat mij dat nadrukkelijk tegen. Maar ik vind tegelijkertijd dat de regel hoe dan ook moet zijn dat je gedurende je leven beter zo dicht mogelijk bij jezelf kunt blijven. De motivatie om in een 'rol' te kruipen moet dus ongedwongen vanuit de betrokkene zelf komen. Het moet een keuze zijn, gebaseerd op een argument, of verlangen, om buiten 'jezelf' te treden.

 

Commerciële producties, of dat nou 'Hollywood' is, of 'Hilversum', 'reclame' of 'porno', waarbij iemand acteert, vallen dus nadrukkelijk buiten de beschouwing. Ook al kan er sprake zijn van een 'hybride' motivatie die niet exclusief is terug te voeren op 'geld verdienen' of het verlangen om 'beroemd' te worden. Mensen doen de meest krankzinnige dingen voor geld en/of status, maar daarbij is de 'rol' die ze accepteren van volkomen ondergeschikt belang vanuit mijn perspectief, en voor deze reeks beschouwingen niet interessant. 

 

Dat brengt mij bij het argument dat wat er overblijft in alle gevallen 'libido-gedreven' zou zijn. In die zienswijze wordt gesteld dat men zich over geeft aan het spelen van een 'rol' ten bate van 'seksuele opwinding'. Los van het gegeven dat ik die benadering veel te gemakkelijk vind, omdat de 'libido' in alles wat we doen is terug te vinden, waarmee het dus niks verklaart, is mij tevens gebleken dat het voor velen betekenisloos is, en er echt met de haren moet worden bijgesleept wil men dat staande houden. 

 

Dan nog blijven we zitten met de vraag of de behoefte om in een 'rol' te kruipen 'origineel' is, en reeds bij de geboorte is 'voorgeprogrammeerd' als een aanleg of voorkeur, of dat we te maken hebben met een ontwikkeling die valt te herleiden tot bepaalde concrete belevenissen die de originele 'standaardverlangens' een bepaalde kant op hebben getrokken. En wat zijn dan die 'standaardverlangens'? 

 

Naast degenen die 24/7 homoseksueel, of 'transgender' zijn, en niet de minste twijfel kennen, wemelt het in deze tijd van de mannen en vrouwen die soms, regelmatig, of vaak 'in de huid kruipen' van iemand met een homoseksuele voorkeur. Of die flirten met het idee dat ze niet typisch 'man' of 'vrouw' zijn. Maatschappelijke ontwikkelingen, met inbegrip van pleidooien om je 'andere kant' te onderzoeken, spelen daarbij zonder enige twijfel een rol. En waar het spelen van zo'n 'rol' maatschappelijk profijt oplevert, zullen mensen die geen grote weerstand voelen er eerder aan toegeven, hoewel ze daarvoor afstand moeten nemen van hun alledaagse 'persona'. 

 

In de context van straf en geweld toegeven aan maatschappelijke druk om een bepaalde 'rol' te aanvaarden vind ik verwerpelijk. Straf en geweld is niet 'leuk' of 'lekker'. Maar zoals ik op mijn blog ook al veelvuldig heb benadrukt, zijn de handelingen en gevoelens die we associëren met straf en geweld niet voor iedereen gelijk. De één duikt moeiteloos in de 'rol' van 'schuldbewust sorry-zegger', ook al meent hij of zij er niks van, terwijl de ander erdoor in gewetensnood wordt gebracht, en alleen daarom al die 'rol' weigert te spelen. En ook als men het op zich wel meent, kan men voor zichzelf vinden dat het een hypocriete 'rol' is die men speelt, omdat het geen gewicht in de schaal legt. Een 'Uit de Gevangenis Zonder te Betalen'-kaartje. 

 

Mijn consequent herhaalde standpunt dat ik van mening ben dat volwassenen de vrijheid moeten hebben om zich te manifesteren zoals zij willen, mits ze anderen geen schade berokkenen, betekent nog niet dat ik mij kan verplaatsen in hun voorkeuren. Iemand die er naar hunkert om als 'slaaf' of 'slavin' door het leven te gaan, vind mij niet aan zijn of haar zijde als enthousiaste supporter. Ik ben mordicus tegen elke vorm van slavernij en zinloze wreedheid. Maar als iemand voor zichzelf van oordeel is dat het een zinvolle toevoeging is die het geluk van betrokkene naar een hoger plan brengt, en hij of zij brengt al doende geen schade toe aan anderen, wie ben ik dan om te zeggen dat het niet mag? 

 

3.

 

Volwassen 'rollenspel' en 'ouderwetse opvoeding' is een ongelukkige combinatie. De belevingswereld van de volwassene, alsmede zijn of haar fysieke ontwikkeling, maken projectie feitelijk onmogelijk, of ongeloofwaardig. En een omgekeerde projectie, vanuit een volwassen 'rollenspel' naar een opvoedkundige praktijk levensgevaarlijk! 

 

Hoewel in Nederland bij wet een eind is gemaakt aan straffen die in mijn jonge jaren nog heel gewoon waren in een opvoedkundige situatie, heb ik uiteindelijk besloten de enquêtes die hier stonden van de site te halen, om die reden. Ik had geen duidelijke aanwijzingen dat ze misbruikt werden voor volwassen 'rollenspel', maar kon het ook niet uitsluiten. En waar bezoekers die overduidelijk in die wereld van het volwassen 'rollenspel' vertoeven protesteerden tegen mijn openhartige beschrijving van een 'overleden praktijk', daalde de waarde van die enquêtes tot nul. 

 

Wat voor mensen flirten met, of geven zich over aan volwassen 'rollenspel' met als thema 'ouderwetse opvoeding'? Wie kruipen er, willens en wetens, in de rol van het 'kind', terwijl ze (ruimschoots) ouder zijn dan achttien? En wat heeft het hen te bieden? 

 

Zoals ik hierboven al opmerkte is het mij te makkelijk om het hele spectrum weg te schrijven onder 'libido-gedreven' activiteit. Wat niet wegneemt dat ik de ogen er niet voor sluit dat het voor sommigen overduidelijk de enige motivatie is. In die gevallen is de herkomst van het verlangen net zo lastig te bepalen als bij mensen die 'het' bij voorkeur doen in de 'vrije natuur', of op 'exotisch plaatsen'. Of die opteren voor een 'bed van bloemen', bepaalde kleding en/of maskers, en opgewonden raken van 'dirty talk' of honing. Voer voor seksuologen. 

 

Mijn interesse gaat daar niet naar uit waar ik het fenomeen 'rollenspel' onder de loep neem. Maar het is hypocriet om te doen alsof er scherpe scheidingen zijn aan te brengen waar het de motivatie van ons handelen betreft. Meer in het bijzonder richt ik mijn pijlen op mensen die niet zozeer de handelingen uit hun context lichten, en er een andere functie aan toekennen, maar voor wie straf binnen die belevingswereld van het 'rollenspel' nog steeds straf is. Wat maakt nou dat zij de ambitie hebben om, soms, regelmatig, of semi-permanent, 'kind' te zijn binnen een concept dat we kennen als 'ouderwetse opvoeding'? En is dat schadelijk, of varen zij daar wel bij?

 

Zeker als we ons niet exclusief richten op slaag als straf, maar alle 'kinderlijke' escapades erbij betrekken, alsmede de corrigerende ingrepen die 'ouderwetse' ouders in petto hadden, is het volstrekt onbegonnen werk om in kaart te brengen hoe mensen zichzelf in die 'rol' zien, waar de motivatie vandaan komt, en wat het hen brengt. Maar ook als we ons concentreren op slaag als straf, en bijbehorende scenario's, kan ik er nog geen patroon in ontdekken. 

 

In de tijd dat slaag als straf vrij gewoon was, zeiden tegenstanders dat een volwassen behoefte om je over te geven aan 'rollenspel' in die sfeer een kwestie was van 'conditionering'. Neem die straf weg, en die behoefte verdwijnt als sneeuw voor de zon. Die redenatie kan nu bij het 'grof vuil'. Er zijn zeker volwassenen die als kind slaag kregen als zij zich misdroegen, en als volwassene menen dat ze daar nog steeds baat bij hebben, en daarom in die 'rol' kruipen. Maar daarnaast zijn er minimaal zoveel mensen die nooit slaag kregen, maar als volwassene alsnog in die 'rol' kruipen. Binnen die laatste groep zowel degenen die vinden dat ze als kind al slaag hadden moeten krijgen, als degenen die juist fanatiek tegen slaag als opvoedkundige ingreep zijn, en menen dat het exclusief voorbehouden dient te zijn voor volwassen 'rollenspel', maar nog steeds als serieuze straf. 

 

Hoe groot het aantal mensen is dat zich overgeeft aan volwassen 'rollenspel' in die geest zou ik u niet kunnen vertellen. Daarbij is het feitelijk onmogelijk om te bepalen, zelfs al zouden mensen zonder schroom het achterste van hun tong laten zien, wat uiteraard hoe dan ook een illusie is. Wat we daarbij niet uit het oog mogen verliezen, is dat we het niet over 'tinten-grijs' scenario's hebben! Of de 'Geschiedenis van 'O'', en andere verhalen in die geest. Die hebben betrekking op 'rollenspel' dat niet verwijst naar opvoeding, maar naar onderwerping. Een markant en betekenisvol verschil!

 

4.

 

De wereld van 'Hollywood', 'Hilversum', en andere producenten van gefilmd materiaal, met inbegrip van 'porno', is niet representatief voor de wereld van alledag. De ene film is realistischer dan de andere. En de ene acteur of actrice speelt beter dan de andere, maar in alle gevallen is het 'script' bedacht. Zelfs als het is geënt op een waar gebeurd verhaal, is het nog geen documentaire. En zelfs documentaires nemen niet zelden een loopje met de werkelijkheid.

 

Waar de magische wereld van het 'witte doek', en tegenwoordig het 'beeldscherm', inspiratie opdoet in de wereld van alledag, waarna wij inspiratie opdoen door die vertekende realiteit te imiteren, kan dat tot spectaculaire ongelukken, en deprimerende gevoelens leiden. Het 'rollenspel' van de acteur of actrice is niet bedoeld om u te verheffen, maar om u te vermaken. Een goede acteur of actrice zal trachten om 'in de huid' te kruipen' van degene die men in de film verbeeldt, en in uitzonderlijke gevallen kan het zijn dat het hem of haar raakt, waardoor het invloed heeft op zijn of haar leven. Maar in de meeste gevallen heeft het slechts invloed op zijn of haar portemonnee, en kansen om beroemd te worden, terwijl ook de productiemaatschappij een graantje meepikt. 

 

'Rollenspel' waar ik het hier over wil hebben is van een geheel andere kwaliteit. Het betreft 'compenserend gedrag' dat in zijn uitwerking direct invloed uitoefent op hoe iemand zich voelt. De behoefte om die 'rol' te spelen komt bij hem of haar 'vanuit de tenen'. Het is hem of haar 'op het lijf geschreven'. Maar de 'rol' die men in het dagelijkse leven thuis, en op het werk speelt/vervult, laat daar geen ruimte voor. 

 

Via 'Lifestyle'-keuzes vinden keurige 'managementtypes' zich in hun vrije tijd terug op een Harley, uitgedost als 'Hells Angel'. Politieagenten blijken tevens 'hooligan'. En uw correcte 'Human Resource Manager' is daarnaast ook een 'stout schoolmeisje'. In de meer extreme beleving komt het neer op 'flirting with disaster', en kan het je hele leven op zijn kop zetten. Maar waar komt die behoefte nou vandaan om zo nu en dan, of regelmatig, 'iemand anders te zijn'? En hoe ver zetten we door om de schijn weg te nemen dat het niks om het lijf heeft? 

 

Je kunt prachtige hoogdravende, geloofwaardige theorieën opzetten die verklaren waarom mensen zo nu en dan 'hun eigen ergste vijand' zijn, door een rol te aanvaarden die hen in conflict brengt met hun omgeving. Door de jaren heb ik gecorrespondeerd en gesproken met tal van mensen die er een hobby van maakten het noodlot te tarten, en ik kan er geen patroon in ontdekken. Je kunt er mooie namen aan geven, maar die verklaren niks. 

 

Door deze website, en dat blog over 'ouderwetse opvoeding', ben ik gevoed met reacties van mensen die als volwassene in de rol kropen van 'kind', en in die rol straf kregen, of daarover fantaseerden. Dat is de directe aanleiding voor deze reeks bijdragen over 'rollenspel', en daar zal ik mij op concentreren. Maar ik hoop dat u begrijpt dat we het over een fenomeen hebben dat zeker niet beperkt is tot die groep. En dat die groep daarnaast ook geen groep is, omdat er teveel verschillen zitten tussen de individuen, hun achtergrond, hun belevingswereld, en de praktische invulling. 

 

Om te beginnen betreft het zowel mensen die als kind ervaring opdeden met slaag als straf, als mensen die in hun jonge jaren met nog geen vinger werden aangeraakt. De één identificeert een bepaalde gebeurtenis als de bron van dat verlangen om in die 'rol' te kruipen, terwijl de ander claimt dat het een originele notie is die er blijkbaar bij de geboorte al 'ingebakken' zat. Een volgende ziet geen bepaalde aanleiding, en ook geen levenslange aanleg, maar het trof hem of haar als bij toverslag. Ineens was die behoefte daar. En het is dan ook niet verwonderlijk dat de één een verklaard, en zelfs fanatiek tegenstander is van slaag als pedagogische ingreep, terwijl de ander er juist een voorstander van is. In elk geval voor zichzelf. 

 

Waar mensen ervaring opdeden met slaag als straf, en als volwassene terugkeren naar de 'rol' van 'kind', is de opgevoerde motivatie van het ene individu naar het andere heel wisselend. De één keert vrijwillig steeds opnieuw terug naar incidenten in de eigen jeugd, alsof men de originele ervaring wil verbeteren tot hij 'perfect' is. Wat uiteraard hoe dan ook een uitgangspunt is dat niet deugt, omdat men wel die 'rol' kan spelen, maar niet meer dat 'kind' is, en ook nooit meer zal worden. De ander vindt geen inspiratie in het verleden, maar zoekt naar wegen om door te groeien in die specifieke zin, waarbij men slaag als straf niet identificeert met typisch behorend bij een bepaalde leeftijd, maar als een heilzame ingreep die los staat van de leeftijd, waarbij de opvoeding niet stopt als men volwassen is, maar in handen wordt gegeven van iemand die men in deze zin vertrouwt. 

 

Onder degenen die nooit met een vinger werden aangeraakt, maar als volwassene op zoek gaan naar ervaring met slaag als straf, zit ook een wereld van verschil. Sommigen kregen zelf geen slaag als straf, maar waren wel ooit getuige, en concludeerden dat het ook wel wat voor hen zou zijn. Anderen kregen nooit slaag, en waren ook nooit getuige, maar vanaf het moment dat ze erover hoorden waren ze 'verkocht'. Of dat kwartje valt later. Of niet, waarbij ze van mening zijn en blijven dat het hen als kind alleen maar geschaad zou hebben, maar eenmaal volwassen het een ideale compensatie is voor de 'persona' die ze in het dagelijkse leven zijn. 

 

Naast dat soort 'rollenspel' zijn er ook mensen die niet in de 'rol' van 'kind' kruipen, maar hun inspiratie ontlenen aan een voorstelling van het leven in een andere tijd, of andere cultuur, en andere maatschappelijke functie, waarbij slaag als straf niet ongebruikelijk zou zijn. Mannen die hun vrouw straffeloos 'over de knie' legden in 'tijden van weleer'. Of het 'dienstmeisje'. Of de 'winkeldief'. Daar schreef men mij niet over, maar ook dat 'rollenspel' mag niet buiten de beschouwing blijven in dit verband. Andermaal benadruk ik nog maar eens dat waar dat louter voortkomt vanuit de behoefte om de libido een zetje te geven, het voor mij niet interessant is. Waar het daar los van staat, en men op enig moment in de huid kruipt van de 'gehoorzame vrouw' of de 'gehoorzame man', krijgt het een lading mee die de vraag wettigt: 'Waar komt die behoefte vandaan?' Hoe verrijkt dat zijn of haar leven? En is het emanciperend/bevrijdend, of schadelijk?

 

Graag nog even goede nota nemen van wat ik eerder schreef, dat begrip niet gelijk staat aan instemming, laat staan aanmoediging. Mijn oordeel doet er niet toe. Ik wil zicht krijgen op de functie van het mechanisme van 'rollenspel'. En meer in het bijzonder in de context van 'ouderwetse opvoeding'. En welke mechanismen daarbij een rol spelen. Dat vergt, om te beginnen, een inventarisatie van het 'aanbod', anders weten we niet waar we het over hebben, en zijn we louter moralistisch bezig onszelf zand in de ogen te strooien.

 

5.

 

Naast mensen die een 'rol' ambiëren als degene die straf krijgt, zijn er uiteraard ook degenen die een 'rol' ambiëren als degene die straft. Uit die hoek geen post die mij op weg kan helpen. En wederom zeg ik er meteen bij dat zuiver 'libido-gedreven' keuzes in deze mij hoe dan ook niet boeien. Ik hoop alleen dat waar dat het geval is, die groep zich weet in te houden, en niet de fout maakt dat 'tegenstribbelende' kandidaten voor hun activiteiten het extra 'spannend' maken. 

 

Bij een gebrek aan 'intentieverklaringen' die mij op weg kunnen helpen, kan ik er misschien maar beter over zwijgen. Maar dat is onbevredigend. Er moeten mensen zijn die bereid zijn om in de 'rol' te kruipen van degene die straft, en daar voor zichzelf meerwaarde uit halen. Maar, los van het libido-gedreven verhaal, kan ik niet zien dat zij welbewust op zoek gaan naar iemand die straf nodig heeft. Het komt mij voor dat het in de meeste gevallen 'op hun pad komt'. Dat zij niet leidend zijn, maar een 'gehuurde hand'. 

 

Daarmee zeg ik niet dat er geen mannen, én vrouwen zijn die zich zo nu en dan met geweld op hun partner storten. Ik stel alleen dat die geen 'rol' spelen, maar 'ongebroken' zichzelf zijn, en in die manifestatie van hun persoonlijkheid ook niet de controle hebben die je verwacht van iemand die een 'rol' speelt. Voor iemand die op zoek is naar straf, als een 'rol' die los staat van wie men normaal gesproken is voor de buitenwereld, zijn dat soort mensen levensgevaarlijk! Ook de zuiver 'libido-gedreven' mannen en vrouwen die de ambitie hebben om zich als 'dominant' te ontpoppen hebben een andere 'agenda' dan degenen die op zoek zijn naar straf als straf, binnen een 'rol'. 

 

Wat dat laatste betreft zie ik het conflict als volgt: Straf heeft tot doel het gedrag van degene die gestraft wordt in positieve zin te beïnvloeden. In de context van 'rollenspel' kan dat ook een projectie zijn van schuldgevoelens, of een zekere nieuwsgierigheid. Het is daardoor eindig, en de behoefte neemt af als het gedrag de gewenste ontwikkeling vertoont, de schuldgevoelens zijn afgebouwd, of de nieuwsgierigheid is bevredigd. 'Libido-gedreven' ambities ontwikkelen zich eerder in tegenovergestelde richting, wat tot ongefundeerde escalatie leidt, waarbij de stem van degene die straf zocht wordt weggedrukt. 

 

Waar iemand welbewust instemt met een 'rol' als degene die straf geeft, en er meerwaarde uit haalt als hij of zij die ander ziet groeien, is het een 'vriendendienst' die bevredigend is op dezelfde wijze als elke andere vorm van 'hulpverlening'. Objectief niet anders dan het goede gevoel dat een ouder heeft als hij of zij ziet dat de eigen kinderen 'goed terechtkomen', en zich uiteindelijk los weten te maken van de ouders, om het zonder 'zijwieltjes' verder alleen te doen, met een partner die zij zelf kiezen. Dan is het nog steeds zo dat diegene een 'rol' speelt als hij of zij ingaat op de uitnodiging om straf te geven, en niet toegeeft aan een impuls waarbij degene die gestraft wordt geen enkele inspraak heeft. 

 

U merkt vermoedelijk wel dat ook ik zoekende ben om hier het kaf van het koren te scheiden. Wat mij fascineert zijn de mentale processen, en hoe die bijdragen aan de emancipatie van de mens. Emancipatie in zijn originele betekenis. Dus groei die leidt naar welvaart, geluk en respect voor andere mensen. Ieder binnen zijn of haar mogelijkheden, en met zijn of haar beperkingen.

 

Exact omdat het beeld dat ik op mijn netvlies heb staan als ik denk aan 'rollenspel' in de context van 'ouderwetse opvoeding' zo divers is, heeft het geen enkele zin om met concrete voorbeelden te komen. Een schets van individuele verlangens, of de worsteling van deze of gene met bepaalde gevoelens en gedachten, verheldert niks, en het kan veel te gemakkelijk leiden tot misvattingen over zekere patronen, die er niet zijn. Daarbij zou ik zwaar moeten leunen op wat mensen mij in vertrouwen hebben geschreven, en dat ga ik dus niet doen. Bovendien kan ik niet instaan voor de juistheid van die verhalen, waar het een gegeven is dat veel van wat je op het internet tegenkomt in deze sfeer het product is van een 'levendige fantasie' die geen basis heeft in de realiteit. 

 

Kortom, mocht u spelen met de gedachte om in een 'rol' te kruipen om uw alledaagse leven te verrijken, wees dan voorzichtig met wat wordt aangeboden!

 

6.

 

Het is niet mijn bedoeling om van het thema dat ik hier heb aangesneden het zwaartepunt te maken van deze website, zoals u zich hopelijk voor kunt stellen. Ik sluit op voorhand niet uit dat ik er nog bijdragen aan toevoeg, om bepaalde aspecten te verduidelijken, of wanneer mijn ingenomen standpunten bij nader inzien onhoudbaar blijken. Wat mij nu nog rest, is verduidelijken wat ik bedoel als ik een handeling kwalificeer als 'libido gedreven'.

 

De geslachtsdrift is onlosmakelijk verbonden met de mens, en elke andere diersoort die uitsterft als het zich niet voortplant. Bij de mens is aantoonbaar dat die 'drift' niet exclusief is voorbehouden aan de impuls om voor nageslacht te zorgen, en in onze hedendaagse westerse samenleving is die ontkoppeling duidelijker zichtbaar dan ooit eerder in de geschiedenis van de mens. Compleet met 'machinale' oplossingen voor het probleem dat zonder natuurlijke bevruchting de soort uit zou sterven. 

 

In de literatuur van weleer sprak men van een 'corruptie' van de libido als die niet leidde tot nageslacht. Dat standpunt hebben we verlaten, zoals u niet ontgaan zal zijn. Daarvoor in de plaats zien we nu een moralistische 'weging' komen, die zich manifesteert als 'public shaming', waardoor mensen buiten de rechtsregels om worden gestraft door een 'publiek vonnis', op voorspraak van zelfbenoemde elites die daarmee hard op weg zijn het kind met het badwater weg te gooien, in mijn ogen. Maar zoals ik op mijn blog ook al steeds blijf herhalen: Ik laat mij graag verrassen.

 

De libido is, vanuit mijn kijk op de materie, een volledig met onze persoonlijkheid vervlochten 'drift', die zorgt voor de aanmaak van stoffen die ons een prettig gevoel geven. Het is in die zin niet uniek, en voor de beeldvorming is het beter om het totale proces te zien als een 'optelsom' met 'plussen' en 'minnen'. Welke handeling, voorstelling of interactie 'onder de streep' een 'plus' of een 'min' genereert is niet voor eenieder gelijk. De analyse van individuele gedachten (logische processen), gevoelens, emoties en herinneringen is heilzaam voor het ontrafelen van het totale proces op het individuele niveau, maar zegt weinig of niets over hoe het bij een ander werkt. 

 

Zolang iemand binnen de wet blijft, en anderen niet willens en wetens schade berokkent, laat het mij koud welke keuzes u maakt voor uzelf. In de context van 'rollenspel' maakt het wel uit of men zich blootstelt aan het brengen van een 'offer', of dat men uit is op een 'beloning'. Vandaar het onderscheid dat ik aanbracht in bovenstaande bijdragen. Dat onderscheid is echter in zoverre geforceerd, dat we hoe dan ook in alle gevallen te maken hebben met een 'mengvorm'. Een 'hybride' vorm. Een 'optelsom'. Als in die 'weging' lust er met kop en schouders bovenuit steekt, spreek ik in dit verband van 'libido gedreven'. 

 

Waar ik elders ook al voor heb gewaarschuwd, is dat het niet zonder risico is als we handelingen, voorstellingen en interacties die voor ons een zuiver negatieve connotatie hebben wegzetten als 'libido gedreven'. In die 'optelsom' speelt de libido altijd een rol. Maar die rol uitvergroten, ook als betrokkene zelf meent dat dat onterecht is, leidt niet tot inzicht. Sterker nog, het kan leiden tot een enorme verwarring en grote psychische problemen voor betrokkene, en onbevredigende 'antwoorden' op de vragen die bepaalde gedachten, gevoelens en herinneringen oproepen. Vandaar dat ik mij geroepen voelde om over dit fenomeen uit te wijden. In de wereld van alledag ontkomen we niet aan het comprimeren van complexe processen tot iets dat met een aantal steekwoorden kan worden ontsloten om grip te krijgen op een intentie. Maar aan het eind van de dag is niemand daar écht mee geholpen. 

 

Tot zover mijn kijk op deze materie. Ik hoop dat het aanknopingspunten oplevert voor een beter begrip. Niet alleen waar het 'rollenspel' betreft in de sfeer van 'ouderwetse opvoeding', maar ook waar het 'rollenspel' betreft in andere sectoren van het maatschappelijke verkeer. Waarbij ik niet rouwig zou zijn als we nog eens zouden kijken naar de kosten en baten van het opsplitsen van onze 'persoon' in 'geoptimaliseerde' verschijningsvormen, en waar die opgedrongen schizofrenie op termijn toe leidt.

 

7.

 

Na herlezing van hetgeen ik schreef over ‘rollenspel’ en slaag, trof het mij dat het zwaartepunt lag op volwassenen die in de huid van een ‘kind’ kruipen. Of in elk geval iemand jonger dan achttien. Als reden voor die ‘bias’ kan ik slechts aanvoeren dat de directe aanleiding voor mij om deze aparte sectie op te zetten was gelegen in het vermoeden dat bezoekers wellicht de enquêtes die hier ooit stonden oneigenlijk hadden gebruikt. 

 

Nou is het niet zo dat ik dagelijks research doe naar dit fenomeen van ‘volwassen rollenspel’ en slaag als straf. Ik baseer mij op ‘feedback’ en wat ‘zoekmachines’ mij aanreikten als materiaal dat voor iedereen bereikbaar is. Daaronder ook beeldmateriaal met een ‘volwassen’ karakter. En hoewel daar suggestief materiaal tussenzit, betreft het altijd volwassenen als het om een praktische uitwerking gaat. Het merendeel van dat materiaal is Amerikaans of Engels, voorzover ik gezien heb. Al kan het gebruik van de Engelse taal ook ingegeven zijn door commerciële overwegingen. Of het gebruik van de Engelse taal bij zoekopdrachten, en de wijze waarop de algoritme van de zoekmachine is geschreven. 

 

Ook waar het onwaarschijnlijk is dat de deelnemers Dollartekens in de ogen hadden toen ze besloten dat avontuur aan te gaan, wordt er langs andere wegen nog wel verdiend aan dat soort materiaal. Dat betreft dan anderen dan de acteurs en/of producenten. Denk aan reclame, ‘computervredebreuk’, en/of chantage door kwaadwillenden. 

 

Hoe de verhoudingen precies liggen tussen materiaal dat suggereert dat degene die slaag krijgt jonger is dan achttien enerzijds, en ‘rollenspel’ waarbij uitgegaan wordt van autoritaire structuren tussen volwassenen, die de één het recht geeft om de ander een pak slaag te geven anderzijds, zou ik u niet kunnen vertellen. Voor mij heeft dat geen betekenis, omdat ik geïnteresseerd ben in elk individu afzonderlijk. In onze Nederlandse samenleving zijn al die ‘rollen’ in strijd met de wet als we ze projecteren op de hedendaagse praktijk. Het kan niet begrepen worden als een aanmoediging om je kind een pak slaag te geven, of je man of vrouw, of een ‘arrestant’, ‘winkeldief’, ‘ondergeschikte’ of wie dan ook. 

 

Een rol waarbij een ruimschoots volwassen amazone uit schuldbesef bekent een zadel van de eigenaresse van de manége te hebben gebruikt tijdens haar afwezigheid, waarna zij zich bijna gretig onderwerpt aan een flink pak slaag, is in de werkelijke wereld die wij kennen onbestaanbaar als een standaard ingreep om die inbreuk op het vertrouwen te vereffenen. En het gegeven dat de hele sessie gefilmd wordt, en volgens een geschreven of doorgesproken script loopt, maakt duidelijk dat we te maken hebben met een commerciële productie. Niet anders dan bij de scene in ‘Turks Fruit’, waarin ‘Floris’ zijn vriendin een pak voor haar blote billen geeft. Iets wat hem in deze tijd een flinke ‘douw’ in de rechtbank op zou kunnen leveren als hij dat in werkelijkheid zou doen. Maar dat was 1973, en het boek van de gevierde schrijver is van 1969, het hoogtepunt van de ‘Flower Power’ en ultieme bevrijding van het ‘Gereformeerde juk’, dat weer helemaal terug is van weggeweest.

 

Mij fascineert het om te weten welke gevoelens, gedachten en herinneringen de keuze voeden van mensen die ‘ja’ zeggen tegen zo’n rol. Meer nog als die niet wordt gefilmd. Als geld, roem en andere oneigenlijke aspecten geen rol spelen. Of als het wel wordt gefilmd, maar betrokkene niet wordt geprikkeld door het geld en de roem, maar ‘ja’ zegt vanuit een andere motivatie. Hoe is die gestructureerd? Waar komt die beleving vandaan? Is die emancipatoir, of anti-emancipatoir? Betekent het voor hem of haar persoonlijke groei? Of een aderlating? Brengt het hem of haar nader tot degene die dat pak slaag geeft, of zorgt het voor verwijdering? Als het zorgt voor een band die hechter is, hoe is die dan gestructureerd? ‘Libido’? Of juist niet? En als er sprake is van een afstand, met een ‘gehuurde hand’, begrijpt degene die dat pak slaag uitdeelt dan ook dat het zo in elkaar steekt? 

 

Deze toevoeging, na herlezing van wat ik hier eerder schreef, kwam tot stand nadat ik ergens las dat de actrice die bij de recent overleden ‘Floris’ over de knie ging stelt dat hij haar eerste grote liefde was, en dat ze hem enorm had bewonderd. Overigens moet er direct, en voor de volledigheid, bij worden gezegd dat die korte scene niet het zwaartepunt van de film was, en dat het wemelde van de taboedoorbrekende, en ontroerende scènes die mensen in drommen naar de bioscoop trokken. Maar dat filmpje met die amazone gaat echt nérgens over, behalve dat pak slaag. Zonder begin van enige twijfel minder bekend dan ‘Turks Fruit’, en door zijn focus, waarbij dat pak slaag bovendien wordt gepresenteerd als een serieuze straf, terwijl het dat in die Nederlandse speelfilm niet is, is de lading volkomen anders. Ik sleep het hier echter zij aan zij mijn bijdrage binnen, omdat het in beide gevallen ‘volwassen rollenspel’ betreft. Het lijkt doodsimpel om de verschillen te identificeren, uitgaande van de eigen perceptie, en het gegeven dat die speelfilm bedoeld was voor een groot publiek, in de bioscoop, terwijl die amazone-scène is gefilmd voor het ‘porno-publiek’, eenzaam weggedoken in een hoekje met de deur op slot. Anderzijds moeten we ook niet zo naïef zijn om niet te beseffen dat bepaalde scènes uit boeken en films ook nog wel ‘privé’ herlezen, of opnieuw bekeken worden. Ook door mensen die daarna met een stalen gezicht een behoorlijk hypocriet oordeel over dat boek of die film geven. 

 

Waar ik echter het publiek niet noem, is dat gewoonweg omdat ik anders door de bomen het bos helemaal niet meer kan ontwaren. Dito met de motivatie van degene die dat pak slaag geeft. De focus op degene die aan de ‘ontvangende’ kant in dat rollenspel stapt vloeit logisch voort uit de opzet van dit blog, waar het mij er om gaat te achterhalen hoe mensen tot een positief oordeel komen over een ervaring die in essentie onaangenaam is. Op grond waarvan trekt men voor zichzelf de conclusie dat er sprake is van een ‘batig saldo’. Het lijkt mij een open deur dat ‘rollenspel’ en ‘ouderwetse’ opvoeding in die zin niet met elkaar te vergelijken zijn. Ook niet als dat ‘rollenspel’ knap heftig is. 

 

Als u uit deze bijdrage de conclusie trekt dat het voor mij blijkbaar erg verwarrend is, dan heeft u dat goed begrepen. Tegelijk denk ik dat eenieder die meent wel een algemeen geldende uitleg over dit geïsoleerde terrein van het ‘volwassen rollenspel’ te kunnen geven, in sprookjes gelooft. Wat mij tot slot nog doet opmerken dat ‘volwassen rollenspel’ zo ontzettend veel groter is dan dit ene beperkte aspect, zoals in voorgaande bijdragen geïllustreerd, dat ik zelf niet de hoop heb ooit bij mijn computer weg te kunnen stappen met een blij ‘Eureka!’

8.

In hoeverre is het een probleem als een volwassene een verhaal leest over slaag als straf, en dan jaloers is op degene die dat pak slaag kreeg, of er getuige van was? Die vraag heb ik mij ook gesteld, omdat ik niet de bron wil zijn van problemen, maar degene die inzicht verschaft waardoor problemen worden opgelost. Tegelijk ben ik van mening dat je problemen onmogelijk het hoofd kunt bieden door je kop in het zand te steken, en die problemen niet te benoemen. 

 

Als iemand naar de film gaat, en in die film komt een gruwelijke moord voor, dan zullen de meeste mensen huiveren, of ze mijden die film al op voorhand. Maar er zijn ook mensen die zich identificeren met die moordenaar, en dat kan voor serieuze problemen zorgen als diegene geen hulp zoekt, als het leidt tot een onstuitbare aandrang om in de voetsporen van die dader te treden. Toch is dat geen reden om dergelijke films simpelweg te verbieden. Wat niet wegneemt dat een producent er wel even over mag nadenken als hij die film wil laten eindigen zonder een 'goede afloop'. Een overigens goed geacteerde film van de gebroeders Coen eindigde welbewust zonder dat de lustmoordenaar veilig achter de tralies eindigde. En er zijn inmiddels eerder steeds meer films in dat genre.

 

In het genre van de 'volwassen videos' met slaag als straf als thema, waarvan er velen te vinden zijn op het internet, zie je niet zelden iets dergelijks. Er gaat niemand dood, maar naast de 'hitsige' vrijages waarin slaag een 'flirt' is, wordt er niet zelden stevig op losgemept. Op mijn blog heb ik mij uitgesproken tegen een geldelijke vergoeding voor de acteurs en actrices in dat soort 'clips', maar ik besef dat dat vechten tegen de bierkaai is. Daarnaast worden dergelijke clips soms onder de aandacht gebracht als een confrontatie tussen een 'meester(es)' en een 'slaaf' of 'slavin', en daar krijg ik het ook ijskoud van, in een wereld waar de mensenhandel weer opbloeit, beken ik eerlijk. 

 

Elk verhaal, hoe onschuldig ook, kan worden gebruikt voor andere doeleinden dan de verteller beoogt. Je hebt geen controle over de wijze waarop anderen het ontvangen. Expliciete waarschuwingen werken niet zelden als reclame. 'Probeer dit niet zelf!' En jawel, prompt zijn er mensen die daar een invitatie in zien om het wél te doen, en zelfs willen overtreffen. En je ziet dat ook terug in die categorie van het 'volwassen materiaal'. 

 

Een deel van het probleem is dat sommige 'verboden' gevoelens niet onlogisch, of onredelijk zijn. In de context van de autobiografische verhalen op mijn blog schreef ik al dat ik het begrijp als iemand die zich verplaatst in de rol van slachtoffer én getuige, én kind, eerder terug te vinden is in de fanclub van degene die de tuchtiging uitvoert, en blij is als de boodschap luid en duidelijk overkomt, dan dat men volschiet van medelijden en schuldgevoelens. Langs dezelfde lijn begrijp ik het ook als iemand getuige is van een pak slaag, maar zelf ook dader is, en als die straf jouw neus voorbij gaat dat zowel een gevoel van opluchting, als een martelend schuldgevoel teweeg kan brengen, dat zich ontwikkelt tot de notie dat jou iets werd onthouden tegen de tijd dat de opluchting is weggevloeid. 

 

Via projectie, door het kijken naar een film, het lezen van een boek, of verhalen op een blog, kun je geconfronteerd worden met een andere afloop van een herkenbare situatie, waar jij 'zus' werd gestraft, of in het geheel niet, en degene in dat verhaal 'zo', waarbij je het gevoel bekruipt dat 'zo' een 'interessante ervaring' geweest zou zijn. Die confrontatie met alternatieve werelden is exact waarom we boeken lezen en films kijken. Niet waarom we een website als deze website opzoeken, waar dingen worden besproken in de context van verhalen. Maar die verhalen zelf kunnen wel dat effect hebben. De deur die op een kier wordt gezet. Duw je 'm open, of trek je hem dicht? 

 

Het 'volwassen materiaal' waar ik het over heb is geheel ontbloot van context, en als regel ontbreekt ieder verhaal. In die zin heb ik er geen bezwaar tegen het aan te duiden als 'porno'. Niet anders dan YouTube filmpjes die zuiver 'adrenaline-pomp' zijn, rond geweld, erotiek, of 'schokkende thema's' zonder verhaal of boodschap. Of waar de boodschap niet veel meer is dan een schaamlap om te kunnen shockeren. Allemaal 'porno' in de bredere betekenis van het woord. Wat niet wegneemt dat ook daar zonder enige twijfel een hele wereld van verwerkingsstrategieën achter schuil gaat, waar het beeldmateriaal wordt geprojecteerd op de realiteit, en de fantasie ermee aan de haal gaat. 

 

Over onze gevoelens en gedachten praten met mensen die de deur niet in ons gezicht dichtsmijten, of ons doorverwijzen naar de psychiater, of de pornoproducent, kan verlichting brengen van druk die we voelen die ons in de weg zit. Maar op het moment dat we de onbedwingbare aanvechting voelen om anderen iets aan te doen, of in strijd met bestaande wetten te handelen om een behoefte te bevredigen, wordt het tijd voor professionele hulp. Onze gedachten en gevoelens zijn van ons, en niemand kan ze ons afnemen. Maar ons gedrag is gemeenschappelijk bezit.

9.

De herkomst en ontwikkeling van 'volwassen belangstelling' voor slaag, en andere vormen van straf, zichtbaar als een verlangen, heeft ook mijn interesse, voortvloeiend uit discussies rond dit thema met bezoekers. Meer in het bijzonder waar in de literatuur die fel tegen slaag als straf is zo nu en dan een verband wordt verondersteld tussen de ervaring als heuse straf, en een verlangen op latere leeftijd. Het is evident dat dit logisch klinkt, maar ik kan er geen bewijs voor vinden.

 

De structuur van het verlangen is in alle gevallen uniek. En dan heb ik het zowel over de functie van degene die slaag geeft, als de functie van degene die geslagen wordt. Het mag duidelijk zijn dat ik eenieder die de prangende behoefte voelt om slaag te geven, oproep om onder geen beding iemand daar deelgenoot van te maken die aangeeft daar geen behoefte aan te hebben, en al helemaal weg te blijven van het botvieren van dergelijke lusten op kinderen. 

 

Voor mij is een verlangen, of behoefte, om slaag te krijgen interessanter dan het verlangen of de behoefte om te slaan. Uit de correspondentie met bezoekers, en via het internet, is mij gebleken dat de ontdekking dat men die behoefte, of dat verlangen heeft, enorm uiteen loopt. De één spreekt van een behoefte die er altijd al was, en de ander komt daar op latere leeftijd pas achter. De één weet nog exact wat de 'trigger' was, terwijl de ander stelt ermee te zijn geboren, en dus nooit 'getriggerd' werd. Daarbij spreekt de één van een verlangen, en heeft de ander het over een behoefte. De één kreeg als kind wel slaag, de ander nooit. 

 

Dat leidt mij ertoe te zeggen dat die gevoelens en gedachten weliswaar beïnvloed worden door de omgeving, maar er niet door worden geïnitialiseerd. Het zaadje zit in onszelf, of niet. Ervaringen, passief of actief, hebben uiteraard wel invloed op de ontwikkeling. Een ontwikkeling die zowel bemoedigend, als ontmoedigend kan zijn. Een samenhang met andere opvallende karaktereigenschappen kan ik evenmin ontdekken. Noch een duidelijke samenhang met de status, of andere eenvoudig te kwalificeren kenmerken. De één is schuchter, terwijl de ander ernstig extrovert is. Zelfs sociale functies zijn niet kenmerkend, en conflicten tussen het zelfbeeld dat men koestert in het dagelijkse leven, en de 'rol' die men heeft binnen dat verlangen of die behoefte, kan conflicteren, of in harmonie zijn. 

 

'Masochisme' als verzamelbegrip dekt op geen enkele wijze de lading, en kan ernstige misverstanden met zich meebrengen, zo is mijn indruk. Waar een behoefte of verlangen 'in isolatie' kan groeien, of moet groeien omdat er een taboe op rust, luistert de 'invulling' uiteindelijk nauw. In veel gevallen volstaat de gekoesterde fantasie, zonder praktische ervaring. Het kan, in die vorm, beleefd worden als een stimulans voor wie men in het dagelijkse leven is, om te ontsnappen aan 'sleur', of in de vorm van een nuttige aanvulling, of het kan beleefd worden als een obsessie, en benauwende gevangenis waar men die gevoelens en gedachten bestrijdt.

 

Van mijn kant heb ik geen kant-en-klaar antwoord op alle vragen die er kunnen leven onder lezers van deze bijdrage, waaronder lezers die zulke gevoelens niet hebben, maar hopen zich via deze website te informeren. Veel verder dan meedenken met mensen die daar behoefte aan hebben, en zoeken naar mogelijke antwoorden op het individuele niveau, en oplossingen die zouden kunnen werken waar daar actief naar wordt gezocht, kom ook ik niet. En waar de last te groot is om die nog te dragen, kan ik slechts adviseren om geen onbezonnen keuzes te maken, en hulp te zoeken van mensen die daarin gespecialiseerd zijn, en die een geheimhoudingsplicht hebben. 

 

Realiseer u dat verlangens en behoeften in deze sfeer van voorbijgaande aard kunnen zijn, ook al voelt dat niet zo. Stappen die men zet die hechting impliceren kunnen op de langere termijn conflicten oproepen waar u niet op zit te wachten. Bedenk dat sado-masochisme nauw verweven is met de notie van onderwerping en 'bezit'. En als volwassen mens bent u niet het bezit van een ander. Ook niet als u dat van tijd tot tijd veinst. Financiële vergoedingen en contractverplichtingen zijn ook iets om goed over na te denken in dit verband!

10.

Zelfs de meest elementaire interactie tussen volwassenen is niet 'logisch'. In die zin sympathiseer ik met het concept van ongewenste intimiteiten. Wat daarbij onderbelicht blijft, in mijn beleving, is de eigen verantwoordelijkheid om de grenzen niet op te zoeken. Gedegen zelfonderzoek om een beeld te krijgen van wat men wél wil, voorkomt dat een partner alle initiatief naar zich toetrekt, op een wijze die ongewenst is. Een op hol geslagen fantasie kan veel schade toebrengen. Ook aan de reputatie van degene die de onbeschreven ruimte naar eigen inzicht invulde, en daar achteraf op wordt aangesproken.

 

'Nee!' kunnen zeggen tegen een partner die te ver gaat, vereist dat je ook 'Nee!' kunt zeggen tegen jezelf. Dat je begrijpt dat bepaalde ervaringen in de praktijk van een ander kaliber zijn dan in de wereld die wordt gedomineerd door onze fantasie, of die ons als aantrekkelijk wordt voorgespiegeld door 'Hollywood', of de 'pornoproducent'. Niet anders dan wanneer we 'Nee!' zeggen tegen drugs, of avonturen die serieus gevaarlijk zijn. Ouders kunnen hun kinderen daar niet afdoende op voorbereiden, waar de fantasiewereld van het kind verboden gebied is, tenzij het kind er zelf voor kiest dat met de ouders te delen. Eenmaal volwassen heb je het volste recht, maar niet de plicht (!) om iets met die fantasieën te doen. Dan is het te hopen dat je van huis uit wel duidelijke kaders hebt meegekregen die ervoor zorgen dat je het gereedschap hebt om te bepalen welke risico's onverantwoord zijn. 

 

Akkoord gaan met iets 'nieuws' terwijl je onder de invloed bent van alcohol of geestverruimende middelen is uiteraard geen goed idee. In de praktijk lijkt het mij simpelweg ondoenlijk om alles tot in detail door te spreken met een partner als een verlangen of behoefte je motiveert waarbij je de controle over de situatie voor een groot gedeelte overdraagt aan de partner. In dat geval is het minimaal noodzakelijk dat je er van overtuigd bent dat die partner jou respecteert als mens, en niet ziet als een object. 

 

Het is niet mijn bedoeling de avontuurlijke geesten die deze website bezoeken de stuipen op het lijf te jagen. Experimenteren met straf in een 'rollenspel', of als 'flirt' kan tegenvallen, maar een geslachtsziekte, ongewenst zwanger, of dood door asphyxie, wat ook enige tijd een hype is geweest, is erger. Om nog maar te zwijgen van een 'geslachtsverandering' die toch niet brengt wat je ervan had gehoopt. Zelfs een tatoeage, of chirurgische ingreep die je achteraf niet mooi vindt is uiteindelijk ernstiger dan dat pak slaag, of die deuk in je imago wegens een vernederende ervaring. Maar doe het niet meteen als actrice of acteur voor de camera, zou ik zeggen. En zorg ervoor dat je partner ook begrijpt dat je niet wil dat het hele verhaal, mét foto's, de volgend dag op het internet staat. Tenzij dat juist je 'ding' is, natuurlijk. Maar wees dan in elk geval zo sportief om het te melden als dat de vooropgezette bedoeling is, zodat je beoogde partner nog 'Nee!' kan zeggen. Laat je lust, verlangen of behoefte geen excuus zijn om je fatsoen vaarwel te kussen.

11.

Onze fantasie is een goudmijn, en een valkuil. In onze dromen worden we blij verrast, of geconfronteerd met onze grootste angsten, zonder dat we er veel controle over hebben. Onze fantasie biedt ons eveneens de mogelijkheid om reguliere beperkingen te veronachtzamen, maar we behouden een modicum aan controle die ervoor moet zorgen dat wat we bedenken bruikbaar is. Bruikbaar voor het doel waarvoor we onze fantasie inzetten. 

Een gefantaseerde wereld zoals we die tegenkomen in de film, in boeken en computerspelletjes, is 'inspirerend', 'angstaanjagend', of 'dodelijk saai', al naar gelang. We gebruiken die door anderen bedachte werelden om onze eigen fantasie te sturen. Die fantasie gebruiken we niet slechts voor ons vermaak, maar we vullen er ook delen van de realiteit mee op waar we de informatie missen om fenomenen mee te verklaren. Wat creatieve processen op gang kan brengen die er voor zorgen dat we oplossingen bedenken die innovatief zijn, en met een beetje mazzel ook nog lucratief. Maar onze fantasie kan ons ook het bos in sturen. Op 'spokenjacht'. 

 

In de praktijk staan we er amper bij stil hoe onze fantasie zich ontwikkelt, en op welke manier die fantasie ingrijpt in onze perceptie van de werkelijkheid. In extreme gevallen, waarbij iemand volledig van de realiteit losgeweekt in een illusionaire wereld belandt waarin iedereen een vijand is, en hij of zij 'flipt', met alle gruwelijke gevolgen van dien, verklaren we hem of haar voor 'gek', en gaan we door met ons leven. Subtiele, graduele veranderingen in onze perceptie, die niet direct opvallen, of juist worden beschouwd als herkenbaar volggedrag, zoals in de mode en 'lifestyle', en andere erkende manieren om jezelf een 'identiteit' aan te meten, waren op enig moment het product van iemand's fantasie, wat we vervolgens absorberen. Het hele proces brengt kleur in ons leven, en maakt het avontuurlijk. 

 

Binnen die kaders is 'rollenspel' ook functioneel, en niet louter betekenisloos vermaak. Maar welke 'lading' iemand er aan meegeeft, is per individu verschillend. Het netto effect op de ontwikkeling van onze persoonlijkheid kan neutraal, positief, of negatief zijn. Terwijl het slechts fantasie is, en we ons daar ook terdege bewust van zijn. Maar ook de gedreven acteur die er in slaagt om in de huid van zijn of haar personage te kruipen, krijgt er een 'tik' van mee. Professionele trainingen waarin 'rollenspel' wordt ingezet, zijn het meest succesvol als de vaardigheid die men hoopte aan te leren niet slechts 'vertrouwd' aanvoelt na afloop van de cursus, maar als het een 'reflex' is geworden. 

 

De bevattelijkheid van een mens voor wat uiteindelijk niet écht is, maar de fantasie die verbindt en invult, verschilt sterk van mens tot mens, en van situatie tot situatie. In het ideale geval maakt de fantasie ons sterker. Binnen het concept zoals ik het schets kun je spreken van neutraal als het per saldo niet meer brengt dan vermaak, waardoor de verveling wordt verdreven. Van een negatief effect is sprake als we moeten constateren dat verdwazing het resultaat is, waarbij de realiteit opzij wordt geschoven, en vervangen wordt door interpretaties van de werkelijkheid die we niet langer met anderen kunnen delen. 

 

De fantasie, en zelfs onze ongestuurde dromen, kunnen een bruikbare strategie opleveren om doorbraken te forceren, pijn en schuld te verwerken, of oplossingen te forceren voor alledaagse problemen. En beter dan pillen, therapie, zelfhulpboeken, internetadvies, of strakke redenaties die een beroep doen op onze logische vermogens, want de wereld is niet logisch. 

 

Als een 'rollenspel', in welke vorm dan ook, het gevoel versterkt dat je 'God's Gift to Mankind' bent, of, alternatief, dat je een volkomen waardeloos schepsel bent, dan is het effect van het rollenspel negatief. Daarbij ga ik er vanuit dat een gezonde mens mikt op emancipatie (persoonlijke groei), en individueel geluk, binnen redelijke grenzen. De gedachte dat iemand die zich 'God's Gift to Mankind' waant het ultieme geluk heeft bereikt, is onjuist. Het is een straf. Een dodelijke narcistische eenzaamheid die met geluk niets uitstaande heeft. En het arme schepsel dat verdrinkt in zelfhaat is eveneens een probleem voor zichzelf, de partner, én de samenleving.

 

Waar ik op mijn blog schreef begrip te hebben voor mensen die zich overgeven aan 'volwassen rollenspel', binnen grenzen, maar dat ik verschoond wilde blijven van beeldmateriaal en intieme, of privacygevoelige details van seksuele aard, begrijpt u nu misschien beter hoe ik erin zit.

12.

In een Britse serie waarin dystopische toekomstbeelden aan bod komen, met techniek die op een onwenselijke manier interfereert met ons streven naar individueel geluk, zit ook een aflevering die draait om chantage met 'verboden' porno en buitenechtelijke relaties. Een 'grapjas' manipuleert een aantal mannen door hen in het vooruitzicht te stellen dat hun 'avontuurtjes' op het internet geheim blijven, als ze een bepaalde taak uitvoeren. Die taak oogt aanvankelijk onschuldig, maar het escaleert tot een bankoverval en doodslag. Waarna de 'grapjas' alsnog de gevoelige informatie naar buiten brengt.

 

Daaraan moest ik denken toen afgelopen week bekend werd dat een 'hacker' de persoonlijke gegevens van mensen die een prostitutie-site bezochten had buitgemaakt, en $300 eiste in ruil voor het geheim houden van die activiteit. 'Shaming' werkt zelfs in deze tijd nog steeds, en voor bepaalde groepen die eerder niets te vrezen hadden, heeft het vaak betrekking op wat zij in het verleden deden, of hebben gezegd. Waar het gedrag destijds, op het moment dat men zo handelde, in strijd was met de wet, is het niet onlogisch dat men zich kwetsbaar weet. Een moralist die dat ontdekt, doet er in dat geval verstandig aan de politie te waarschuwen. Chantage als middel om de wereld beter te maken staat gelijk aan 'Fucking for Virginity', zoals het in de jaren zestig heette. Maar sommige speelse types die ernstig verdwaald zijn in hun eigen sprookjesbos menen het volste recht te hebben om voor 'God' te spelen. 

 

In de échte wereld zijn er daarbij al 'hackers' die tegen de lamp liepen, en vervolgens zelf werden ingezet als 'lokeend', omdat wat zij doen uiteraard illegaal is. Overheden gebruikten hen om andere 'hackers' uit een collectief op te sporen, en in te kunnen sluiten. Of een concurrerende bende zette het mes in de organisatie waar de 'hacker' oorspronkelijk deel van uitmaakte. Daarbij moet u onder 'hacker' niet alleen de actieve delinquent die 'computervredebreuk' pleegt rekenen, maar ook mensen binnen grote organisaties die 'data met een gevoelig karakter' verzamelen van mensen. Doelbewust, of als 'bijvangst'. Zoals nu in het nieuws is dat een beveiligingscamera die de beelden in de 'cloud' plaatst ook volop 'intieme' beelden registreert. Daarbij kunnen camera's op telefoons, computers en in beveiligingsnetwerken, of op uw televisie, die verbonden zijn met een 'netwerk', op afstand aan en uit worden gezet, zelfs als het apparaat 'uit' staat. 

 

In zo'n wereld kun je twee kanten op. Jezelf volledig isoleren 'in je hoofd', en verder overal, met inbegrip van binnen je eigen huis, de gehoorzame vazal van 'Big Brother' zijn. Of jezelf trouw blijven, de wet respecteren, en de chanteurs en hackers aan de overheid overlaten. Dat laatste vereist dat de wet kristalhelder, zonder diffuse grenzen en gelegenheidsinterpretaties, bepaalt wat wel, en wat niet mag. Daar ontbreekt het aan in onze huidige wereld. En niet alleen dat, maar degenen die verantwoordelijk zijn voor het borgen van de wet- en regelgeving grazen zelf gretig in de giftige weiden van de roddel en achterklap om hun greep op de macht te vergroten. De tragiek is dat de mens een perfide lust beleeft aan het waarnemen van het leed dat een ander wordt aangedaan. De eindeloze reeks 'showbiz-' en 'praatprogramma's' teren erop. 

 

Veel 'porno' waarin iemand zijn of haar 'verdiende loon' krijgt appelleert aan dat sentiment, maar daar is het 'rollenspel', mag je hopen. Terwijl het vileine voyeurisme van vele 'showbiz' programma's, en de niet zelden wrede 'praatprogramma's' of 'documentaires' en 'real life soaps' échte slachtoffers maken. Waar ik bedenkingen heb tegen financiële vergoedingen voor de acteurs en actrices in dergelijke 'porno' producties, begrijp ik ook wel dat die acteurs en actrices het zelf kunnen zien als 'gewoon werk', zoals iedereen offers brengt als hij of zij de eigen vrije tijd en arbeid verkoopt aan een werkgever om te kunnen eten. En als de rol die je speelt tevens je 'passie' is, wat is daar dan mis mee? Je kunt zelfs bedenken dat iemand beter naar dat rollenspel kan kijken, dan naar een regulier programma waarin échte mensen voor de leeuwen worden gegooid, en er totaal verkreukeld aan het andere eind weer uitkomen. Maar waar geldnood iemand kan verleiden tot concessies die men niet kan overzien, dreigt gevaar. In het bijzonder waar het leidt tot de productie van materiaal dat zich leent voor chantage via 'shaming'.

 

Alle studies die ik ken, over het isoleren van je ware ik, veilig opgeborgen in een isoleercel in je hoofd, terwijl je 24/7 een rol speelt voor de buitenwereld, stellen dat dat een onheilspellende manier is om jezelf staande te houden in een vijandige wereld. In bepaalde Arabische landen worden mensen die herkend worden als iemand die zijn 'verboden' ware aard verdringt, doorgaans iets in de sfeer van homoseksualiteit, geronseld voor het offeren van hun leven ten bate van de gemeenschap door zichzelf op te blazen. Het scenario dat ik in de aanhef van deze bijdrage schets is in die zin dus niet nieuw. Het komt mij voor dat we nog eens goed na moeten denken over de weg die wij willen gaan, als samenleving.

13.

Wat volwassenen met hun leven doen, moeten die volwassenen zelf weten. Uitgangspunt dient te zijn dat kinderen niet betrokken worden bij de 'speelse' (libido-gedreven) activiteiten van hun ouders, of andere volwassenen, en dat geen enkele volwassene ooit tegen zijn of haar uitgesproken wensen wordt betrokken bij lust-gedreven activiteiten. 

 

Dat is de 'ouderwetse' benadering van vrijheid en verantwoordelijkheid, met een duidelijke leeftijd die bepaalt waarop iemand volwassen wordt. Die grens is niet 'digitaal', want het kind groeit naar de volwassenheid toe, en anderzijds zijn er ook volwassenen die 'niet toerekeningsvatbaar' zijn. Onder invloed van drank, drugs of hypnose. Misbruik maken van kwetsbare volwassenen, in het bijzonder waar men zelf de hand in het kwetsbaar maken had, door iemand drank of drugs te voeren met dat vooropgezette doel, is terecht strafbaar. 

 

De kwestie van 'hypnose' is veel ingewikkelder, waar we in deze tijd, opnieuw, te maken krijgen met mensen die achteraf spijt hebben van hun keuzes, en met terugwerkende kracht verklaren niet bij machte te zijn geweest om te overzien waar ze 'ja' tegen zeiden. 'Speelse' scenario's met 'straf' die geacht worden een 'beloning' te zijn, omdat ze inspelen op 'verlangens', zijn evident een potentiële valkuil. Maar hetzelfde geldt voor 'lust-gedreven' activiteiten die op geen enkele wijze iets te maken hebben met 'straf', zoals pikante 'selfies' en video die later, als de relatie bekoelt, misbruikt kunnen worden. Of als de normen en waarden veranderen in de maatschappij ineens een last worden, inplaats van een lust. 

 

Wat 'spannend' en 'leuk' is verandert met de tijd, en onder invloed van 'hypes'. Maar jij verandert niet wezenlijk. Wie er naar 'verlangt' of van 'droomt' om een pak slaag te krijgen, of op een andere wijze te worden 'gestraft', waarmee die 'straf' een beloning wordt, heeft baat bij gedegen zelfonderzoek voordat men zich mee laat zuigen in een avontuur dat men niet kan overzien. 

 

In eerdere bijdragen waarin ik mij over volwassen rollenspel uitsprak, heb ik consequent de vrije keuze van volwassenen verdedigt, conform de 'ouderwetse' insteek zoals in de aanhef beschreven. Anderzijds heb ik in privé-correspondentie en op mijn blog ook consequent betoogt dat je de klok niet kunt terugdraaien, en je jezelf bedriegt als je denkt dat het 'spel' een substituut is voor wat dezelfde handeling teweeg gebracht zou hebben in een andere fase van je leven, of met een serieuze aanleiding. Je kunt de klok niet terugdraaien. 

 

Mijn tolerantie die neerkomt op afzien van het oordelen over anderen, zolang men bovenstaande 'ouderwetse' kaders niet te buiten gaat, betekent geen instemming, of steun voor de keuzes die anderen maken! Voor mij geldt dat ik het onbegrijpelijk vind dat iemand in een 'speelse' situatie toe zou geven aan een diskwalificatie van de partner. Slavernij is voor mij een onbespreekbare diskwalificatie van mijn medemens, die geen 'object' is, maar iemand van vlees en bloed, met gevoelens die respect verdienen. Ook het aanduiden van een vrouw als 'hoer' staat mij tot ver voorbij de komma tegen. 'Het is maar spel' aanvaard ik als excuus, zoals ik ook naar een film kan kijken waarin karakters langskomen die mij tegenstaan, maar ik heb er grote moeite mee dat iemand, zonder die functionaliteit van het gefilmde verhaal, uit zichzelf de ambitie zou hebben te worden weggezet als een 'waardeloos' schepsel, dat gebruikt en misbruikt kan, mag, en zelfs moet worden. 

 

Dat de mens behoefte heeft aan straf, avontuur, of 'grensverleggende activiteiten' die hem of haar de status van 'ingewijde' geven, is in tal van culturen beschreven door mensen die we zijn gaan zien als inspirerende auteurs. De droom, of het verlangen naar de 'beproeving' die ons bevrijdt, en daarmee emancipeert, is de kern van talloze literaire werken, met Dante's 'Inferno' als eeuwenoude inspiratiebron. In die vorm kan het bijdragen aan individuele groei, zolang men wegblijft van de leugen die het 'spel' voedt. Ook, of zelfs in het bijzonder, als men de last opzoekt vanuit een oorspronkelijk verlangen dat niet ontbloot is van lust. 

 

Toegeven aan degradatie is nooit een goed idee, als u het mij vraagt, maar het wordt immoreel als u slechts gemotiveerd bent door geldelijk gewin.

 

Deze sectie over rollenspel heb ik op enig moment toegevoegd aan mijn blog, toen het mij duidelijk werd dat verscheidene bezoekers als volwassene op zoek waren naar ervaring met 'ouderwetse' straf, anders dan door de hype van het 'Kleuren Grijs' verhaal. Voor de één als een diep gevoeld, levenslang 'verlangen', in die zin dat men 'altijd' al het idee had dat serieuze 'ouderwetse' straf iets voor hen was. Of vanuit een concreet schuldgevoel, waarbij een specifieke 'ouderwetse' straf een misstand moest repareren. Het is niet aan mij om die mensen te be- of veroordelen, of vraagtekens te zetten bij hun keuze, en hen door te verwijzen naar de psychiater. Wel vind ik het belangrijk om mijn medemens te wijzen op de valkuilen van een 'lustgedreven' avontuur, en een ongelijkwaardige relatie. Het laatste woord is niet aan mij, maar aan jou, als je zo geprogrammeerd bent. Maar bezin voor het begin! En leer 'NEE!' zeggen!

14.

De herkomst van onze dromen, verlangens, behoeften en obsessies zijn een enigma. Wie worstelt met ongemakkelijke gevoelens, en hier terecht is gekomen, mag mij mailen, maar ik ben geen seksuoloog of psychiater. De kans dat ik met mijn inzichten niet wezenlijk kan bijdragen aan het verlichten van wat u tot last is, is reëel. En ik heb geen lijst met experts die kunnen helpen, of advies over zelhhulpboeken die inzicht verschaffen. Maar een 'luisterend oor' maakt niet zelden een wereld van verschil. En zolang je mij geen deelgenoot maakt van ernstige wetsovertredingen, of concrete plannen om anderen in gevaar te brengen, of leed te berokkenen, honoreer ik het 'briefgeheim'. 

 

In eerdere bijdragen heb ik al aangegeven waar mijn eigen interesse voor 'rollenspel' vandaan komt, waarmee ik maar wil aangeven dat ik geen 'ingewijde' ben. Wie op zoek is naar een partner doet er goed aan andere websites op te zoeken. Er zijn er genoeg. 

 

Dat straf een thema is dat tot de verbeelding spreekt, en bij machte is om het voorstellingsvermogen op sleeptouw te nemen, is evident. De prikkels die worden opgevoerd door mensen als de directe aanleiding voor het ontstaan van een interesse, een behoefte, een verlangen, een obsessie, of een fascinatie, verschilt van de één tot de ander. Prikkels die bij de één niets dan weerzin, of diepgewortelde angst veroorzaken, en ertoe leiden dat men alles in het werk stelt om erbij uit de buurt te blijven, genereren bij de ander een zekere vorm van nieuwsgierigheid. 

 

Nieuwsgierigheid is de bron van alle kennis. We leren van onze eigen ervaringen, maar ook van de verhalen van anderen. Nieuwsgierigheid impliceert nog allerminst dat men ook met plannen rondloopt om ervaring op te doen. En eigenlijk is het vreemd dat dat hier nog eens expliciet moet worden benadrukt, in dit verband, waar het gaat over straf. Er zijn mensen die nieuwsgierig zijn naar ervaringen van anderen die oorlogshandelingen meemaakten, of het slachtoffer werden van een crimineel, of die gebukt gaan onder onredelijke angsten, en andere ervaringen waar een doorsnee mens bij voorkeur verre van blijft. En we kennen allen het fenomeen van het 'ramptoerisme'. Als we ernaar gevraagd worden ontkennen we glashard, maar ondertussen smullen we avond aan avond bij de treurbuis, waar in roddelprogramma's het leed van de 'BN-ers' breed wordt uitgemeten. Als we betrapt worden als 'ramptoerist', dan verzinnen we een smoes. We wilden kijken of we konden helpen. We waren de weg kwijt. De verkeersregelaars stuurden ons de verkeerde kant op. We wilden de politie helpen om ramptoeristen, en mensen die zorgverleners hinderen, weg te jagen……..

 

Leren om 'NEE!' te zeggen tegen jezelf, zoals ik in mijn vorige bijdrage adviseerde, slaat vooral daarop. Niet jezelf leugens verkopen, maar onder ogen komen wat je motiveert, om vervolgens een keuze te kunnen maken die je weghoudt bij een web van leugens en schone schijn, waardoor je op enig moment van voren niet meer weet dat je van achteren leeft. 

 

In alle eerlijkheid zeg ik dat ik geen idee heb hoeveel bezoekers van mijn website dit lezen, en of het aanslaat bij enige doelgroep, zoals dat dan heet. Best mogelijk dat ik dit in het luchtledige zit te typen. Maar ik ben niet zo van de doelgroepen. Voor mij is ieder mens er één. Met zijn of haar passies, en nieuwsgierigheid, en angsten, laverend tussen hoop en vrees. Dus leek het mij nuttig deze handreiking te doen van iemand die jou niet ziet als koopwaar, of een nummer in een statistiek. Doe ermee wat je nuttig lijkt. Even goede vrienden. 

 

 

15.

 

De wereld van het 'volwassen vermaak' kent extreem gruwelijke componenten. Er is vraag naar. Te beginnen bij 'real-life' programma's die gewoon op de televisie worden uitgezonden. Scheldpartijen, duw en trekwerk, onthullingen over iemand's privéleven, tranen, en zelfs aanrandingen trekken dagelijks miljoenen kijkers. In films en series is het geacteerd, dus 'rollenspel', maar in veel gevallen heeft de regisseur een 'oog voor detail' die voor mij niet echt hoeft, omdat het een puur sadistische belangstelling verraadt, met de acteur of actrice als niets meer dan een goed betaald 'stuk vlees'. 

 

Materiaal dat je vindt als je op zoek gaat naar 'porno' rond het thema 'straf' bestrijkt een onmogelijk groot gebied waarvan de commerciële aanbieder denkt dat het je wellicht zou kunnen interesseren. Het is 'porno', omdat het geïsoleerde scènes zijn, met hooguit, en slechts in een zeer klein aantal gevallen, iets van een verhaal. Als je er naar kijkt, maakt het je tot 'getuige', maar je bent geen slachtoffer, noch hoef je te vrezen zelf ook op die manier gestraft te worden. Je consumeert. 

 

Waar het puur commerciële producties betreft, waar geen van de acteurs iets van zichzelf in legt, en jij de context zelf invult met je fantasie, kan het alle kanten opgaan. Het kan therapeutisch werken, bevredigen door een 'ontlading', je fantasie voeden, en je ook langs die weg op het verkeerde pad brengen als je op enig moment meent dat wat je ziet iets is wat je nodig uit moet proberen, met of zonder instemming van degene die je daarbij betrekt. 

 

Dat laatste mag nooit gebeuren, uiteraard. Maar voor degenen die een 'kick' krijgen van het geven van straf, en zich verplaatsen in die 'rol' bij het kijken naar dat soort materiaal, kan het vragen van toestemming afbreuk doen aan de beleving. Overigens is dat niet exclusief geldig voor iemand die opgewonden (of gefascineerd) raakt door dit soort materiaal. Maar toch is het in een gezonde samenleving cruciaal dat je je volwassen partner met respect behandelt, en je je er dus van overtuigt dat wat jij wil, overeenkomt met wat hij/zij wil. En het is eerder makkelijker dan moeilijker als je wensen wat verder van het gebruikelijke patroon liggen. Alleen is de kans op een afwijzing uiteraard groot. En dan is het zaak je 'verlies' te nemen, en niet aan te dringen, of te zoeken naar een compromis, want dan eindig je met twee ongelukkige mensen. 

 

In kritieken op 'porno' wordt exclusief verwezen naar de kans dat iemand er een voorbeeld aan neemt, en handelend optreedt zonder zich ervan te hebben vergewist dat de partner er in mee gaat. Die kritiek snijdt volgens mij in zoverre geen hout, dat je hetzelfde kunt zeggen van films, en 'games', en alles wat je aan onhebbelijke voorbeelden op de televisie, of in de publieke ruimte tegenkomt. En daar zelfs eerder, omdat er geen taboe op rust zoals bij 'porno'. 

 

Waar ik het hierboven heb over een 'therapeutische' uitwerking, wil ik nog wel even benadrukken dat ik niet gekwalificeerd ben als therapeut. Ik ga uit van de verhalen van anderen, die 'porno' gebruiken om te 'projecteren', waardoor ze de aandrang om te handelen juist af voelen nemen. En dat dan in alle drie de 'functies' die je kunt onderscheiden. Degene die gestraft wordt, straf geeft, of er getuige van is. 

 

Als toegift onder deze belerende tekst nog de opmerking dat ook al stemt iemand in, er bepaalde dingen zijn die je hoe dan ook nooit mag accepteren. Instemming verkregen terwijl iemand onder invloed is van drank, drugs, of een emotioneel zwaar belastende ervaring, moet je afwijzen. Of liever: Als je dat weet, mag je dat op zulke momenten niet eens vragen! En elke handeling die permanente gevolgen heeft in de vorm van schade aan lichaam of geest mag je nooit voor je verantwoording nemen! Ook niet als die ander je daarom smeekt. Er zijn gruwelen bekend van mensen die op middeleeuwse manier martelden, met gedetailleerde beschrijvingen in de krant of het tijdschrift, of op de tv, of die op zoek gingen naar een kannibaal, en meer van dat soort excessen, die hoe dan ook niet door de beugel kunnen. 

 

Los van dit alles kan het geen kwaad om niet slechts te onderzoeken of iemand akkoord gaat met 'rollenspel', met welk thema dan ook, maar ook te achterhalen wat de motivatie van die ander is om 'ja' te zeggen. Als het antwoord dan is dat hij of zij jou zo lief heeft, dat niets te dol is, is mijn advies nog steeds: Begin er niet aan! Al is de verleiding/aandrang nog zo groot. Dat impliceert namelijk dat die ander zich voor jou verlaagt tot een 'stuk vlees', en dat is geen toekomstbestendige propositie.

16.

Sommige mensen veranderen sneller van opinie (normen en waarden), dan dat ze schoon ondergoed aantrekken. Er zijn acrobaten die binnen het uur de meest uiteenlopende standpunten kunnen omarmen, afhankelijk van wie ze tegenover zich hebben. Het zijn de ultieme 'rollenspelers'. 

Voor iemand die aanzienlijk constanter is, zijn die 'rollenspelers' aanvankelijk prettig gezelschap. Ze praten leuk met je mee. Tenzij ze zich juist de rol van provocateur eigen hebben gemaakt, en 24/7 met iedereen ruzie zoeken, waarbij ze 'kneedbaar' van het ene naar het andere controversiële standpunt schakelen, dat ze vervolgens met verve verdedigen. 

 

Waar het in deze reeks bijdragen van mijn hand over 'rollenspel' en straf gaat, die in feite als een beloning wordt beleefd, omdat het ontspruit aan een verlangen, kunnen we twee typen onderscheiden. Het type dat willens en wetens een dramatisch onderscheid aanbrengt tussen wie hij of zij in 'werkelijkheid' is, en wie men wil 'spelen', en degenen die de dagelijkse 'persona' integreren met wie men 'speelt', maar zonder het zicht te verliezen op het gegeven dat wat zich tijdens het 'spel' voltrekt niet echt is. 

 

Het vermengen van een blog over 'ouderwetse' opvoedkundige ingrepen, en 'rollenspel' waarbij straf in beeld komt, strijkt praktisch alle betrokkenen tegen de haren in. Ik ben mij daarvan bewust, maar om niet de prooi te worden van mensen die '24/7' druk zijn met 'rollenspel', en met ieder nieuw contact hun mening (normen en waarden) aanpassen, was dit de enige optie. Of mijn mond houden. En dat laatste doen steeds meer mensen. Ze hebben wel een mening, gedachten en gevoelens, met inbegrip van dromen en verlangens, maar ze praten er liever niet over. En al helemaal niet met vreemden! Onder het 'vernis' van hun geaccepteerde 'rol', zoals 'men' hem of haar kent, is men een 'vulkaan' van oppositionele 'rollen' die men zou willen 'spelen', of een constante, stabiele persoon, maar onzichtbaar voor de buitenwereld, omdat het gemaskeerde gedeelte niet 'passend' is. 

 

Dat was het in feite waar Freud op stuitte. En na hem nog velen onderzoek naar deden. Was de repressie van bepaalde verlangens, en daarmee samenhangende normen en waarden, nou goed, of juist destructief? Mij lijkt het dat je daar geen zinnig woord over kunt zeggen. Er zijn overduidelijk verlangens, normen en waarden die niet passen op wat we collectief besloten hebben tot wet te verheffen, of bij wet te verbieden. Waar er mogelijkheden zijn om daar in de privé-sfeer wel degelijk iets mee te doen, kán dat de druk van de ketel halen. Het kán ook dramatisch uit de klauw gieren. 

 

Bij het opstarten van dit aparte segment op deze website realiseerde ik mij al wel dat mijn insteek te 'kil', te 'theoretisch' is, voor actieve 'rollenspelers', of mensen die daar verlangend naar uitkijken. Die zijn allergisch voor het idee dat ze op de 'bank' van de psychiater terechtkomen. Wat overigens ook geldt voor mensen die 'jongleren' met het idee dat 'ouderwetse' opvoeding zo gek nog niet was, of zou zijn. De schaamte die de maatschappij ons opdringt hoeven we ons niet eigen te hebben gemaakt, om toch te kiezen voor een 'publieke rol' die geen weerstanden oproept. Waar ik op mijn blog net een stuk heb gepubliceerd over 'kuisheid', en de garantie van cultureel verval binnen drie generaties als gevolg van algehele seksuele vrijheid, is het eigenlijk jammer dat het onderzoek waar ik naar verwijs niet echt toegankelijk is voor het grotere publiek. 'Kuisheid' in die context verwijst naar zelfdiscipline, en niet naar een overactieve zedenpolitie. En al helemaal niet naar een 'gedachtenpolitie'. Ik zou zelfs zeggen: Integendeel! De 'kuisheid' waar het daar over gaat kan slechts bestaan als men zichzelf heeft leren kennen. 

 

Volgens een ander onvolprezen boek, 'Games People Play', geschreven door een Canadese psychiater, die daarmee een hele nieuwe denkrichting binnen die discipline introduceerde, spelen we allemaal '24/7' een 'rol' in de samenleving, als het product van onbewuste processen, met ver gaande consequenties in het alledaagse leven. Bewustwording via de door hem voorgestelde 'transactionele analyse' kon veel onheil voorkomen, en ons, en de samenleving als geheel, naar een hoger plan brengen. Laten we zeggen dat er nog wel wat werk te verrichten is………….

17.

'Porno' wordt gedistribueerd ten behoeve van 'voyeurs'. Wat niet wil zeggen dat de oorspronkelijke producent, of degenen die er in optreden, ook de vooringenomen bedoeling hadden om die 'voyeurs' te bedienen. Sterker nog, degene die een bepaalde scene filmt, of fotografeert, of beschrijft, kan zelfs de bedoeling hebben een misstand aan de kaak te stellen.

Hoe geweldig lastig het is om de valkuilen te vermijden, waar je onbedoeld de lust voedt van iemand met een belangstelling die het verdient om met kracht te worden ontmoedigd, zie je terug waar 'sites' die nadrukkelijk gericht zijn op het voeden van lust, 'verboden' kwalificaties toevoegen aan het product. 'Tiener', 'Dochter', 'Jongen', 'Hoer', 'Slaaf', 'Incest', en ga zo maar door. Waar men tevens beelden van échte tieners, dochters, zonen, jongens en meisjes, of heuse slaven door de speciaal geproduceerde beelden mengt, wordt het giftig. Om die reden kon ik hier niet anders dan die twee werelden uit elkaar trekken, ook al houd ik mij verre van de verspreiding van beeldmateriaal.

 

Het probleem doet zich overduidelijk niet alleen voor als straf in beeld verschijnt. We kennen allemaal de gestileerde foto's en beelden van jonge kinderen die ooit als 'Kunst' werden verhandeld, waarbij u en ik er hopelijk niet veel meer in zien dan fraaie foto's en beelden, en mooie jonge mensen, in een prachtig decor, maar een ander vat het misschien op als een 'verleiding', en doet vervolgens de meest gruwelijke dingen. Dito waar ouders hun kinderen meeslepen naar 'kampioenschappen' waarbij die arme wichten worden aangekleed en opgedoft om door een jury te worden beoordeeld. En hoe te oordelen over mensen die helemaal 'warm' worden van fragiele kinderstemmetjes in een koor? Of musea die een hele keur aan seksuele handelingen 'bespreekbaar' willen maken, waar sommigen kwijlend en fantaserend hun lusten op projecteren, waarna ze iets in het drankje van een 'object' doen, en zich vervolgens uitleven. En dan heb ik het nog maar niet over de talloze films met grof geweld die gewoon in de bioscoop, of op uw 'thuisbioscoop' draaien, waar bepaalde mensen helemaal van de leg van raken.

 

Mensen die hun dagelijks brood verdienden als 'censor' voor een multinationaal platform in de wereld van de 'sociale media' klagen nu hun werkgever aan, omdat ze post-traumatische stress hebben van alle schokkende beelden die ze dag in, dag uit, voorbij zagen komen. Ik ben zelf ook niet van steen, en het zou mijn baan niet zijn! Mede om die reden heb ik op mijn blog steeds gezegd open te staan voor reacties, maar géén beeldmateriaal te willen ontvangen, en géén gedetailleerde beschrijvingen van activiteiten die de lust opwekken, en géén onthullingen over handelingen die in strijd zijn met de wet zoals die van toepassing was/is in de tijd waarin die handeling plaats vond, of vindt. Niet iedereen hield zich daaraan, helaas. Een enkeling voelde toch de onbedwingbare behoefte mij deelgenoot te maken van zijn belevenissen door het meesturen van plaatjes, die ongezien in de 'prullenbak' verdwenen. 

 

In het leven van alledag kunnen we de confrontatie met wat anderen 'prikkelend' vinden, en waar ze het helemaal 'warm' van krijgen, terwijl wij bij ons de koude rillingen over onze rug lopen, niet vermijden. Onze hoogst persoonlijke tolerantie is niet maatgevend, maar je mag hopen dat anderen rekening met jou houden door je niet iets op te dringen. Als het je niet bevalt wat ze op de televisie laten zien, kun je je er aan ergeren, maar er zit een 'UIT'-knop op. En niemand kan je verplichten websites te bezoeken met 'prikkelend' materiaal. 

 

In hoeverre 'voyeurisme', voortkomend uit nieuwsgierigheid, of fascinatie, of wat dan ook, door 'porno' wordt bediend op een wijze die ontsporingen (strafbaar handelen) voorkomt, valt met geen mogelijkheid te zeggen. Waar het tot ontsporingen leidt, zal betrokkene, indien betrapt, altijd trachten de schuld en verantwoordelijkheid voor het vergrijp af te wentelen op anderen die hem of haar tot inspiratie waren. Daarbij schrikt men er ook niet voor terug het handelen van een ander in een kwaad daglicht te stellen, door de eigen keuzes en motivatie erop te projecteren, waar het handelen van die ander volstrekt integer was, in de hoop het te kunnen afschilderen als een groot misverstand. Maar waar het mensen er juist vanaf houdt om zich te laten gaan, komt dat niet in beeld, en dus zie je het niet terug in de statistieken. Waarom zou iemand zeggen: 'Dankzij 'porno' ben ik geen serieverkrachter geworden'. 

 

Uiteraard hoop ik zelf dat waar mensen naar 'porno' kijken waarin het thema straf is, dat het hen ervan weerhoudt om een ander pijn te doen, fysiek of anderszins, louter en alleen ter bevrediging van de eigen lusten, als die ander daar niet mee instemt. Mocht u zelf het gevoel krijgen dat een inhumane aandrang er alleen maar sterker van wordt, dan is het raadzaam hulp te zoeken, en de 'porno' te laten voor wat het is. 

 

Sluit ik af met te benadrukken dat de 'porno-variant' geen geschikt referentiekader is voor wat 'ouderwetse' straffen in de praktijk inhielden, en hoe ze mensen motiveerden. Het zijn verschillende werelden. Ook als ze in één hoofd leven, mag ik hopen.

Zoals in de Introductie vermeld, gaat deze reeks bijdragen niet over 'ouderwetse opvoeding', maar over de behoefte van sommige volwassenen om 'ouderwetse opvoeding' te 'spelen'. Lees de Introductie voor de toelichting!